(279) તો થોડુંક દાઝે તો ખરું ને! (હાસ્યકાવ્ય)

(અછાંદસ)

દિલ્હીવાળી મોટી ચૂંટણી!

વાતાવરણ ગરમાગરમ, પ્રચારજંગથી!

રાજકીય પક્ષો કળ ના કરે, રાતદિન બજે ભૂંગળાં! (1)


અવાજની તીવ્રતાના આંક ડેસીબલની એસીતેસી,

આચારસંહિતાની એસીતેસી, ઘડિયાળના કાંટાની પણ એસીતેસી!

આજનો લ્હાવો લીજિએ રે, નવી ચૂંટણી કેણે દીઠી છે! (2)

એક ગામની ભાગોળે

દાંડીપીટ થકા ઈજને ભીડ જમા, બેસવાનું કોઈ નામ જ ના લે,

બુફે ડીનરની જેમ સૌ ઊભાઊભા કરે પ્રતીક્ષા આગંતુકોની! (3)

જાણે ભારતનાં લાખો ગામડાંએ શીખવ્યું,

ખાસ તો પશ્ચિમને અને વિશ્વભરની શહેરી સંસ્કૃતિને,

કે ક્યમ કર્ટન કોલ (Curtain-call)ની રસમ બજાવવી નાટ્યાંતે રહી ઊભાઊભા,

કે પછી તાળીઓના ગડગડાટે ક્યમ સ્ટેન્ડીંગ ઓવેશન (Standing ovation) થકી,

કરવો જયજયકાર મહાનુભાવોનો! (4)

આવી પુગ્યો કાફલો પ્રત્યેક સ્તરના કાર્યકર, નેતાગણ અને ઉમેદવાર તણો,

ગામ ઓટલે ગોઠવાયા સૌ આગંતુકો ભારતીય બેઠકે,

પણ, પણ સૌ પ્રેક્ષકો કે શ્રોતાઓ નામ જ ન લે બેસવા તણું,

સભાસંચાલકે હાથ જોડી કાકલુદીઓ કરી માઈકે છતાંયે!

જાણે મદારીખેલ જોવા સૌ ટોળે વળે ત્યમ ભીડ પર કોઈ અસર ના! (5)

ઉમેદવારે સ્થાનિક કાર્યકરને કાનમાં સૂચવ્યું કે

’કોઈ આગેવાનને માઈક આપી કહો વીનવવા શ્રોતાઓને, એ જ માત્ર ઈલાજ!’

’વાત સાચી સાહેબ, એમ જ કરીએ!’ કહ્યું કાર્યકરે.(6)

‘કમદાકાકા જ્યાં હોય ત્યાંથી આવી જાય!’નું એલાન થયું,

ને ખોંખારો ખાતા કાકાએ ઓટલે આવી માઈક સાવ મોંઢા નજીક એવું ગ્રહ્યું,

કે જાણે ખાતા હોય કોન આઈસક્રીમ! (7)

ચલમ તાણીને દઝવેલી હોય તેવી તપખીરી લાંબી મૂછો અને દાઢીવાળો એ કમદોકાકો,

લીંબુની ફાડ જેવી મોટી લાલઘૂમ આંખોવાળો એ કમદોકાકો,

વિના માઈકે પહાડી એવા ગળામાં ઘૂંટાતા ખરજ અવાજે ગર્જ્યો એ કમદોકાકો! (8)

”અરે નાલાયકો! ચૂપ મરો અને બેસી જાઓ ભાશણ શાંભળવા! અલ્યા, નેતાનું નામ શું?’’

“ભુલાભાઈ!” એક કાર્યકર બોલ્યો

“હાં, તો આ ભુલોભૈ, ભૂલો પડ્યો અનં આયો સે મતોની ભીખ માગવા આંય!

ચૂંટોણો કે હાર્યો તોયે ફરકશે નહિ ફરી આંયકણે, માટ હાંભળી લ્યો એ શું કે સે?”

તીખાં તમતમતાં સરસ્વતીવચનોનો સાથ ગ્રહી, બરાડી ઊઠ્યો એ કમદો કાકો

અને લોકો પણ ચિચિયારીઓ પાડી ઊઠ્યા! (9)

”અરર, કાકા!” સભાસંચાલકે નારાજગી વ્યક્ત કરતાં કહ્યું.

”અલ્યા, અરર બોલ્યો, તે કોઈ વેચી (વીંછી) કઈડ્યો!”

”ના, ના કાકા તમે કઈડ્યા! હવે બેહી જાહો, કોંઈ વધારે ભઈડો ઈં પેલાં!’ (10)

કમદા કાકાએ રોકડું પરખાવ્યું, “હાચું કીધું ઈં ચેવો ચટકો લાજ્યો!

લ્યો હવ તમનં બક્ષ્યા! લોકોનં તો કોંક કેવા દ્યો, ન તો લીલા તોરણે પાસા જાહો!

હાચું કઉ સુ. તમારા હમ (કસમ)!”, કહી કાકો આગળ વધ્યો (11)

“અલ્યા નખ્ખોદિયાઓ, આ ભુલાભૈનં બે શબદ કે’વા દ્યો અનં શાંણા થૈ જોવ!

એ ભાશણ આલવા આયા સ, જખ મારવા નથ આયા!

ઈં ઈંયોના નોંમ ઉપરિયાં ચોકડી મેલાવવા આયા સ!” (12)

ઓટલાવાળા આગંતુકો એક એક કરીને ગાડીઓ તરફ વળવા માંડ્યા,

પાણી પહેલાં પગરખાં કાઢતા હોય તેમ, સમા (સમય)ને પારખીને,

હુરિયો બોલાય તે પહેલાં! (13)

ચૂંટણીસભા ફ્લોપ ગઈ!

એવું ય બને, કેમ કે આ તો દુનિયાની મોટી લોકશાહી!

ઝાઝું રંધાય તો થોડુંક દાઝે તો ખરું ને! (14)

-વલીભાઈ મુસા

Proposed E-Book “વિલિયમાનાં હાસ્યકાવ્યો”