RSS

(258) બેલગામ તરંગતુરંગ – જવલ્લે જ’ આવા લેખ (4)

02 Jul
(258) બેલગામ તરંગતુરંગ – જવલ્લે જ’ આવા લેખ (4)

‘તમે ઓલરાઉન્ડર સાહિત્યકાર જેવા લાગો છો, તો પછી ગઝલ ઉપર તમારો હાથ કેમ અજમાવતા નથી?’

‘કોઈને ખંખેરવાનો હોય તો હાથ અજમાવવાનું કહેવાય, ભલા માણસ! બિચારી ગઝલ તો સાવ નાજુક કહેવાય અને તેને રૂની પૂણીનો પ્રહાર પણ ભારે પડે!’

‘તમારી સાથે જ્યારે પણ કંઈ વાત કરવાનું બને છે, ત્યારે પેલા સંસ્કૃતના પંડિત કુન્તકનો આત્મા ક્યાંકથી તમારામાં પ્રવેશી જતો હોય છે અને તમે વક્રોક્તિ કર્યા સિવાય રહેતા નથી! તમને સીધું બોલવું ફાવતું નથી કે પછી મારી સાથે જ આમ કરો છો?’

‘જે સમજવું હોય તે તમે સમજી શકો છો, પણ એક વાત હાલ હું સીધેસીધી કહેવા માગું છું કે આપણે આપણી વચ્ચેના આટલે સુધીના સંવાદથી સંતુષ્ટ થઈને છૂટા પડીએ તો!’

‘ઓચિંતાનું એમ કેમ? કોઈ કામ આવી પડ્યું કે શું?’

‘તમે વાતવાતમાં મને કામ આપી દીધું છે, કંઈક લખવાનું! શું લખવાનું તેની મને ખબર નથી, પણ જે લખાય તે ખરું! વળી લખનારને જ જ્યારે પોતાના લખાણના સાહિત્યપ્રકારની ખબર ન હોય, ત્યારે બિચારા વિવેચકો તો એ સાહિત્યપ્રકાર શોધવા માટે પોતાનાં માથાં એવાં તો ખંજવાળશે કે તેમના બાલ ખરી જશે અને ટાલ પડી જશે! વળી એથીય આગળ એમ કહી શકાય કે ઈસુ ખ્રિસ્તે વદ્યસ્તંભ ઉપરથી ઈશ્વરને આખરી પ્રાર્થનામાં કહ્યું હતું કે હે ઈશ્વર, આ લોકોને તું માફ કરી દેજે કેમ કે તેમને એ ખબર જ નથી કે તેઓ શું કરી રહ્યા છે; બસ તેવી જ રીતે કોઈક વિદ્વાન વિવેચકને સરસ્વતીદેવીને એમ વીનવવું પડે કે હે દેવી આ લેખકને અને તેના જેવા અન્યોને માફ કરી દેજે કેમ કે તેઓ બિચારાઓને ખબર જ નથી કે તેઓ શું લખી રહ્યા છે!’

‘તમે આપણે છૂટા પડવું જોઈએ તેવી વાત કરી, પણ મારા પક્ષે એક વાત કહીને જ હું છૂટો પડીશ. તમે કંઈક લખવા જઈ રહ્યા છો ત્યારે હું એટલું જ કહીશ કે તમે કંઈક પ્રયોગશીલ લખવા જઈ રહ્યા છો, પેલા સાહિત્યકાર મધુ રાયની ‘હાર્મોનિકા’ જેવું જ, ખરું કે નહિ! તેમણે સાવ સાદા શબ્દોમાં ‘હાર્મોનિકા’ને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે કે ‘હાર્મોનિકા’ એ કાનથી વાંચવાની કૃતિ છે. તમે જે કોઈ ‘ઇકા’ જેવું પ્રયોગશીલ લખવા જઈ રહ્યા છો તેની કોઈ ખાસ ખાસિયત ખરી?’

‘હા, કેમ નહિ! મારા આ કૃતિના શીર્ષકમાં જ મેં જણાવી દીધું છે કે અહીંનું મારું પ્રસ્તુતીકરણ બે-લગામ છે; મહારાષ્ટ્રનું પેલું ‘બેલગામ’ નહિ, પણ લગામ વગરના તુરંગ અર્થાત્ ઘોડા જેવું અને એ ઘોડો પણ તરંગરૂપી ઘોડો, મન ફાવે તેમ કૂદ્યા કરતો સ્વચ્છંદી ઘોડો! સાવ અર્થશૂન્ય અને લક્ષવિહીન કૃતિ કે જેને દિમાગ વેગળું મૂકીને જ વાંચી શકાય! હવે, આપ જરા મને વેગળો મૂકશો, તો જ હું મારું આજનું કંઈક ‘ઇકા’ લખી શકીશ! ધન્યવાદ.’

* * * * *

ગઝલની વાત છેડાઈ અને ગો. મા. ત્રિપાઠીની ‘સરસ્વતીચન્દ્ર’ ની યાદ તાજી થઈ. વચ્ચે વચ્ચે કેવી મજાની ભાવ ટપકતી સીધીસાદી ગઝલો આવે અને આપણે ભાવવિભોર બનીને આપણી પાંપણોને ભીની થવા દઈએ! સરસ્વતીચન્દ્રના મુખે મુકાએલા કે તેના દિલે અનુભવેલા આ સરળ શબ્દો ‘સુખી હું તેથી કોને શું, દુ:ખી હું તેથી કોને શું?’ ગુજરાતી સાહિત્યના પંડિત યુગમાં ગઝલમાં ભારેખમ શબ્દોના બદલે સાહિત્યના ગાંધીયુગી સાદગીપૂર્ણ શબ્દો વહેલા આવી જઈને એવા લાગે છે કે જાણે હીરા, માણેક, મોતી જડિયા રે લોલ! બીજી એક ગઝલની કડીઓ ‘પતંગો ઊડતી જેવી, હવે મારી ગતિ તેવી’; તો વળી પેલા પ્રમાદધનના મુખે મુકાએલા ગઝલના કલ્પિત શબ્દો ‘ મરી જા રે મરી જા રે, મરી મુજથી છૂટી જા રે!’ વાંચતાં કુમુદસુંદરી જાણે કે આપણી બહેન હોય તેમ પેલા જીજા ઉપર આપણને નફરત થયા વગર રહે નહિ! બીજે ઠેકાણે સરસ્વતીચન્દ્રના મુખે લેખકે (કવિએ) શબ્દો મૂક્યા છે ‘ જહાંગીરી ફકીરી એ લલાટે છે લખાવી મેં!’ આ શબ્દો મનમાં ગણગણું છું અને જોઉં છું તો!

શું જોઉં છું? મારે આંગણિયે ઊભેલો એક લોબાનિયો ફકીર! થાળી જેવા ભિક્ષાપાત્રે જડાએલું ફૂલદાની જેવું પણ અંગારા ભરેલું લોબાનિયું! દરેક ઘરે કે દુકાને બીજા હાથે ચપટી લોબાન નાખતો જાય અને એ જ હાથે નાનકડા પૂંઠા કે પતરાના ટૂકડા વડે હવા ફેંકતો જાય અને લોબાની સુગંધીવાળો અને ગૂંગળામણ કરાવે તેવો તીવ્ર ધુમાડો આંખોને દઝાડે અને આપણને કોઈકવાર ખાંસતા પણ કરી દે! પણ શું થાય? આ બધું આપણે એટલા માટે મને કે કમને સહી લેવું પડે કે જેથી આપણે આપણા ઘરમાં કરકસર કરતા થઈએ અને દુકાને વધુ કમાતા થઈએ તેવી દ્વિમુખી દ્રવ્યવૃદ્ધિની પ્રક્રિયા થકી આપણને શુભ લાભ (બરકત) થતી રહે અને આવા લોબાનિયા કે અલોબાનિયા ફકીરોને ખેરાત મળતી રહે! આ લોબાનિયા ફકીરો ઘણું કરીને ગુરૂવાર (જુમેરાત) ના દિવસે આવતા હોય છે અને તેમની ટહેલના નિર્ધારિત શબ્દો હોય છે ‘જુમેરાત, ભરી મુરાદ!’; યાને કે પછીના દિવસ શુક્રવાર (જુમ્મા)ની રાત. મુસ્લીમ કેલેન્ડર ચન્દ્ર આધારિત હોઈ રાત્રિ પહેલી ગણાય છે અને આ દિવસે દરેકની મુરાદ (તમન્ના) પૂર્ણ થાય તેવી ફકીરની પણ શાબ્દિક ‘મુરાદે દિલ’ હોય છે, પેલી નાણાંકીય સિક્કાઓની સખાવતની અવેજીના સામે જ તો!

ફકીરો પણ કેવા જાતજાતના અને ભાતભાતના હોય છે; સાદા ફકીર, ઉપર વર્ણવાએલા લોબાનિયા ફકીર, જલાલી ફકીર, કોઈ ફકીરચંદ શેઠ ફકીર, કોઈ ભાઈલોગ ‘ફકીરા’, કોઈ ફકીરભાઈ કે ફકીરમીયાં વગેરે વગેરે. જલાલી ફકીર ગુસ્સાવાળો અને જિદ્દી હોય, પગે જંજીરો અને હાથે કડાં હોય. સહેજ બીહામણો અવાજ કાઢે, સરિયામ રસ્તે ચાલ્યો જાય, ‘અનલહક્ક’ જેવા સુફી ઉદગારો કાઢતો જાય, જે મહેલ્લો કે માર્કેટ પકડી હોય ત્યાં જ આંટાફેરા મારતો જાય. એના મનમાં કોઈક અપેક્ષા હોય, નાણાંની કે ચીજવસ્તુની. ઘણી વાર તેનો સવાલ (અપેક્ષા) જાણવા માટે પૂછનાર ન મળી આવે તો કલાકો સુધી કે પછી અર્ધા કે આખા દિવસ સુધી એ નિશ્ચિત કરેલી હદ વચ્ચે ટહેલતો જાય. સામાન્ય માણસ તો આવા જલાલી ફકીરની મોટી માગણી હશે તેવા ભયથી પૂછે નહિ. પણ છેવટે તો કોઈક માઈનો લાલ મળી આવે અને પેલાની માગણી સંતોષાય અને ખેલ પૂરો થઈ જાય, બાંધી મુઠ્ઠી જળવાઈ રહે!

સામાન્ય રીતે આવા જલાલી ફકીરોના સવાલને પૂરો કરનારા કોઈક જુગારિયા કે બે નંબરિયા જ હોય છે. તેઓને આવા ફકીરો કે સાધુબાવાઓમાં અપાર શ્રધ્ધા હોય છે અને એવો સટ્ટાનો આંકડો તેઓ પેલાઓના ઉદગારોમાંથી તારવી લેતા હોય છે. સટોડિયાઓના માનસને સમજવા માટે મનોવિજ્ઞાનના કોઈ અભ્યાસુઓએ સંશોધન કરવું પડે. કોઈક દરગાહ કે મજાર ઉપર એવો કોઈક દિવાનો ફકીર ગાળો ભાંડતો જાય અને તેમાંથી સટોડિયાઓ આંકડા કાઢે અને આંકડા રમે. ઘોડાગાડીના જમાનામાં ફૂટપાથ ઉપર સૂતેલો કોઈ સટોડિયો આંખ ખુલતાં જ જે ઘોડાગાડી નજરે પડે અને તે ગાડીનો નંબર ખેલે અને કાકતાલીય ન્યાયે કાં તો કંઈક કમાય કે ખુએ. એક જુગારિયો આંકડો લખાવવા જતો હતો અને કોઈકે કહ્યું કે ‘ભાઈ, આગળ જતાં તને બિસુ બારડોલી મળે તો કહેજે કે તને કાકા બોલાવે છે.’ અને પેલાએ રાતના પોતે નક્કી કરી રાખેલા આંકડાને બદલી નાખીને ‘બિસુ બારડોલી’ ઉપરથી 212 એટલે કે 122 નું પાનું તારવીને તે પાના ઉપર પાંચ રૂપિયા લગાવી દે છે અને બીજા દિવસે તેનો બુકી તેના હાથમાં પાંચસો રૂપિયા પકડાવી દે છે.

આંકડાઓની પણ જબરી માયાજાળ હોય છે. A.R.T.O. (પ્રાદેશિક વાહન નિયામક) ની કચેરી પણ લોકોની આવી મનોવૃત્તિનો પૂરો લાભ ઊઠાવીને પસંદગીના વાહન નંબર માટે વધારાનાં નાણાં ખંખેરી લે છે. લોકો 13 અને 420 જેવા આંકડાઓથી ભાગતા હોય છે. ચલણી નોટોમાં પણ શુકનવંતા 786 જેવા આંકડાવાળી નોટોને લોકો પોતાના Wallet કે તિજોરીમાં રાખી મૂકતા હોય છે કે જેથી પોતાની પાસે નાણાંની વૃદ્ધિ થયા જ કરે!

નાણાંની વૃધ્ધિની વાત આવી છે ત્યારે આપણે સાદા અને ચક્રવૃદ્ધિ વ્યાજને સમજી લઈએ. 10%ના દરે 1000 રૂપીઆનું ત્રણ વર્ષનું સાદું વ્યાજ રૂ|. 300 થાય. જ્યારે ચ.વૃ. વ્યાજ રૂ| 331 થાય. આ લેખકે જીવન વ્યવહારમાંથી વ્યાજની પ્રથાને સદંતર નાબુદ કરવા માટેનો એક તઘલખી કે શેખચલ્લી વિચાર અગાઉ પોતાના લેખ “’ ૬૦+ગુજરાતીઓ’ ના ચર્ચાચોરે ‘ધન-સંચય’નું ગાંઠાળું લાકડું – ભાગ ૧ અને ૨” માં વહેતો મૂકેલો જે વહેતો વહેતો સમુદ્રે ગયો અને ત્યાં જ ડૂબી ગયો અને વાદળો સાથે વરસ્યો જ નહિ. ઉમાશંકર જોષીના કાવ્ય ‘નદી દોડે’ માં પણ કવિએ એવી જ કલ્પના કરી છે કે દવ લાગેલા ડુંગરને ઠારવા માટે નદી પોતે વાદળ બનીને આવી વરસે, પણ કાવ્યની આખરી પંક્તિમાં આવે છે કે ‘પણ અરે, એ તે ક્યારે, ભસમ સહુ થઈ જાય પછીથી!’

કવિઓની કવિતાઓમાં કે લેખકોની નવલકથાઓમાં આખરી પંક્તિ કે પ્રકરણ આવે, પણ સટોડિયાઓ અને દારૂડિયાઓ માટે તેઓ જીવે ત્યાં સુધી અનુક્રમે તેમનો દરેક દાવ કે ઘૂંટડો કહેવા પૂરતો આખરી જ હોય છે. મારા મામા દક્ષિણ ગુજરાતમાં હાથવણાટની સાડીઓની ફેરી કરતા ત્યારે બસોમાં મુકાએલા દારૂનિષેધ માટેના Ad-ચિત્ર નીચેના સૂત્રને નાટકના ડાયલોગની જેમ Mimicry કરતાં બોલતા કે ‘તું શું મને પીવાનો હતો, હું જ તને પી જઈશ!’ જૂઓને મારા સુજ્ઞ વાંચકો, મારું વાલીડું વાતમાંથી વાત નીકળે જ જાય છે. લોકશાહીમાં વિવિધ ખાતાંઓના પ્રધાનો તરીકે જે તે ક્ષેત્ર કે વિષયના અનુભવીઓને જ જે તે ખાતાં સોંપવામાં આવતાં હોય છે. તો પછી, દારૂબંધી ખાતામાં દારૂડિયા પ્રધાનો જ નીમવામાં આવતા હશે, કેમ ખરું ને!

ભ્રષ્ટાચાર આચરતા પ્રધાનો, સરકારી બાબુઓ, કાળા બજારીઆઓ, કરચોરો કે એવા બધા દેશના અર્થતંત્રને ઊધઈ લગાડતા એવા શાસકો કે શાસિતોએ હવે ચોમાસુ બેસવા આવ્યું છે તો ગરોળીઓની જીવડાંને ભક્ષ કરવાની રીત ઉપરથી બોધપાઠ લેવો જોઈએ કે જેવડું મોંઢું તેવડો કોળિયો લેવાય. બોધપાઠ માટે વિશ્વસાહિત્ય અને ધર્મપુસ્તકોમાં બેસુમાર બોધકથાઓ જોવા અને સાંભળવા મળે છે. ફકીરો વિષેની ઉપરોક્ત વાતોમાં એક વાત કહેવાની રહી ગઈ હતી જે ભુલાઈ જાય તે પહેલાં અહીં આ ફકરામાં જ ઠપકારી દઉં! ફકરો અને ફકીરમાં કંઈક મળતાપણું લાગે છે પણ તેની વાત ફરી કોઈકવાર! તો વાત છે કોઈક હિંદી ચલચિત્રની, નામ યાદ આવતું નથી અને નામ યાદ પણ રાખતો નથી! એ તો કોમેન્ટ બોક્ષમાં કોઈક સિને-રસિયો લખશે જ! તો ભાઈ, તે ફિલ્લમના Hero છે દેવજીભાઈ. એ ગાયનના શબ્દો છે “…. ઝિંદગીકા સાથ નિભાતા ચલા ગયા, હર ફિક્રકો ધુએંમેં ઉડાતા ચલા ગયા!’ એટલે પેલો લોબાનિયો ફકીર પણ તેના જીવનની તમામ ફિક્ર (ફિકર)ને લોબાનના ધુમાડામાં ઉડાડતો રહે છે. એક વાર તો એક લોબાનિયો ફકીર મોંઢામાં સળગતી બીડી સાથે મારા આંગણે આવેલો, મેં હળવે રહીને તેની થાળીમાં રડો રૂપીઓ નાખવા પહેલાં તેની બીડીને તેના મોંઢામાંથી ખેંચી લેતાં કહ્યું હતું કે બે જાતના ધુમાડા ભેગા થાય તે ઠીક નહિ અને બીજી વાત કે ભલા માણસ, માગી ખાવાના આ ધંધા સાથે બીડી ફૂંકવાનો ધંધો શોભા આપે નહિ અને કોઈ નિર્વ્યસની દાતા તને કશું આપે નહિ અને તારા જ ધંધામાં પછી બરકત ક્યાંથી રહે!’

આ Free Style લેખ કોમ્પ્યુટર ઉપર ડ્રાફ્ટ કરી રહ્યો છું અને નીચે પાંચમું પાનું અડધે આવેલું દેખાતું હોઈ મને લાગે છે કે મારે લગામ વગરના તરંગ રૂપી આ ઘોડાની પીઠ ઉપરથી નીચે ભૂસકો મારવો જોઈએ અને મારા લખાણના અતિ વિસ્તારને મારે ખાળી લેવો જોઈએ, જો હું ઈચ્છતો હોઉં કે મારા બ્લોગને લોકો ઈચ્છાથી નહિ તો ભૂલથી પણ વાંચે!

સમાજવાદ, સામ્યવાદ અને મૂડીવાદના દૂરના સગે આવતા એવા ‘ધન્ય-વાદ’ના વિદાયસૂચક શબ્દ સાથે વિરમું છું. મેં ‘ધન્યવાદ’ ના બદલે ‘ધન્ય-વાદ’ એટલા માટે લખ્યું છે કે આ એવો ‘ધન્ય’ વાદ છે કે જે બંને પક્ષને ધન્ય ધન્ય કરી દેવા સમર્થ છે. લેતીદેતીના ભ્રષ્ટાચાર વખતે બંને પક્ષ તરફથી બોલાતો આ શબ્દ બોલતાં કે સાંભળતાં એવા અર્થનો પડઘો પાડે છે કે ‘મૈં ભી ખુશ, આપ ભી ખુશ! જય હો! ધન્ય-વાદ!’

– વલીભાઈ મુસા


 
6 Comments

Posted by on July 2, 2011 in લેખ, હાસ્ય

 

Tags: , ,

6 responses to “(258) બેલગામ તરંગતુરંગ – જવલ્લે જ’ આવા લેખ (4)

  1. સુરેશ જાની

    July 3, 2011 at 12:26 am

    તમારી બાજુમાં બેસી વાતો કરવાની મઝા માણતો હોઉં એવો ભાવ થયો. ( ભાવ માંગશો તો તકલીફ – આ અમદાવાદીને ! )

    ફકીરકથાઓ ગમી.
    જો હું ભૂલતો ન હો ઉં તો પંચમ નાનો હતો ત્યારે ટોકરીવાળા બાવાથી બહુ ડરતો હતો. કદાચ એનો નાનો ભાઈ ડો. કાર્તિક . સત્ય તો એમની મા અને મારી બહેન જ કહી શકે.

    કેમ કલાપી યાદ આવી ગયા?
    અમે જોગી બધા એવા, સ્મશાનો ઢુંઢનારાઓ …

    અને શરૂઆતની વાત છેલ્લે. સાહિત્યના નવા પ્રકારની વાત – ‘ હાલોકન ‘ પરથી તો નથી ને? ! આ તો આ વહેમી જીવની પેટ છૂટી વાત કરી નાંખી. ૧૦૦% હાલોકન લખી શકવાનો નથી; અને કદાચ કોઈ પણ લખી નહીં શકે; પણ આ મહાન ( અને અર્થહીન ) શબ્દના જનક / સર્જક તરીકે આ વર્ષનો રણજિતરામ સુવર્ણ ચન્દ્રક આ મિત્રને મળે તેવી સાક્ષરોને ભલામણ કરવા વિનંતી!!!

    Like

     
    • Valibhai Musa

      July 3, 2011 at 1:52 am

      ‘હાલોકન’ કેવું, એમ સમજતાં નાન્યતર જાતિનો શબ્દ બને છે, જેનાથી ‘હાલોકન’ એ માનસપુત્ર કે માનસપુત્રી એ નક્કી થતું નથી! ભલામણ તો નવીન કોઈક ‘પ્લેટિનમ ચંદ્રક’ શરૂ થાય તો જ કરું ! પણ, પછી તો ‘અરે એ તે ક્યારે, ભસમ તન થઈ જાય પછીથી!’. હા, મરણોત્તર મળે ખરો! પણ, એ તો કોણ જોવા આવવાનું છે? માટે એમ વિચારીએ તો કે ‘ભારતીય જ્ઞાનપીઠ એવોર્ડ’ અને ‘સાહિત્યનું નોબલ પ્રાઈઝ’ એ બંને આપણ બંનેને ‘મરણોત્તર’ તરીકે મળશે જ તેવું મન મનાવીને શાંતિથી મરીએ તો પણ શું ખોટું છે? જોયું, તમારી સાથે મારો ડબ્બો પણ જોડી દીધો! ‘દિલકો બહલાનેકે લિએ, ગાલિબી ખયાલ અચ્છે હૈ! ધન્ય-વાદ!!! ‘મૈં ભી ખુશ, આપ ભી ખુશ! જય હો! ફરી ધન્ય-વાદ!!!’

      Like

       
  2. chandravadan

    July 3, 2011 at 6:07 pm

    વલીભાઈ,

    આજે આ પોસ્ટ વાંચી.

    પોસ્ટ વાંચી આ “અજ્ઞાની”ની વાચા જ બંધ થઈ ગઈ..એથી, શું કહેવું એનો તો સવાલ જ ના રહે !

    હવે તો, જ્ઞાન વગરના મગજમાં જે વિચારો થઈ ગયા તેમાંથી “મુક્તિ” મેળવવા ફક્ત લખવાનું જ રહે, અને મારા જ લાભ માટે લખી રહ્યો છું….બાકી,

    મારી “વાણી” હોત તો…તમારા “લગામ વગરના ઘોડા”ની હાલત ખરાબ કરી નાંખતે !અને, તમે ઘોડા પરથી ભુસકો મારવાનું સાહસ પણ ના કરી શકતે !

    ચાલો, હવે, તમે જે ફકીરોનો “કાફલો” મુક્યો તે વિષે કંઈક લખું…..દ્વારે આવી ભીખ માંગે તે ફકીર..અને દ્વારથી દુર રહી ભીખનો ધંધો કરે તે ..આ પ્રમાણે

    તમારા જાત જાતના અને ભાત ભાતના ફકીરોને બે “મુખ્ય ગ્રુપ”મા મુકવાની જરૂરત છે. કેમ આ આ ભુલી ગયા ?…અજ્ઞાની છું છતાં, આટલું લખવાનું સાહસ

    કરી નાખ્યું. ( લખવું જ પડેને કારણ કે મારી તો બોલતી જ બંધ થઈ ગઈ છે )

    છેલ્લે ….ભ્રષ્ટાચાર..અને રાજકારણ (સરકાર)નો વાદોમાં ઉલ્લેખ કર્યો એટલે જ મારા હાથમાં “ખુજલી” ભરાય અને એ શબ્દો લખવા માટે લાચાર બની ગયો.

    શું લખું ?

    ધન્યવાદ…અને તમારો ધન્ય-વાદ….તમારો શબ્દ સરકાર અને જનતાની ઓળખ સહેલાઈથી આપે છે કારણ કે કોઈ પણ કાર્યમાં લાભ બન્ને પક્ષોને જો

    જરૂરતનું કામ બને તો !..આવી સમજ આ અજ્ઞાની કરે છે ..અને એથી જ “જ્ઞાનીઓ”ના ટોળાઓ મને મારવા દોડે તે પહેલા દુર ભાગી જાઉ….
    અને, મારા આ લખણરૂપી સં–વાદનો અંત લાઉ છું !>>>>>ચંદ્રવદન
    DR. CHANDRAVADAN MISTRY
    http://www.chandrapukar.wordpress.com
    Valibhai Inviting you to Chandrapukar !

    Like

     
  3. સંવેદનાનો સળવળાટ

    January 27, 2016 at 10:03 am

    ગઝલ પર હાથ અજમાવવાની વાતથી શરૂ કરી તરંગી ઘોડા પરથી ભૂસકો મારવા સુધીના આપના બેલગામ સંવેદનો ખરેખર દિલથી માણ્યા.

    ગઝલ પર હાથ અજમાવવા માટે મને પણ ઘણા મિત્રો સમજાવી ચુક્યા છે ને હજી પણ કહેતા જ રહે છે. સમય હોય તો કવિતા સ્વરૂપે કે લેખ દ્વારા ને સમયનો અભાવ હોય તો ટચુકડા એવાં નાજુક નાનકા “હાઇકુ” થી સંવેદનાઓ બ્લોગમાં ટપકાવતી રહું છું.

    લગભગ ૨૦/૨૨ વર્ષ પહેલાં ‘સરસ્વતીચંદ્ર’ ના વાંચનનો લ્હાવો લીધો હતો. એટલે એ વિષય પરના આપના તરંગો દિલને સ્પર્શી ગયા. ફરી વાંચવાની ઈચ્છા થઇ આવી. નેક્સ્ટ ઇન્ડિયા ટ્રીપના શોપિંગ લીસ્ટમાં ટપકાવવું રહ્યું.

    વિચારોને કલમ થકી….તો સાવ ભૂલાય જ ગયું છે.
    હવે તો,
    વિચારો ઊમટી આવે એ સાથે કી-બોર્ડનું ટીક-ટીક ચાલુ…
    વૈચારિક વંટોળ સૌથી ખતરનાક હોય એવું ક્યારેક અનુભવાય છે. ટાઈપીંગ પડતું મૂકી રોજિંદુ કામ કરવા કોશિષ કરીએ….પણ મન તો એના તરંગી ઘોડેસ્વારીની જ મોજ માણતું હોય……

    Like

     
    • Valibhai Musa

      January 27, 2016 at 8:02 pm

      સુજ્ઞા આરતીબહેન,

      પ્રતિભાવ બદલ આભાર. સાડાચાર વર્ષ પહેલાંનો મારો લેખ આપની ઝાપટમાં આવી ગયો અને તેને પુન: વાંચન માટે મેં પણ ઝાપટમાં લઈ લીધો ! ‘સરસ્વતીચંદ્ર’ માટે તો અનન્વય અલંકાર જ પ્રયોજવો પડે. ગોવિંદ સરૈયા દિગ્દર્શિત ‘સરસ્વતીચંદ્ર’ ચલચિત્ર માટે તો હૃદયનો Soft Corner રાખવો પડે, પરંતુ તાજેતરમાં ‘સરસ્વતીચંદ્ર’ સિરિયલે તો મૂળ નવલકથાનો કચ્ચરઘાણ કાઢી નાખ્યો.

      મારી હજયાત્રા નિમિત્તે મેં ૧૯૯૩માં સાઉદી અરેબિયાની મુલાકાત લીધી હતી. પ્રવર્તમાન સમયના હજયાત્રીઓના કહેવા પ્રમાણે હાલમાં તો ત્યાં ઘણું બદલાઈ ગયું છે.

      અનુકૂળતાએ આપના બ્લૉગની મુલાકાત લેતો રહીશ.

      ધન્યવાદ.

      સસ્નેહ,
      વલીભાઈ

      Liked by 1 person

       

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
Simerg - Insights from Around the World

With a focus on the artistic, intellectual and textual expressions of the Ismalis and other related Muslim traditions

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Pratilipi

www.pratilipi.com

DoubleU = W

WITHIN ARE PIECES OF ME

અભીવ્યક્તી

રૅશનલ વાચનયાત્રા (એક જ ‘ઈ અને ઉ’ માં..)

eBayism School of Thought

AWAKENING THE SLEEPING READERS

Success Inspirers' World

Your springboard to your greatest heights

સાહિત્યરસથાળ

મારા વિચાર મારી કલમે

Captnarendra's Weblog

Just another WordPress.com weblog

vijay joshi - word hunter

The Word Hunter -My English Haiku and Notes on my favourite Non-Fiction Books

લાગણીઓ નું લાક્ષાગૃહ

'રાજી' રાજુ કોટક

sneha patel - akshitarak

gujarati column writer-author and poet

"બેઠક"

વાંચન દ્વારા સર્જન -બેઠક

શબ્દ સાધના પરિવાર

'યાર,મારું ગામ પણ આખું ગઝલનું ધામ છે.'-'અમર'પાલનપુરી

શબ્દપ્રીત

ભલે પધાર્યા અમારે આંગણે

રાજુલનું મનોજગત

“Languages create relation and understanding”

શબ્દસરિતા

હવે વોટ્સએપ પર અમારો સંપર્ક કરો +919408812054

Hiral's Blog

Just another WordPress.com weblog

શબ્દોને પાલવડે

સ્વરચનાઓનો સંચય મારા શબ્દોના પાલવમાં

દ્વિત્ય

અનંત યાત્રા....

%d bloggers like this: