Monthly Archives: April 2008

Once upon a time …

Click here to read in Gujarati
“Once upon a time, there was a king … a princess … a fairy!” These have remained the introductory lines of the Old Wives’ Tales for children for centuries. But, here is the story of our village – Kanodar, in light of its decades past and centuries old handloom cloth weaving industry. At present also, whenever and wherever our village is introduced, the starting lines, generally, are used as “Once upon a time, Kanodar was Manchester of District of Banaskantha (
Gujarat), India.”

While surfing on I-net, I chanced to find an English poem “Indian weavers” written by Sarojini Naidu who was a well-known figure of her times as the great poetess and was honored also with the title of “The Nightingale of India”. Subsequently while reading the poem, I recalled the memories of those days of Kanodar which I had witnessed since my childhood. Sarojini Naidu had remained the President of Indian National Congress and perhaps she might have visited Kanodar or heard of it while paying her visits to Gujarat, a chief H.Q. of Congress. This is my hypothesis with the instable base that her narration in that poem resembles to the routine lives of the weavers of Kanodar. At the same time, I may be wrong also as the poets create their works by observing living lives of humans and there might have some co-incident in this regard.

First of all, let me give you a quick extract of the above poem just to enter my today’s subject. In the beginning, the poetess asks weavers what they were weaving so gaily at break of day. The reply was as “The robes of a new born child.” Secondly, she asks them, while they were working at fall of night, the same question and their reply was that they were weaving the marriage veils of a queen. Thirdly and lastly, when they were weaving solemnly and quietly something white like a feather or a cloud in the moonlight, she asks what they were weaving. And, there we hear a heart touching reply as “We weave a dead man’s funeral shroud (કફન)!”

Above poem has inspired me to write this Article with a prime motive that the present generation of the natives of Kanodar should know how our forefathers had survived themselves with this industry for about four centuries. Now, let me go further to my aim of this Article very briefly.

Handloom cloth weaving, being a cottage industry, had no any fixed working hours. As in above poem, these poor fellows had to work on their looms from early morning to late at night. My Readers and specially those who have settled abroad will mark the underlined words above and understand that their drudgery of hard labor was not as a part of their greed of earning more, but as a compulsion for their needs to survive against a very poor margin of profit or insufficient wages in this industry they earned.

I have some figures in my mind that during the years of the 1960’s, there were 1200 Handlooms and 100 Power looms in the village. Irrespective of communities, all were engaged with this profession. Some were the Master weavers, but most of them were self employed weavers. They manufactured mainly Malmal/Muslin (Plain gray cloth) and Saris (garments worn by women). The Saris were so cheap that a very poor woman also could afford to purchase it. My Readers won’t believe, but it is the fact that its cost per Sari (Length 5 Yards and width 48”) was INR 2.50 only at that time. The dyeing of yarn for Saris was being done with direct colors and having woven in checkered designs with double boarders (કિનાર) and ends (પાલવ), their landing costs were very low.

Malmal (Muslin) was mainly sold as gray (raw) material to the neighboring State of Rajasthan for dyeing of colorful headdresses (turbans) and print Saris. Before 1947, the present Pakistan was the part of India and there were no enough Textile Mills in the areas of Sindh and other provinces. Kanodari Malmal was in prime demand there and our local Handloom Cloth merchants sometimes occupied small Cargo Flights to forward their goods for quick delivery.

Now, let us have some primary knowledge of this inherited technology of weaving. In simple words it can be said that this process was consisted of interweaving one set of threads of yarn, the warp (તાણો) with another, the weft (વાણો). The warp threads were stretched lengthwise (vertical) on the loom. The weft, the cross threads, were woven into the warp to make the cloth. Out of total four centuries, the first three centuries had passed under very poor technology which was laborious and having very little capacity of production also. During those days, the weaving process was being carried out by knocking the shuttle (નળો) very slowly from one hand to another. Lately, the new system of flying shuttle came into practice which magically increased the weaving speed. There were two shuttle boxes (નળાનીપેટીઓ) on both the sides of the loom and weaver could knock the shuttle back and forth with connected cords using one hand easily. With this new system, a weaver could weave 20 yards of Malmal within 7 to 8 hours. Through my net surfing, I have found out that the shuttle box and flying shuttle system was invented in 1733 by John Kay of Lancashire in North West of England.

Before summing up my Article, I want to take all my Readers to millenniums past to know how the human kind had learnt the art of weaving. Soon after my graduation while facing an interview for the post of a Gujarati News Reader on Radio at Rajkot, I was asked to give an extempore Radio Talk of 5 minutes on Textile Industry. It was my innocent style to bring the interviewer to my favorite subject. When that officer asked me first where I was coming from and there was my reply as ‘from Kanodar, Manchester of Banaskantha district’. It is obvious that the officer had to come to that topic to interview me further.

Now, enjoy some points of the said Radio Talk for having benefit of acquiring some general knowledge in this regard. I exactly remember those points even today and they were as (1) Our primitive man remained naked in jungles like animals and birds. (2) Like other inventions, the human kind had learnt the art of weaving from nature. (3) They might have observed the nests of weaver-birds (સુગરી) knitted with straws of hay or interwoven creepers of climbing plants and branches of trees, etcetera.

Lastly to say, I am proud of being a weaver’s son with the fact that my father had manufactured some specialty Saris which had been sold to the merchants of Ahmedabad for 40 years and we also had continued the same for further more 20 years. This industry has been proved as a boon to our family like other weaver-fellows of our village. In my first page ‘About me’ on this blog, I have already mentioned that our Four Century Old Handloom Cloth Weaving business is like a dream now a days. What it may be, but I expect from my Kanodari Readers that they should also be proud of saying as “We are the sons and daughters of those weavers who have provided a very cheap clothing to the poor for centuries remaining poor themselves. Today what we are is nothing else, but the harvest of their honest, toilsome and poor lives.”

With very sincere and warm regards,

– Valibhai Musa
Dtd.: April 12, 2008

1 Comment

Posted by on April 12, 2008 in Article, લેખ, MB


Tags: , , , , , , , , , , , ,

Paying lip service

I was little bit in confusion in giving the title to my Article. Firstly, I thought to name it as “Lip Exercise”, but I put it aside as it might mean as lip therapy under which some people have to go to bring a good look of mouth, face or lips. Facial therapists suggest various exercises and a new word ‘facercise’ is popular also! Secondly, I thought my Article as titled with “Lip Service”; but, I was afraid of being taken its meaning in otherwise sense as seen in adult movies and TV serials! My essay has no concern with neither of the two above. While starting with my Article I am very clear that I am going to write on such “Lip Service” which is purely related with character building and human behaviors. Thus, I have thought out the above title which, I think, will not confuse my Readers.

Various definitions are here such as “Lip Service is the act of claiming tobe something that you are not.” and, “Lip Service is an insincere expression of respect, loyalty and support etcetera.” In single word, we may define “Lip Service” as ‘Hypocrisy’. Here, the words are full of favor, support and assistance to the opposite person in sophisticated style but not backed by deeds. Find below an imaginary and funny episode exposing the original character of a hypocritical guy applying only lip services at all the times to understand the concept of my Article.

At the corner of a street, a man was crying. A passer-by fellow, the character of our episode, went to him and asked, “Why are you crying, my friend? What is wrong with you?”

“I am hungry for the last three days”, he replied.

The latter sat down near to him and he also began to cry. The former asked him surprisingly, “But, why are you crying and what for, gentleman?”

“I am also hungry of a day and can understand your grief, and that is why I am also crying.”

“But, you have breads in your hand and still you are crying! Shouldn’t we both eat the breads to satisfy our appetite and stop crying?”

“We ..e..e?? No, no way! I can sit with you and cry for hours to share with your hunger and grief, but I can’t give you any breads as they are for my family and me!”

Above episode may be exaggerated one beyond our beliefs, but it is enough to serve my purpose to make you understand what “Paying lip service” is and how such hypocrite people behave with others. Now, let us go further to peep into the subject some deep with the realities of the topic in discussion which we experience around us now and then.

Some of the Politicians and political parties in democratic countries worldwide pay lip services to keep their vote banks intact.Their promises to the public are nothing but like lip service which are never uttered seriously. Once they are elected, they forget everything. Besides politics, we may see excessive use of lip service in ad world also. Products of various companies are advertised in such attractive and deceptive words where quality of products and words of publicity have no match with each other. Shop-keepers, Counter Sales Managers and even hawkers in the streets sell their goods with their illusive words of negative salesmanship. An expert salesman capable of paying good lip service can sell refrigerator to the customer living even in Himalayas and deal with a bald man by giving him over a bottle of hair oil or shampoo in his hand.

Sometimes, lip service is essential also in such cases where it is necessary. Take an example of a clinician who is committed under oath to satisfy the patients and make them relaxed from worries. In such circumstances applying lip service is not against any ethics. At the same time, if lip service is tried simply as a professional motive, it is not desirable. It will be breach of loyalty towards patients. The lip service without any concrete action might prove to be illusory and exposing the original character of such trickster at long run.

Lip service has a core value while bringing up kids, respecting others and counseling needy people for their respective problems. It’s easy to pay lip service to failures of any field, but turning them truly from negativism to positivism is something different and difficult also. While addressing any audience, lip service becomes an important part of the speech to keep the listeners attentive and relaxed from any boring. Such are the positive traits of paying lip service.

Paying lip service is an art acquired by oneself with efforts or training and sometimes God-gifted also. What it may be, but it should be used for good purpose. Magicians, street jugglers, artists and so many like them perform their arts supported with their oratorical power of lip service to earn their breads in exchange of providing innocent entertainment to the audience. Beggars should not be excluded from such class of people. They people are also capable to awaken the feelings of the givers to have their alms for food or money with their art of begging and that also is a part of lip service.

Before summing up, I am very happy to quote Neal Boortz in his words, “One of the most crucial but the hardest things to do as part of turning your life around is to get rid of all the negative people around you and replace them with people who encourage you instead.” These words are self-explanatory and not dependent on any interpretation that one should try to be a good human and for that very goal, one should have good company of good people.”

Lastly to say, I am always of such a tendency that I never impose my ideas over others and that is why I occasionally clarify in words of disclaimer such as what I represent here on my blog is not necessarily to be understood as any affirmation, but merely as a question.

With warm regards,

-Valibhai Musa
8th April, 2008


It is the matter of great pleasure to me that on May 5, 2008; one full year will be over to my blog and if anything does not go wrong, it will break at least 12,000-hit marks at the average of 1,000 per month in natural course. With publication of above, the number of my Articles will be 60. What I am trying to say here is ‘thanks to my Readers spread over world-wide for their encouraging visits and comments to my blog.

Leave a comment

Posted by on April 8, 2008 in Article, Human behavior, MB


Tags: , , , , , , , , ,

My better-half, a story (Gujarati) [મારી કાન્તા]

It is a matter of worth mention that I have occasionally posted some Gujarati Articles with ‘pdf’ attachments being scanned ones. Now, I have great pleasure torepresent a Gujarati Short Story following to this preamble directly. While going through the old collection of my literary work, I found out this one which was incomplete and requirededitingalso. You might have observed previously that I don’t hesitate to mention how any story of mine has taken its shape with what intuition behind it. Just to maintain your curiosity and preservesuspense of the story, I’ll keep mum here. Now, please, go further and enjoy:

મારી કાન્તા

સંસ્કૃત વિદ્વાન મમ્મટે કવિતાનાં પ્રયોજનો વર્ણવતાં દર્શાવ્યું છે કે કવિતા એ કાન્તાની જેમ ઉપદેશ આપનારી હોય. મમ્મટે અહીં આદર્શ કાન્તાને લક્ષમાં લીધી લાગે છે,અને તેથી જ તેના મતે કડવા ઉપદેશને મિષ્ટ વાણીમાં ઘોળીને પાઈ દેનારી કાન્તાસમી કવિતા હોય. નરી ઉપદેશની વાતો કવિતાની કલાની વિષકન્યા સમી બની રહે.

 હું કવિતાનાં પ્રયોજનોની ચર્ચા કરવા નથી માગતો, કારણ કે ખુદ મમ્મટે અને કેટલાય કાવ્યમીમાંસકોએ એ કાર્ય બજાવ્યું છે. હું તો કાન્તાનાં પ્રયોજનો વિષે જ ચિંતન કરી રહ્યો છું. વળી આ ચિંતન કાલ્પનિક નથી, પણ સાચે જ આદર્શ લક્ષણોનો યોગ મારી કાન્તામાં થએલો છે. મારી કાન્તાને લગ્નથી માંડીને આજ સુધી અવલોકી છે. અહીં કરવામાં આવતું તેના ગુણોનું નિરૂપણ એ કંઈ મારી કાન્તાનો પ્રચાર નથી કે મારા સુખી દાંપત્યજીવન વડે દુખિયાઓ સામેનો કોઈ ઉપહાસ પણ નથી! હું મારી કાન્તાના ગુણોનું આલેખન એટલા માટે કરી રહ્યો છું કે જેથી પરિણીત કે અપરિણીતસ્ત્રીઓ મારી કાન્તાના ગુણોમાંથી એકાદનું ગ્રહણ કરે,તો પણ તેમના સંસારને મધુર બનાવી શકે.

તો આ રહી એ મારી કાન્તા!

મારી કાન્તા પ્રત્યેક ક્ષણે મિષ્ટ વાણીમાં મને ઉપદેશ આપે છે. મારી એક જ પ્રકારની ભૂલોની હજારો પુનરાવૃત્તિઓ ટાણે એના એ જ સ્મિત વડે મને સન્માર્ગે દોરે છે. તપસ્વીઓ જ પ્રાપ્ત કરી શકે તેવી આ સિદ્ધિ મારી કાન્તાએ હસ્તગત કરી છે. રોજિંદા જીવનવ્યવહારની નાનીમોટી મારી ક્ષતિઓ ટાણે મારી કાન્તા હકારાત્મક પ્રશ્નાર્થસૂચક ટકોર એવી કમનીયતાથી કરે છે કે એ મને અતિ મિષ્ટ લાગે છે. વળી એવી ટકોર સાંભળવા ખાતર જ એવી ભૂલો અસંખ્યવાર કરવા હું લલચાઉં છું. મારી કાન્તા મારી કપડાં પહેરવાની ઢબ, ભોજનરીતિ, રહનસહન, ઊંઘવાજાગવા, હરવાફરવા કે વાક્-વિનિમય એવા પ્રત્યેક પ્રસંગે મિષ્ટ ઉપાલંભ આપતી સ્મિતને પોતાના ચહેરાથી જરાય અળગું કરતી નથી.


કોઈ પણ વ્યક્તિના વ્યક્તિત્વના જમા પાસામાં હોય છે, તેનો સ્વર; મારી કાન્તાનો સ્વર રૂપાની ઘંટડી સમો છે તેમ કહેવું ચીલાચાલુ લાગશે,પરંતુ તેથીયે વિશેષ કહું તો તેના મુખમાંથી નીકળતોપ્રત્યેક શબ્દ મારા કર્ણખંડની દિવાલોમાં કેટલાય સમય સુધી ગુંજ્યા કરે છે. આ ગુંજન મારા હૃદયતલને હચમચાવી દે છે અને પ્રત્યેક ક્ષણને મધુરજનીની એ દિવ્ય ક્ષણો સમા રસથી રસી દે છે. વળી ઉચ્ચારણ વખતે થતો તેના ઓષ્ઠનો આરોહઅવરોહ, દંતપંક્તિની સંતાકૂકડી અને તેની જિહ્વાનું હલનચલન એવાં નમણાં અને મનમોહક બની રહે છે કે મારાં નેત્રો એ સૌંદર્યને પામવા જતાં મારી કર્ણેન્દ્રિયને નિષ્ક્રિય બનાવી દે છે, પરિણામે તેણે અવાજનો શો રણકાર કર્યો તેનો ખ્યાલ સુધ્ધાં પણ રહેતો નથી.

મારી કાન્તાનું સૌંદર્ય પરાકાષ્ઠાને પામે તેવું તો નથી, પણ જે કંઈ છે તે મારા મનને અવશ્ય ભાવે છે. મારે મન સૌંદર્ય એ ગૌણ બાબત છે. સંસ્કાર, શીલ અને ચારિત્ર્ય એ જ મારી કાન્તાનું સાચું સૌંદર્ય છે. તેનો વાન ગૌર નહિ, પણ સાધારણ શ્યામ છે. પ્રમાણસરના અવયવો તેના ચહેરા ઉપર એવા સ્થિત છે કે બધા પોતપોતાના સ્થાને શોભી ઊઠે છે. મારે આવા કે તેવા પ્રકારનાં નાક, કાન કે ચક્ષુઓની કોઈ અપેક્ષા સેવવી નથી પડી. વળી આ અપેક્ષાનો કોઈ માપદંડ પણ હજુ સુધી મને લાધ્યો નથી. મારો માપદંડ માત્ર એ જ કે પ્રથમ નજરે હૃદયમાં ઊતરી જાય તેવું ચહેરાનું સૌંદર્ય હોય. કોઈ પણ કલા કે સૌંદર્યને આખરે તો અખંડ જ નીરખી શકાય. કાન્તાના ચહેરા વિષેનો કોઈ સ્પષ્ટ ખ્યાલ મારી પાસે નથી અને કદાચ કોઈની પાસે નહિ હોય. માની લો કે ખુદ વિધાતાકોઈને માટીનો પિંડ આપીને એમ કહી દે કે બનાવી લે તારી કાન્તા આ પિંડમાંથી, તો હું નથી માનતો કે કોઈ તેમ કરી શકે! પોતે ચહેરો કંડારવા બેસે તો મને લાગે છે કે મસ્તકનો ગોળ ભાગ તૈયાર કરીને બેસીજ રહેવાનો સમય આવે! ચહેરાના સ્પષ્ટ ખ્યાલ વિના કામ કેવી રીતે આગળ વધી શકે! આમ મારી કાન્તાના ચહેરા વિષે હું માત્ર એટલું જ કહી શકું તેમ છું કે, ‘શી ખબર! કોણ જાણે,પણ મને તેનો ચહેરો જોવો ખૂબ ગમે છે! જોયા કરું, બસ જોયા જ કરું!

મારું હૃદય અને મારી કાન્તાનું હૃદય અમારાં બંનેનાંશરીરોમાં અલગઅલગ હોવા છતાં અમારી સુખશય્યામાં અમે ધબકાર તો એકસરખો જ અનુભવીએ છીએ,જાણે કે એક જ હૃદયધબકતું ન હોય! મારાં પ્રત્યેક સંવેદનોની અસર એનું હૃદય પણ ઝીલે છે. મારા હર્ષ ટાણે એને હર્ષ થાય છે,મારી વ્યથા ટાણે એ વ્યથા અનુભવે છે. અમારાં મનોમંથનો,અમારાં સ્પંદનો, અમારાઆઘાતો અને પ્રત્યાઘાતો,અમારી વેદનાઓ,અમારા ઉલ્લાસો, અમારી આશાઓ, અમારી નિરાશાઓ સર્વ સહિયારાં બની રહે છે.

મારી કાન્તા એ માત્ર સૌંદર્યની પૂતળી બની રહીને મારા શયનખંડની શોભા માત્ર જ બની નથી રહેતી, તે રાંધણકલામાં પણ પાવરધી છે.અમારું રસોડું એ પણ સ્વર્ગીય વાનગીઓ સર્જે છે. મને ઈષ્ટ વાનગીઓ એને ઈષ્ટ હોય છે. મારે કદીય કહેવું નથી પડતું કે ભોજનની થાળીમાં અમુક વાનગીઓ હોય કે પછી વાનગીઓમાં અમુક સ્વાદ હોય. તેની બનાવેલી રસોઈ એટલી આદર્શ હોય છે કે મારે કદીય કોઈ ફરિયાદ નથી હોતી. રસોઈનું સમયપત્રક મારા મનમાં હોય છે અને તેને વાંચવા માટે તેની પાસે દિવ્ય ચક્ષુ છે.

વસ્ત્રપરિધાન કલામાં મારી કાન્તા એવી પારંગત છે કે મારે એ નથી કહેવું પડતું કે અમુક સાડી સાથે અમુક બ્લાઉઝ મેચ થશે. અરે! એના વસ્ત્રપરિધાન માટે તો ઠીક,પણ મારા વસ્ત્રપરિધાન માટે પણ તેની પાસે સૌંદર્યસૂઝ છે. મારાં કપડાં માટેના કાપડની ખરીદી, કપડાંની સિલાઈ, ધોલાઈ સર્વ બાબતો પરત્વે એટલી બધી જાગૃત છે કે રહી રહીને મને એક શંકા થયા કરે છે કે તે સંભવિતપૂર્વજન્મમાં કોઈ વરણાગિયો પુરુષ તો નહિ હોય! તેની કેશગૂંફનની કલા વિષે તો કહેવાનું જ શું હોય! એની એ કલા મારી દૃષ્ટિથી એટલી તો પરિચિત છે કે ગમે તે પ્રકારે તેની કેશગૂંથણી થએલી હોય્,પણ મારી દૃષ્ટિને માટે તો તે ફાઈનલ જ હોયછે! ઘરની સજાવટ માટે મારી સમજાવટની તેને જરૂર પડતી નથી. સર્વ ચીજો યથાસ્થાને યથોચિત જ હોય છે.

મારા શોખ અને મારી અભિરુચિઓની એ હંમેશા સહભાગી રહી છે.સાહિત્યકલામાંનો એનો મને મળતો સથવારો ખરેખર અનન્ય છે. જગત આખાયને મારાં સર્જનોથી આંજી દેવાની દિવ્ય પ્રેરણા મને તેના સાન્નિધ્યમાંથી સાંપડી રહે છે. મારી પ્રત્યેક કવિતા, પ્રત્યેક વાર્તા કે નવલકથામાં બસ એ જ હોય છે, એ જ હોય છે.આ કાવ્યમાં આમ હોત તો,આ વાર્તાની નાયિકાને આમ ઉપસાવી હોત તો, આ નવલકથાનો અંત તે રીતે હોત તોવગેરે જેવાં સૂચનો કરતી, મારાં સર્જનોની મુદ્રણ માટેની નકલો કરી આપવા ઉપરાંત જોડણીમાં ખૂબ કાચા એવા મારા માટે તે સાચી જોડણીઓ પણ કરી આપે છે. મોતીના દાણા જેવા અક્ષરો વડે મારાં સર્વ સર્જનોના ઉતારા કરી આપતી મારી કાન્તા મારા સાહિત્યક્ષેત્રે મારી છાયા સમી બની રહે છે.

આમ મારી કાન્તા એ મારી આસપાસ ભિન્ન ભિન્ન પરિસ્થિતિએ સરખા અંતરે રહેતા વર્તુળના પરિઘ સમી બની રહે છે. હું કેન્દ્રસ્થાને સ્થિત હોઉં છું અને તે નાનાંમોટાં વર્તુળો રૂપે મારાથી કોઈકવાર દૂર તો કોઈકવાર નજીક રહેતી હોય છે. મારી કાન્તાને મારા ઉપરાંત બીજાં ગૌણ બિંદુઓને પણ પોતાના પરિઘમાં સમાવવાં પડતાં હોય છે. આ બધાં બિંદુઓ છે, મારાં માતાપિતા, અમારાં સંતાનો. આ સૌની તે સાથે સૌજન્યપૂર્ણ વ્યવહારથી વર્તે છે. મારાં માતાપિતા પ્રત્યે મારા જેટલી જ તેના દિલમાં ભક્તિ છે. મારા મિત્રો, મારાં સ્નેહીઓ પણ મારી પાસેથી જેટલો પામી શકે તેટલો જ આદરસત્કાર તેની પાસેથી પામે છે. અમારાં બાળકોનો ઉછેર પણ આદર્શ ઢબે થાય છે. બાળમનોવિજ્ઞાનને તો જાણે ઘોળીને પી ગઈ હોય તેમ તેમના ચારિત્ર્યઘડતરમાં મારે કંઈ કહેવું તો નથી પડતું, પણ ઊલટાનું બાળકો પ્રત્યેના મારા કઠોર વર્તાવ ટાણે મને માર્ગદર્શક બની રહે છે. આમ મારાથી કોઈકવાર દૂર તો કોઈકવાર નજીક રહેતી એવી મારી કાન્તા અને હું બેમાંથી એક અને એકમાંથી બે એમ થતાં રહીએ છીએ.

હું નથી ઈચ્છતો કે તે સદાકાળ મારા ઉપર જ છવાએલી રહે. મારે પણ કેટલાંય સામાજિક અને આર્થિક કારણોસર બહારના જગતમાં આથડવાનું હોય છે. આવા ટાણે તે મને કદીય અવરોધરૂપ નથી બનતી. તેણે મને કદીય પત્નીઘેલો કે મોહાંધ બનવા નથી દીધો કે જેથી હું મારી જવાબદારીઓ પ્રત્યે દુર્લક્ષ સેવું. આવી કોઈક ક્ષણોમાં તેણે એક યા બીજી યુક્તિ કે પ્રયુક્તિ વડે મને સજાગ અને સભાન રાખ્યો છે.

હજુ તો મારી કાન્તા વિષે ઘણું બધું કહી શકું એમ છું! કેમ ન કહી શકું? એ મારી વાસ્તવિક કાન્તા થોડી છે! અતિશયોક્તિની પણ કોઈક હદ હોય તો ખરી ને!

તો પછી!‘, તમે પૂછી બેસશો.

તો મારોજવાબ છે, ‘એ તો છે મારી સ્વપ્નકાન્તા!

વલીભાઈ મુસા


1 Comment

Posted by on April 6, 2008 in લેખ, gujarati


Tags: , , , , , ,

ગુજરાતી સાહિત્ય-કલાને સમર્પિત બ્લોગ

હાસ્ય દરબાર

ગુજરાતી બ્લોગ જગતમાં રોજ નવી જોક અને હાસ્યનું હુલ્લડ

ગુગમ - કોયડા કોર્નર

વિશ્વભરના ગુજરાતીઓને ચરણે- કોયડાઓ

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!


#gujarati #gujaratipoetry #gazals #gujaratisongs #gujarati stories #hindi poetry

ગુજરાતી રસધારા

રસધારા ગરવી ગુજરાતની, સુગંધ આપણી માતૃભાષાની ! © gopal khetani - 2016-21


અમેરિકામાં ધબકતું ગુજરાત

દાવડાનું આંગણું

ગુજરાતી ભાષાના સર્જકોના તેજસ્વી સર્જનોની અને વાચકોની પોતીકી સાઈટ

કાન્તિ ભટ્ટની કલમે

મહેન્દ્ર ઠાકરની અભિવ્યક્તિ

Tim Miller

Poetry, Religion, History and Art

Quill & Parchment

I Solemnly Swear I Am Up To No Good

Simerg - Insights from Around the World

With a focus on the artistic, intellectual and textual expressions of the Ismalis and other related Muslim traditions

The Blog

The latest news on and the WordPress community.


DoubleU = W



એક જ ‘ઈ’ અને ‘ઉ’માં ‘રૅશનલ વાચનયાત્રા’

eBayism School of Thought



The World's leading success industry


મારા વિચાર મારી કલમે

vijay joshi - word hunter

The Word Hunter -My English Haiku and Notes on my favourite Non-Fiction Books