RSS

(266) ઉષ્માસભર આવકારો

25 Aug
(266) ઉષ્માસભર આવકારો

મારી જુલાઈ-ઓગસ્ટ, 2011 દરમિયાનની અમેરિકા ખાતેની ઊડતી મુલાકાત ટાણેનો પ્રથમ મુકામ જુલાઈ 18, 2011ના રોજ ટેક્ષાસ રાજ્યના હ્યુસ્ટન ખાતે મારા મરહુમ મિત્ર હાજી જનાબ જાફરભાઈ (જેફ)ના સુપુત્ર મહંમદ રઝાના નિવાસસ્થાને થયો હતો. મારા વતનનાં સગાંસંબંધી અને સ્નેહીજનોની મુલાકાતો અને એક લગ્નસમારંભની પતાવટ પછી જુલાઈ 23, 2011ના રોજ મારો મોબાઈલ રણક્યો અને લીલા બટનને દબાવતાં જ ભાઈશ્રી વિજયકુમાર શાહના ભાવવાહી અવાજનો રણકાર થયો.

અમેરિકાના શિષ્ટાચાર અનુસાર મારી પૂર્વાનુમતિથી તેઓશ્રી પ્રદીપભાઈ બ્રહ્મભટ્ટ સાથે સામા પગે મારી મુલાકાતે આવ્યા. બ્લોગર-નેટર મિત્રો તરીકે અને વંદનીય ગુર્જરભૂમીનાં સંતાનો હોવાના નાતે બંધુત્વભાવે મળવા આવેલા બંને મિત્રો પૈકી વિજયભાઈની આંખોમાં અશ્રુ ડોકાતાં હતાં, પણ પ્રદીપભાઈની આંખોમાંથી તો દડદડ આંસું વહી રહ્યાં હતાં. મારી હાલત તો ખેદજનક હતી, કેમ કે હું એ બંને મહાનુભાવોનાં અશ્રુવહન સામે મારી આંખોને ભીની પણ કરી શકતો ન હતો. હ્રદયના હર્ષના સંવેગોને અશ્રુ દ્વારા અભિવ્યક્ત કરતા એ બંને મિત્રોને અને મારા બ્લોગના વાંચકોને હું કઈ રીતે સમજાવું કે મારી હાલત તો બેગમ અખ્તરના મધુર કંઠે ગવાએલી એક ગઝલના વેદનાસભર આ શબ્દો જેવી હતી કે ‘દિલ તો રોતા હી રહે, આંખસે આંસુ ન બહે’!

વિજયભાઈ અજાણ્યા ન હતા, પણ પ્રદીપભાઈ તો મારા માટે સાવ અજનબી વ્યક્તિ હતા. આત્મીય સંબંધોનો પ્રભાવ હોય કે ગમે તે હોય, પણ અમે મનભર ઘણીય વાતો કરી. વિજયભાઈએ પોતાનાં કેટલાંક પુસ્તકોની ભેટ ધરી, તો પ્રદીપભાઈએ તો હું સુધબૂધ ગુમાવી બેસું એવી એક ફોટોફ્રેમ મને અર્પણ કરતાં મને ભેટી પડ્યા અને મારા ખભાને ભીંજવી ગયા. ફોટોફ્રેમમાં તેમણે મને અનુલક્ષીને રચેલું નીચેનું કાવ્ય મઢાએલું હતું.

મુ. વલીભાઈને સપ્રેમ

(પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ, વિજયભાઈ શાહ)

તા. 23/7/2011 હ્યુસ્ટન

પાલનપુરથી હ્યુસ્ટન આવ્યા, મળતાં આનંદ થાય

મા સરસ્વતી સંતાનને જોતાં, હૈયું અમારું હરખાય

………પાલનપુરથી હ્યુસ્ટન આવ્યા.

કલમની કેડી સરળ તમારી, વાંચી વાંચકો ખુશ થાય

નિર્મળભાવનો પ્રેમ મળતાં, ગુજરાતીઓ રાજી થાય

જ્યોત પ્રેમની પ્રગટાવી તમે, જે અમને દોરી જાય

ભાષાચાહકને આંગળી ચીંધી, જે હ્યુસ્ટનમાં દેખાય

………પાલનપુરથી હ્યુસ્ટન આવ્યા.

મળ્યા મુ. વલીભાઈ અમને, અંતરમાં આનંદ થાય

આશીર્વાદની એક જ દોરે, અમારાં હૈયાં ખૂબ હરખાય

મળશે પ્રેમ હૃદયનો અમને, કલમથી કાગળો ભરાય

ગુજરાતીની ચાહત વધશે, ને ગ્રંથો બનશે ય અપાર

………પાલનપુરથી હ્યુસ્ટન આવ્યા.

પ્રદીપના વંદન શ્રી વલીભાઈને, જે વડીલ જ કહેવાય

કલમની કેડી સૌથી નિરાળી, વાંચી વિજયભાઈ હરખાય

આવ્યા આજે હ્યુસ્ટન ગામે, તક અમને ત્યાં મળી જાય

રાખજો કૃપાપ્રેમ અમો પર, જે કલમની કેડીએ લઈ જાય

………પાલનપુરથી હ્યુસ્ટન આવ્યા.

++++++

પાલનપુરથી મુ. શ્રી વલીભાઈ મુસા અત્રે હ્યુસ્ટન પધાર્યા છે. તેમને અહીંના સાહિત્યપ્રેમી અને લેખકોની યાદ રૂપે આ લખાણ સપ્રેમ હું અર્પણ કરું છું.

લિ. પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ તા. 23/7/2011

+++++++++++++++++

અહીં આ કાવ્ય પૂરું થાય છે અને હ્યુસ્ટનના મારા સંભારણાના આગામી અન્ય લેખમાં આ જ કવિ શ્રી પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટનું બીજું કાવ્ય પણ મૂકીશ. મારા આ બંને લેખો કે તેમાંનાં બંને કાવ્યો અંગે હું પ્રમાણિકપણે કહી દઉં છું કે એમાં મારો આત્મશ્લાઘાનો મુદ્દલે કોઈ ભાવ નથી. હું તો ઓલિયા જેવા લાગણીશીલ ભલા આ માણસના વ્યક્તિત્વને આપ સૌ વાંચકો સમક્ષ એટલા માટે ઉજાગર કરી રહ્યો છું કે જેથી મહાભારતમાંનાં યુધિષ્ઠિર અને દુર્યોધનનાં દુનિયા વિષેનાં મંતવ્યોને અને ઉભયનાં ચારિત્ર્યોને સુપેરે સમજી શકાય. યુધિષ્ઠિરને દુનિયા ભલી દેખાય છે અને દુર્યોધનને દુષ્ટ લાગે છે. પ્રદીપભાઈને નિકટથી ઓળખનારા તેમની સાથેની મારી આ પહેલી મુલાકાત પછીના તેમના વિષેના મારા ખ્યાલ સાથે સંમત થશે જ કે તેઓશ્રી, અંગ્રેજી કથનશૈલી મુજબ કહું તો, પોતાની ઊંચાઈના પ્રત્યેક ઈંચ (નખશિખ) એક સજ્જન છે.

મારા લેખના અતિવિસ્તારને અવગણીને પણ અમારી આ પહેલી મુલાકાત પછીના, સમભાવીઓને ભાવવિભોર કરી દેવા માટે સમર્થ એવા, અમારી અન્યોન્યની વિદાયના આખરી દૃશ્યને વર્ણવી દેવાની લાલચને ખાળી નથી શક્તો. અમે છૂટા પડવા માટે અમારાં સ્થાનોથી ઊભા થઈએ છીએ, ત્યાં તો મારી કલ્પના બહાર સાવ અચાનક વિજયભાઈ અને પ્રદીપભાઈ મારા ચરણસ્પર્શ માટે નીચે ઝૂકવા જાય છે અને હું ઉભયને તેમ કરતાં રોકી દેવા ‘અરે, અરે!’ ના ઉદગાર સાથે મારા ઘૂંટણિયે બેસી જાઉં છું. હું મારી આસ્થાને સમજાવતાં કહું છું કે કોઈ પણ વડીલ જન કે મહાન વિભૂતિને એક હદ કરતાં વધારે નમન ન કરી શકાય, કેમ કે તેવી ચેષ્ટા વ્યક્તિપુજામાં સમાવિષ્ટ થઈ જાય, જાણેઅજાણે તેમને ભગવાનનો દરજ્જો અપાઈ જાય અને આપણે અક્ષમ્ય એવા દોષમાં સપડાઈ જઈએ. મેં તેમને હસતાં હસતાં ભૂમિતિ શીખવતો હોઉં તેમ સમજાવ્યું કે આપણે ટટ્ટાર ઊભા હોઈએ ત્યારે 180 અંશના ખૂણે કહેવાઈએ. કોઈને માનસન્માન આપવામાં એટલી કાળજી રાખવી જોઈએ કે આપણે 90 અંશથી વધારે નીચા ન નમી જઈએ.

તેમણે મિતાક્ષરી પ્રત્યુત્તર પાઠવ્યો કે ‘એ તો અમારા સંસ્કાર છે’ અને હું મનોમન તેમની ભાવનાને વંદી રહ્યો.

– વલીભાઈ મુસા.

 

 
4 Comments

Posted by on August 25, 2011 in લેખ

 

Tags:

4 responses to “(266) ઉષ્માસભર આવકારો

  1. સુરેશ

    August 25, 2011 at 8:08 pm

    વલીદા
    તમારા ઉમળકાએ તો મને દુઃખી દુઃખી કરી દીધો !
    કેમ?
    તમારી સાથે છેક એમના ગામની પાદર લગણ પહોંચ્યો અને મળ્યા વિના પાછા નિકળી જવું પડ્યું.
    ખેર ! તમે સુખિયા અને અમે દુઃખિયા.
    બહુ દુખિયા અમે, બહુ દુખિયા..

    Like

     
  2. Pradip Brahmbhatt

    August 25, 2011 at 11:01 pm

    મુ.વલીભાઇ,
    સમયને જો અમારાથી પકડાયો હોત તો સરસ્વતી સંતાનોને આપ પર થયેલ મા ની
    કૃપા માણવાની તક મળી હોત.મને અને વિજયભાઇને આપને સાંભળવાની ઇચ્છા અધુરી રહી
    ગઈ છે.હવે સમયને પકડીને આવજો તો ઘણો આનંદ થશે.
    લી.પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ

    Like

     
  3. dhavalrajgeera

    August 28, 2011 at 11:50 pm

    Dear Valibhai,

    Next visit have time to keep you longer with US.
    We did talk few times in this visit was good for me.
    Love

    Rajendra Trivedi, M.D.
    http://www.bpaindia.org

    Like

     
  4. nabhakashdeep

    August 31, 2011 at 5:58 am

    પ્રેમભીંની મુલાકાતની વાતો સાચે જ ઊંડી ઊર્મિઓ જગાડે છે.
    આપની આ યાદગાર સફરમાં થોડાક અંગત કારણોસર સહભાગી
    થવામાં છેટું રહી ગયું ,પણ અહેવાલ વાંચી ખૂબ જ આનંદ થયો.
    આદરણીય શ્રી વલિભાઈના વહાલ ઉમળકાથી સદા વહેતા જ રહે એ અભિલાષા.

    રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)

    Like

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

 
%d bloggers like this: