RSS

Category Archives: રસદર્શન

(602) ગ઼ાલિબનું સર્જન, સંકલન, અર્થઘટન  અને રસદર્શન – ૩૧ (આંશિક ભાગ – ૩) ફિર કુછ ઇક દિલ કો બે-ક઼રારી હૈ (ગ઼ઝલ)  – મિર્ઝા ગ઼ાલિબ વલીભાઈ મુસા (સંકલનકાર અને રસદર્શનકાર)

ફિર કુછ ઇક દિલ કો બે-ક઼રારી હૈ (શેર ૬ થી ૮)

દિલ હવા-એ-ખ઼િરામ-એ-નાજ઼ સે ફિર
મહશરિસ્તાન-એ-સિતાન-એ-બેક઼રારી હૈ (૬)

[ખ઼િરામ = મસ્ત ચાલ; નાજ઼= નખરાં, હાવભાવ; હવા-એ-ખ઼િરામ-એ-નાજ઼= પવનની હળવી લહેર જેવી નખરાળી મસ્ત ચાલ; મહશર= કયામત; મહશરિસ્તાન= કયામતનું મેદાન; સિતાન= સફેદ, ધોળું;  મહશરિસ્તાન-એ-સિતાન-એ-બેક઼રારી = કયામતના મેદાનમાંનો એ દિવસનો જીવોનો અજંપો]

અહીં આપણને ફરી એકવાર ભાષાલંકાર વડે સુશોભિત એક મજેદાર શેર મળે છે. ગ઼ાલિબનો ક્લ્પનાવિહાર અજીબોગરીબ છે. શેરના પહેલા મિસરામાંના અંતિમ શબ્દ ‘ફિર’ને ‘દિલ’ પાસે મૂકતાં તેનો પૂરો અર્થ સરળતાથી સમજાઈ જશે. માશૂકા પવનની હળવી લહેર જેવી નખરાળી ચાલે અને બેપરવાહીપૂર્વક માશૂક પાસેથી પસાર થઈ જાય છે.  અણધારી બનેલી આ ઘટના માશૂકના દિલને વિહ્વળ બનાવી દે છે. માશૂકની વિહ્વળતા આપણાં દિલોમાં પણ અનુકંપિત થાય છે, આપણી એવી સહાનુભૂતિ થકી કે અહીં માશૂક બિચારાની અવહેલના (અવગણના) થાય છે. વળી એટલું જ નહિ માશૂકાએ એ શરારત માશૂકની બેચેની વધારવા માટે જાણે કે જાણીબૂઝીને કરી હોય તેમ લાગે છે!

બીજા મિસરામાં માશૂકની બેચેની કે બેકરારી કેવી પીડાદાયક છે તે સમજાવવા માટે શાયર આપણી સમક્ષ મુસ્લીમ અને ખ્રિસ્તીઓની માન્યતા મુજબના કયામત (ન્યાયનો દિવસ)ના દૃશ્યને ખડું કરી દે છે અને બતાવે છે કે એ સખત દિવસે માનવજીવોના અજંપાયુક્ત ચહેરાઓ રૂની પૂણી જેવા સફેદ થઈ જશે. આમ કયામતના દિવસે જીવાત્માઓ જે વ્યાકુળતા અનુભવતા હશે તેવી જ વ્યાકુળતા માશૂક માશૂકાના તેમની પાસેથી હવાની જેમ પસાર થઈ જવાના કારણે અનુભવી રહ્યા  છે.

નોંધ :- [સ્વતંત્ર રીતે  ‘સિતાન’ (ઉર્દૂ) નો અર્થ પ્રાપ્ત થયો નથી, પણ ‘સિતાનન (સં)’નો અર્થ સફેદ મુખવાળું અર્થાત્ ગરુડ થાય છે અને તેથી અહીં સિતાન= સફેદ, ધોળું એવો અર્થ લેવામાં આવ્યો  છે એ તર્ક થકી કે કયામતના દિવસે જીવો ભયથી એવા તો હેબતાઈ જશે કે તેમના ચહેરા રૂની પૂણી જેવા સફેદ થઈ ગયેલા હશે.]

* * *

જલ્વા ફિર અર્જ઼-એ-નાજ઼ કરતા હૈ
રોજ઼-એ-બાજ઼ાર-એ-જાઁ-સિપારી હૈ (૭)

[જલ્વા= નૂર, તેજ, પ્રકાશ; અર્જ઼-એ-નાજ઼= સ્તુતિ કે  વાહવાહીની ઝંખના; રોજ઼-એ-બાજ઼ાર= શહેર કે કસબામાં નિશ્ચિત દિવસે કે સમયાંતરે ભરાતું બજાર, ગુજરી; બાજ઼ાર-એ-જાઁ-સિપારી= પ્રદર્શિત કરવા માટેનું હાટ]

આ શેરને સરળતાથી સમજવા માટે બીજા મિસરાના પ્રારંભિક શબ્દસમૂહ ‘રોજ઼-એ-બાજ઼ાર’ને પહેલા મિસરાની શરૂઆતમાં મૂકીને પઠન કરવું જોઈએ. લાલિત્યમય અને ખૂબસૂરત એવી માશૂકાના સૌંદર્યનો ઝળહળાટ ફરી એકવાર ગુજરીમાં અર્થાત્ આ જાહેર જગ્યાએ પ્રદર્શિત થઈ રહ્યો છે અને માશૂક તરફથી વાહવાહી મળી રહી છે. માશૂકાને પોતાના હુશ્ન (રૂપ) ઉપર ગર્વ હોવો એ સ્વાભાવિક છે અને માશૂકના મુખેથી કે દિલથી એ હુશ્નની પ્રશંસા મેળવવાની તેનામાં ઝંખના હોવી તેમાં પણ કશું જ અજુગતું નથી. આ વિધાન પાછળનો આશય માત્ર એટલો જ છે કે વાચક પક્ષ તરફથી માશૂકાના ગૌરવનો ભંગ ન થવો જોઈએ. અહીં ‘ફિર’ શબ્દ સૂચવે છે કે માશૂકા વારંવાર આ ગુજરીમાં આવતી રહેતી હોય છે અને આજે ફરી તે આવી છે. સામાન્ય રીતે આવા ગુજરી બજારોમાં જે ભીડ જોવા મળતી હોય છે તેમાં કોઈ જણસની ખરીદી કરતાં માત્ર લટાર મારવાનો આશય મુખ્ય હોય છે. વળી જૂના જમાનામાં આવાં ગુજરી બજારોમાં નાણાંકીય લેણદેણના બદલે વસ્તુ વિનિમય થતો હતો. આટલી સ્પષ્ટતા પછી આપણને સમજાશે કે માશૂકા અને માશૂક વચ્ચે અહીં નાણાંકીય વ્યવહાર નહિ, પણ ભાવવિનિમય થાય છે; અર્થાત્ વિક્રેતા એટલે કે માશૂકા પક્ષે  સૌંદર્ય પ્રદર્શિત થાય છે અને સામા ખરીદાર એટલે કે માશૂક પક્ષે મૂલ્ય રૂપે પ્રશંસા કે વાહવાહીની ચુકવણી થાય છે. અહીં મૂક એવું ઉભય પક્ષે ભાવોનું આદાનપ્રદાન થાય છે. અહીં આ શેરના અર્થઘટનમાં એક સાવધાની વર્તવી પડશે કે માશૂકાની ચારિત્રયશુદ્ધતા (Chastity) તો અક્ષુણ્ણ (અખંડ) જ છે. આવા જાહેર સ્થળે માશૂકાની આવનજાવન એ સહજ છે. સામાન્ય રીતે ગ઼ાલિબની ગ઼ઝલોમાં માશૂકા પર્દાનશીન હોય છે, જ્યારે આ શેરમાં માશૂકા તેના સૌંદર્યના જલ્વાને ખુલ્લી રીતે પ્રદર્શિત કરે છે.

* * *

ફિર ઉસી બેવફ઼ા પે મરતે હૈં
ફિર વહી જ઼િંદગી હમારી હૈ (૮)

[બેવફ઼ા=  વિશ્વાસઘાતી, દગાબાજ, બેઇમાન]

ગ઼ાલિબ સરળ દેખાતા આ શેરમાં આખી ગ઼ઝલમાં લયબદ્ધ રીતે આવતા ‘ફિર’ શબ્દને બંને મિસરામાં પ્રારંભે જ પ્રયોજે છે. પહેલા મિસરામાંના ‘ફિર’નો અર્થ ‘ફરી એકવાર (Repeatedly)’ તો છે જ, પણ બીજા  મિસરામાંના ‘ફિર’ નો અર્થ ‘તો પણ, તેમ છતાંય’ સમજવો પડશે. માશૂક માશૂકા પ્રત્યે એકતરફી પ્રેમમાં એટલા તો ગળાડૂબ છે, કે જેને એક પ્રકારની દીવાનગી કહી શકાય. અહીં ‘મરતે હૈ’નો રૂઢિપ્રયોગીય અર્થ ‘બેહદ પ્રેમમાં હોવું’ એમ છે અને માશૂકનો આ પ્રેમ એવી પરાકાષ્ઠાએ છે કે સામે પક્ષે માશૂકાની બેવફાઈને પણ તે નજરઅંદાજ કરી દે છે. ‘ઉસી’ શબ્દ ‘એ જ’ એવા અર્થમાં છે અને તેથી માશૂકા ભલે બેવફા હોય, અર્થાત્ એ જેવી હોય તેવી ખરી, પણ પોતે તો તેને જ બેહદ ચાહશે.

હવે બીજો મિસરો પહેલા મિસરામાં ઘટતી હકીકતના કારણને દર્શાવે છે. માશૂક કહે છે કે અમે માશૂકાની બેવફાઈને અવગણીને પણ  તેના ઉપર મરીએ છીએ, અર્થાત્ તેને બેહદ ચાહીએ છીએ; તેનું કારણ એ છે કે  એ માશૂકા જ તો અમારી જિંદગી છે. અહીં ‘મરવું’ અને ‘જિંદગી હોવું’ એ પરસ્પર વિરોધી નથી, પણ સમાન અર્થમાં છે, કેમ કે બંને પરિસ્થિતિમાં માશૂક તો જીવિત જ રહે છે. વળી અહીં ‘વહી’ શબ્દ વિષે વિચારતાં  આપણને લાગશે કે એ ‘માશૂકા’ અને ‘બેહદ પ્રેમની દિવાનગી’ એમ બંનેને એ લાગુ પડતો શબ્દ છે. આ  બંને બાબતોને વાક્યરચનાએ સમજીએ તો એકમાં આવું વાક્ય બનશે ‘એ (માશૂકા) જ અમારી જિંદગી છે’ અને બીજામાં ‘માશૂકા તરફની આંધળી દિવાનગીમાં મસ્ત રહેવું  એ જ તો અમારી જિંદગી છે.’

ગ઼ઝલપ્રેમીઓએ ગ઼ાલિબને અમસ્તો ગ઼ઝલસમ્રાટ નથી ગણાવ્યો, એ બાબત આ શેરથી સિદ્ધ થાય છે. સરળ શબ્દો  ધરાવતો આ શેર આપણને કેવા ઊંડાણમાં લઈ જાય છે! વળી બિચારા શબ્દો પણ ગ઼ાલિબ આગળ એવા કહ્યાગરા બની જાય છે કે તે ઇચ્છે તે રીતે તેમને પળોટાવું પડે.

* * *

– મિર્ઝા ગ઼ાલિબ                                                                            (ક્રમશ: ૪)

(ગ઼ઝલ ક્રમાંક – 165)

* * *

ઋણસ્વીકાર :

(૧) મૂળ ગ઼ઝલ (હિંદી લિપિ) અને શબ્દાર્થ માટે શ્રી અલી સરદાર જાફરી (દીવાન-એ-ગ઼ાલિબ)નો…

(૨) http://www.youtube.com વેબસાઇટનો…

(૩) Aksharamukha : Script Converter http://aksharamukha.appspot.com/converter

(૪) સૌજન્ય : urdustuff.blogspot અને વીકીપીડિયા

(૫) Courtesy : https://rekhta.org

(૬) યુ-ટ્યુબ/વીડિયોના સહયોગી શ્રી અશોક વૈષ્ણવ

 

Tags: , ,

(601) ગ઼ાલિબનું સર્જન, સંકલન, અર્થઘટન અને રસદર્શન – ૩૦ (આંશિક ભાગ – ૨) ફિર કુછ ઇક દિલ કો બે-ક઼રારી હૈ (ગ઼ઝલ) – મિર્ઝા ગ઼ાલિબ વલીભાઈ મુસા (સંકલનકાર અને રસદર્શનકાર)

ગતાંકના શેર ૧ અને ૨થી આગ

ફિર કુછ ઇક દિલ કો બે-ક઼રારી હૈ (શેર ૩ થી ૫)

 

 

 

 

ક઼િબ્લા-એ-મક઼્સદ-એ-નિગાહ-એ-નિયાજ઼
ફિર વહી પર્દા-એ-અમારી હૈ (૩)

[ક઼િબ્લા-એ-મક઼્સદ-એ-નિગાહ-એ-નિયાજ઼= કૃપાપાત્ર નિગાહ, રહેમનજર; પર્દા-એ-અમારી= હાથીની અંબાડી ઉપરનું છત્ર, અહીં ‘ઘૂંઘટ (Veil) એવો અર્થ લઈ શકાય.]

અહીં આપણને ફરી એકવાર વધુ તેજસ્વી એક શેર મળે છે. આનો સરળ શબ્દોમાં ભાવાર્થ તો એ લઈ શકાય કે માશૂક તો માશૂકાની કૃપાપાત્ર નિગાહ (નજર) માટે આશાભરી મીટ માંડી રહ્યા છે, પણ અફસોસ કે ફરી એક વાર માશૂકાનો ચહેરો પર્દા (Veil)થી ઢંકાયેલો હોઈ એ નજરથી પોતે મહરૂમ (વંચિત) રહી જાય છે.

પરંતુ આ શેરમાં માર્મિક રીતે ઘણુંબધું કહેવાયું છે. કિબ્લા એ મુસ્લીમોની મક્કા શહેર (સાઉદી અરેબિઆ)માંની હજ અદા કરવા માટેની એક પવિત્ર એવી જગ્યા છે કે જે દિશા તરફ આખી દુનિયામાં નમાજ પઢવામાં આવે છે અને મસ્જિદોનું નિર્માણ પણ એ કિબ્લાની દિશાને ધ્યાનમાં રાખીને કરવામાં આવતું હોય છે. વળી એ કિબ્લાને કાળા કપડાથી ઢાંકેલો રાખવામાં આવે છે. બસ, માશૂકાનું પર્દાનશીન હોવું એ આ બાબત સાથે સામ્ય ધરાવતું હોઈ ગ઼ાલિબે અહીં કિબ્લા શબ્દ પ્રયોજ્યો છે. માશૂકનો કિબ્લા તો માશૂકાની અમીનજર છે કે જો એની એક ઝલક પણ જોવા મળી જાય, તો તેઓ ન્યાલ (ભાગ્યશાળી) થઈ જાય. પરંતુ ગલેફ (આવરણ)થી ઢંકાયેલા એ કિબ્લાની જેમ માશૂકા પણ પર્દામાં છે, જેથી તેનું દર્શન જ સંભવિત ન હોઈ એ રહેમનજરને માશૂક પામી શકતો નથી. ગ઼ાલિબ તેમની ગ઼ઝલોમાં ધાર્મિક આવાં પ્રતીકો પ્રયોજીને ઘણીવાર ઇશ્કે હકીકી અને ઇશ્કે મિજાજી એવાં બેઉ લક્ષ સિદ્ધ કરતા હોય છે.

* * *

ચશ્મ દલ્લાલ-એ-જિંસ-એ-રુસ્વાઈ
દિલ ખ઼રીદાર-એ-જ઼ૌક઼-એ-ખ઼્વારી હૈ (૪)

[ચશ્મ =આંખ, નયન; દલ્લાલ-એ-જિંસ-એ-રુસ્વાઈ = ખરાબ ચીજવસ્તુઓનો દલાલ; ખ઼રીદાર-એ-જ઼ૌક઼-એ-ખ઼્વારી= સારી ચીજવસ્તુઓનો ખરીદાર (ગ્રાહક)]

ગ઼ાલિબ આ શેરમાં આપણને આંખ અને દિલની અજીબોગરીબ લાક્ષણિકતાને અનુક્રમે દલાલ (વચેટિયો) અને ખરીદાર (ગ્રાહક) એવાં રૂપકો દ્વારા સમજાવે છે. તિજારત (વ્યાપાર)ના ક્ષેત્રમાં ઘણી જ્ગ્યાએ ગ્રાહક અને વ્યાપારી વચ્ચે દલાલ રહેતો હોય છે, જે બંને પક્ષ વચ્ચે મધ્યસ્થીની ભૂમિકા ભજવીને સોદો પાર પડાવતો હોય છે. ગ્રાહક વિશ્વાસુ હોય છે અને તે દલાલ ઉપર ભરોસો મૂકતો હોય છે. ઘણીવાર એવું પણ બનતું હોય છે કે દલાલ ઉપરના આંધળા વિશ્વાસના કારણે ગ્રાહક છેતરાતો હોય છે. ખરીદાર તો હમેશાં સારી જણસ જ ઇચ્છતો હોય અને તે માટે તે નક્કી થયેલા મૂલ્યને ચૂકવતો પણ હોય અને છતાંય તેને નઠારી (Substandard) ચીજવસ્તુ પધરાવી દેવામાં આવે. બસ, આવું જ આંખ અને દિલ મધ્યે બનતું હોય છે. આંખને જે સુંદર લાગે તેને દિલ તરત જ સ્વીકારી લે છે, પરંતુ ઘણીવાર આમાં છેતરાવાનું બનતું હોય છે. દિલની અપેક્ષા તો હંમેશાં સારી ખરીદીની એટલે કે પ્રાપ્તિની હોય, પણ આંખના ભરોંસે તે વિષમ પરિસ્થિતિમાં મુકાય છે. વાચકને લાગશે કે આ શેરમાં માશૂક, માશૂકા કે ઇશ્કના વિષયો પડઘાતા નથી; પણ એવું નથી, કેમ કે ખરીદારનો એક અન્ય અર્થ આશક કે પ્રેમી પણ થતો હોય છે. આમ દિલ પોતે આશક છે અને તેને તો હંમેશાં સુપાત્રીય માશૂકાની જ અપેક્ષા હોય છે; પરંતુ ઘણીવાર તેમની વચ્ચે મધ્યસ્થી કરનાર ત્રાહિત થકી ગેરમાર્ગે દોરાવાનું બનતું હોય છે. ગ઼ાલિબ તેમની ઘણી ગ઼ઝલોમાં માશૂક અને માશૂકા વચ્ચે એક ત્રીજા જ પાત્ર એવા નામાબર (સંદેશાવાહક) કે મધ્યસ્થીને લાવતા હોય છે, જે સહાયક અથવા ખલનાયકની ભૂમિકા નિભાવે.

* * *

વહી સદ-રંગ નાલા-ફ઼રસાઈ
વહી સદ-ગોના અશ્ક-બારી હૈ (૫)

[સદ-રંગ = સો રંગ; નાલા-ફ઼રસાઈ= દર્દ વિષે લખવું; સદ-ગોના = સો ગડીઓ-પડ; અશ્ક-બારી = આંસુ વહાવવાં]

મિતાર્થભાષી શબ્દો થકી રચાયેલા આ શેરને સમજવો-સમજાવવો મુશ્કેલ, છતાં અશક્ય તો નથી જ; કેમ કે ગ઼ાલિબ પોતાના કેટલાક શેરમાં ગહન વિચારો ગૂંથતા હોય છે અને એ ગૂંથણી જો ભાવક ઉકેલી શકે તો શેર સમજાઈ જતો હોય છે. આ શેરમાં શાયર જીવનનાં દુ:ખદર્દ વિષયે કહેવા માગે છે કે તેમના વિશે કંઈક લખવું કે વર્ણવવું મુશ્કેલ છે, કેમ કે કોઈ એક પ્રકારનું દુ:ખ હોય તો તેનું બયાન કરવું આસાન છે; પરંતુ જીવન તો શતશત એવા ઘસાઈ ગયેલા રંગોથી ભરેલું છે અને તેથી તેને સુપેરે વર્ણવી શકાતું નથી. અહીં બીજા મિસરામાં અધ્યાહાર સમજી લેવાની એ સાંત્વના છે કે એવાં શત શત પડ ધરાવતાં ગહન દુ:ખોને દુનિયા આગળ વર્ણવવા કે ગાતા ફરવા કરતાં તેમને સહી લેવાં કે માત્ર આંસુ સારી લેવાં એ વધારે ઇષ્ટ છે. મારી આ વાતના અનુમોદનમાં લો હોલ્ટ્ઝ (Lou Holtz)નું રસપ્રદ વિધાન આપીશ, જે આ પ્રમાણે છે : ‘તમારી સમસ્યાઓને લોકો આગળ કહેતા ફરો નહિ; કેમ કે, એંસી ટકા લોકો તમારી વાત તરફ ધ્યાન આપશે જ નહિ અને બાકીના વીસ ટકા લોકો ખુશ થશે એ જાણીને કે તમારે જે તે સમસ્યા છે!’

* * *

ઋણસ્વીકાર :

(૧) મૂળ ગ઼ઝલ (હિંદી લિપિ) અને શબ્દાર્થ માટે શ્રી અલી સરદાર જાફરી (દીવાન-એ-ગ઼ાલિબ)નો…

(૨) http://www.youtube.com વેબસાઇટનો…

(૩) Aksharamukha : Script Converter http://aksharamukha.appspot.com/converter

(૪) સૌજન્ય : urdustuff.blogspot અને વીકીપીડિયા

(૫) Courtesy : https://rekhta.org

(૬) યુ-ટ્યુબ/વીડિયોના સહયોગી શ્રી અશોક વૈષ્ણવ

 

 

Tags: , , , ,

(600) ગ઼ાલિબનું સર્જન, સંકલન, અર્થઘટન  અને રસદર્શન – ૨૯ (આંશિક ભાગ – ૧) ફિર કુછ ઇક દિલ કો બે-ક઼રારી હૈ (ગ઼ઝલ)  – મિર્ઝા ગ઼ાલિબ વલીભાઈ મુસા (સંકલનકાર અને રસદર્શનકાર)

ફિર કુછ ઇક દિલ કો બે-ક઼રારી હૈ (શેર ૧ થી ૨)

 

 

 

 

 

પ્રસ્તાવના :

સામાન્ય રીતે અને અનિવાર્યપણે ગ઼ઝલના બધા શેર સ્વતંત્ર અસ્તિત્વ ધરાવતા હોવા જોઈએ. કોઈ ગ઼ઝલકારો દ્વય (જોડી) તરીકે પણ શેર આપતા હોય છે. આમ ભલે કરવામાં આવે પણ એવા જોડકા શેરની ખૂબી તો એ જ રહેવી જોઈએ કે તેઓ ભલે એકબીજાના અવલંબન તરીકે રહેતા હોય પણ તે દરેકનું સ્વતંત્ર અર્થનિર્ધારણ તો જળવાઈ જ રહેવું જોઈએ. ગ઼ાલિબે આ કમાલ તેમની ઘણી  ગ઼ઝલોમાં બતાવી છે. ગ઼ાલિબ અને તેમના જેવા સિદ્ધહસ્ત કલમકારો જ આવું કૌશલ્ય બતાવી શકતા હોય છે.

સ્વતંત્ર અસ્તિત્વ ધરાવતા શેર હોવાની ગ઼ઝલના બંધારણની પાયાની શરત અને અપવાદરૂપ શેરની ઉપરોક્ત દ્વય (જોડકા) શેરની વાતથી આગળ વધીને અહીં ગ઼ાલિબ  આપણને એવી ગ઼ઝલ આપે છે કે જેમાં એકાધિક શેર ક્રમિક રીતે કથન તત્ત્વથી સંકળાયેલા હોય. આવા શેરની સંખ્યા સામાન્ય રીતે ચાર કે પાંચથી વધારે હોવી જોઈએ નહિ એવું પારંપરિક રીતે સ્વીકારાયું છે. ઘણા ગ઼ઝલકારો પ્રસંગોપાત આ પ્રકારની  છૂટ તેમની પ્રશિષ્ટ (Classical) કહી શકાય તેવી ગ઼ઝલોમાં સ્થાપિત સિદ્ધાંતોની ઉપરવટ જઈને લેતા હોય છે. ગ઼ાલિબની આ પ્રકારની કેટલીક પ્રશિષ્ટ ગ઼ઝલો  પૈકીની આ ગ઼ઝલ વિશેષ નોંધપાત્ર છે એટલા માટે છે કે તે ખરેખર વર્તમાન શ્રોતાઓ માટે મનભાવન બની રહે તેવા કર્ણપ્રિય લયમાં લખાયેલી છે. તદુપરાંત આ ગ઼ઝલનો કાફિયા પણ સરસ રણકાર આપતા અને અંતે ‘આરી’ ઉચ્ચાર પામતા ઉચિત શબ્દોમાં છે.

* * *

ફિર કુછ ઇક દિલ કો બે-ક઼રારી હૈ
સીના જુયા-એ-જ઼ખ઼્મ-એ-કારી હૈ (૧)

[બે-ક઼રારી= વ્યાકુળતા; સીના=  છાતી; જુયા-એ-જ઼ખ઼્મ-એ-કારી= ભરપૂર ઘાવ ઝીલવા માટે ઉત્સુક]

ગ઼ઝલના આ પહેલા જ મત્લા શેર ઉપર નિગાહ પડતાં જ ગુજરાતી કવિ કલાપીની એક કાવ્યપંક્તિની યાદ તાજી થાય છે: “પડ્યા જખમ સૌ સહ્યા, સહીશ હું હજુયે બહુ;  ગણ્યા નવ કદી, ગણું નવ કદી, પડે છો હજુ”. શેરના બીજા સાની મિસરાની ચર્ચા વખતે આપણે આ બાબતે થોડા ઊંડા ઊતરીશું, પરંતુ હાલ તો આપણે ઉલા મિસરા ઉપર આવીએ તેના પહેલાં ગ઼ઝલ  શબ્દના અર્થ અને તેના વિષેના વિવિધ મતને સંક્ષિપ્તે સમજી લઈએ. મુહમ્મદ મુસ્તફાખાન મદ્દાહ સંપાદિત ઉર્દૂ હિન્દી શબ્દકોશમાં  ‘ગ઼ઝલ’ નો અર્થ આ પ્રમાણે આપ્યો છે. ગ઼ઝલ  : (અરેબિક ) (સ્ત્રીલિંગ) = પ્રેમિકા સાથે વાર્તાલાપ. આપણા ગુજરાતી શબ્દકોશમાં પણ  તેનો અર્થ : પ્રિય સાથે રમવું કે સ્ત્રીઓ સાથે વાતચીત કરવી અથવા તેમની સાથે વિલાસ કરવો એમ આપેલો છે. ફિરાક ગોરખપુરીએ ‘ઉર્દૂ સાહિત્યનો ઇતિહાસ’માં લખે છે કે ‘તીર ખૂંપેલા હરણની ચીસ એટલે  ગ઼ઝલ’. પરંતુ તેમના આ કથનને ઘણા મીમાંસકોએ ઠુકરાવી દીધું છે. હરણના બચ્ચા માટે ‘ગિઝાલ’ અને હરણી માટે ‘ગિઝાલા’ શબ્દો છે તો ખરા; પણ આપણા ‘ગ઼ઝલ’ શબ્દ સાથે તેનું ધ્વનિસામીપ્ય માત્ર જ છે, તેને વ્યુત્પત્તિશાસ્ત્ર (etymology) સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી. વચ્ચે વચ્ચે ગ઼ઝલ સાહિત્યને આનુષંગિક આવી આડવાતો હું આપું છું તેનો આશય માત્ર એટલો જ છે કે મારા સુજ્ઞ વાચકોમાં ગ઼ઝલ જેવા ઉમદા સાહિત્યપ્રકાર વિષયક જ્ઞાનવૃદ્ધિ થાય.

શાયર શેરના ઉલા મિસરામાં માશૂકના દિલમાં વધુ એક વ્યાકુળતા કે બેચેની હોવાની વાત જણાવે છે. આ બેચેની શાની છે તે વ્યક્ત કરી શકાય તેમ નથી અને તેથી જ તો ‘કુછ’ શબ્દ પ્રયોજાયો છે. વળી આ વ્યાકુળતા પહેલી વહેલી નથી. આની પહેલાં તેઓ કેટલીક વ્યાકુળતાઓમાંથી પસાર થઈ ચૂક્યા હોવાનું સમજાય છે, જેનો આપણને ‘ફિર’ શબ્દપ્રયોગથી ખ્યાલ આવે છે. વળી પ્રારંભે જ  પ્રયોજાયેલો ‘ફિર’ શબ્દ આપણને ભૂતકાલીન આવી જ કોઈ વ્યાકુળતાના સાતત્યમાં આ ગ઼ઝલ લખાતી હોવાનો આભાસ પણ કરાવે છે.

શેરના બીજા સાની મિસરામાં પહેલાં તો અધ્યાહાર રહેલી એ હકીકતને સ્વીકારીને આપણે આગળ વધીશું કે માશૂકના દિલની વિહ્વળતા માટે કારણભૂત એવી કોઈ આઘાતજનક ઘટનાઓ પહેલાં ઘટી હોવી જોઈએ, જેમણે તેના  દિલને ઊંડા ઘાવ આપ્યો હોય. હવે અહીં માશૂક તેની ખુમારી દર્શાવતાં કહે છે કે પોતાનો સીનો (છાતી) એવો તો મજબૂત છે કે તે હજુય વિદારક એવા વધુને વધુ ઘાવ ઝીલવા માટે તત્પર છે.

* * *

ફિર જિગર ખોદને લગા નાખ઼ુન
આમદ-એ-ફ઼સ્લ-એ-લાલા-કારી હૈ (૨)

[નાખ઼ુન= નખ; આમદ-એ-ફ઼સ્લ-એ-લાલા-કારી= લાલ રંગનાં (ગુલાલા) ફૂલોની  ઋતુનું પુરબહાર આગમન]

ગ઼ાલિબના આ શેરના બંને મિસરાઓમાં પરસ્પર પડઘાતો ભાવધ્વનિ બેમિસાલ છે. ઉલા મિસરાના પ્રારંભના ‘ફિર’ શબ્દથી સમજી શકાય છે કે અગાઉ પણ તેમના નખોએ તેમના જિગર (કલેજા)ને ચીરીને લોહીલુહાણ કરી દીધું હતું અને આજે પણ ફરી એમ જ થઈ રહ્યું છે. નાખુન એટલે એટલે માશૂકાના વિરહની વેદના ફરી એકવાર તેમના હૃદયને વ્યથા પહોંચાડી રહી છે. અહીં આપણે ગ઼ાલિબની નાખુન શબ્દની પસંદગી ઉપર વારી જવું પડે, કેમ કે નાખુન એટલે જેનામાં ખૂન નથી અને તેના કારણે જે તીક્ષ્ણ હથિયારનું કામ કરે છે તેવા એ નાખૂનના ઉઝરડાઓથી જિગરમાંથી ખૂન વહે છે, અર્થાત્ માશૂક વિરહની અપાર વેદના અનુભવે છે.

હવે બીજા મિસરામાં શાયર એ લાલ લોહી સાથે સામ્ય ધરાવતાં ગુલાલા ફૂલોને વર્ણવતાં કહે છે કે એ ગુલાલા ફૂલોની ઋતુનું ભવ્ય આગમન થઈ ચૂક્યું છે અને જ્યાં નજર ફરે ત્યાં ચોમેર લાલાશ દેખાઈ રહી છે. આમ પ્રકૃતિ પણ તેમના દિલના દર્દને સમર્થન આપી રહી છે. અહીં આપણે પહેલા મિસરાના ‘ખોદના’ શબ્દને ફરીવાર ચકાસીને તેને ખેતકાર્ય સાથે જોડીએ તો જિગર એ જમીન બને અને નાખૂન એ હળ (Plough) એમ સમજવું પડે. વળી એ ખેતકાર્યના પાક સ્વરૂપે જિગરમાંથી ઊભરાતું લોહી પ્રાપ્ત થાય છે. તો વળી આ સાની મિસરામાં આપણને જોવા મળશે કે એ ગુલાલા ફૂલો પણ પેલા નાખૂનોની જેમ હળ વડે જમીન ખેડાયા પછી જ અસ્તિત્વમાં આવ્યાં છે. અહીં થોડીક મજાક કરી લઉં તો આ શેરના રસદર્શનને  રસસભર બનાવવા માટે મારે પણ મારા દિમાગમાં હળ ચલાવવું પડ્યું છે અને ઊંડું ખેડાણ કરવું પડ્યું છે.                                                                      (ક્રમશ: ૨)

* * *

– મિર્ઝા ગ઼ાલિબ

(ગ઼ઝલ ક્રમાંક – 165)

* * *

ઋણસ્વીકાર :

(૧) મૂળ ગ઼ઝલ (હિંદી લિપિ) અને શબ્દાર્થ માટે શ્રી અલી સરદાર જાફરી (દીવાન-એ-ગ઼ાલિબ)નો…

(૨) http://www.youtube.com વેબસાઇટનો…

(૩) Aksharamukha : Script Converter http://aksharamukha.appspot.com/converter

(૪) સૌજન્ય : urdustuff.blogspot અને વીકીપીડિયા

(૫) Courtesy : https://rekhta.org

(૬) યુ-ટ્યુબ/વીડિયોના સહયોગી શ્રી અશોક વૈષ્ણવ

 

Tags: , , ,

(598) ગ઼ાલિબનું સર્જન, સંકલન, અર્થઘટન  અને રસદર્શન – ૨૮ (આંશિક ભાગ – ૪) હૈ બસ કિ હર એક ઉનકે ઇશારે મેં નિશાઁ ઔર… (ગ઼ઝલ) – મિર્ઝા ગ઼ાલિબ વલીભાઈ મુસા (સંકલનકાર અને રસદર્શનકાર)

હૈ બસ કિ હર એક ઉનકે ઇશારે મેં નિશાઁ ઔર  (શેર ૧૦ થી ૧૧)

પાતે નહીં જબ રાહ તો ચઢ઼ જાતે હૈં નાલે
રુકતી હૈ મિરી તબ્અ’ તો હોતી હૈ રવાઁ ઔર (૧૦)

[નાલ= શોક, વિલાપ, રૂદન, ફરિયાદ (ફારસી), નહેર, નાની નદી કે ઝરણું; તબ્અ’= પ્રકૃતિ(સ્વભાવ), મિજાજ;  રવાઁ= પ્રવાહમાન]

આ શેરના પ્રથમ મિસરાના શબ્દ ‘નાલ’ના બે અર્થ લેવાય છે અને ગ઼ાલિબે એ બંને અર્થને સમાવતા આ શબ્દથી સરસ મજાની એક શબ્દરમત રમી નાખી છે. અહીં રૂદન અને ઝરણા કે નાની નદીના એક લક્ષણની સામ્યતા દર્શાવાઈ છે. રૂદનને અભિવ્યક્ત થવા દેવાથી દુ:ખમાં રાહત મળે, પણ જો તેને દબાવી દેવામાં આવે તો દુ:ખની માત્રા વધી જાય. વળી આમ જ વહેતી નાની નદી કે ઝરણાના પ્રવાહની વચ્ચે કોઈ અવરોધ આવે તો પાણીની સપાટી પણ વધી જાય. આ શેર દૃષ્ટાંત અલંકારનો એક નમૂનો છે. પ્રથમ મિસરામાંનું કથન બીજા મિસરામાં આવનારી હકીકતના દૃષ્ટાંત તરીકે સમજાય છે.

હવે બીજા મિસરામાં જે હકીકતનું બયાન કરવામાં આવ્યું છે તે જ આ શેરનો મૂળ ભાવ છે અને તેને દૃઢિભૂત કરવા માટે જ ઉપરોક્ત ઉદાહરણો આપવામાં આવ્યાં છે. અહીં ગ઼ાલિબ કહે છે શાયરીની સર્જકતા માટેનો મારો નૈસર્ગિક  મિજાજ (Mood) જો અવરોધાય તો તે વધુ વેગે પ્રવાહમાન બનીને ઉમદા સર્જનનો જનક બને છે અથવા તો વૈકલ્પિક એવી બીજી જ દિશામાં ફંટાઈને છે તેની પ્રવાહિતાને જાળવી રાખીને સર્જનપ્રક્રિયા ચાલુ રાખે છે. અરબી મૂળ શબ્દ તબ્અ’ ઉપરથી જ ‘તબિયત’ શબ્દ બન્યો છે, જે માત્ર ‘તંદુરસ્તી’ માટે જ નહિ, ‘મિજાજ’ માટે પણ પ્રયોજાય છે. આમ ગ઼ાલિબ આ શેર દ્વારા સાહિત્યસર્જકોને માર્ગદર્શન આપે છે કે સાહિત્યસર્જનની પ્રવૃત્તિમાં મિજાજનું અવરોધાવું એ માત્ર નકારાત્મક જ નહિ, પણ સકારાત્મક પણ બની શકે છે.

* * *

હૈં ઔર ભી દુનિયા મેં સુખ઼ન-વર બહુત અચ્છે
કહતે હૈં કિ ‘ગ઼ાલિબ’ કા હૈ અંદાજ઼-એ-બયાઁ ઔર (૧૧)

[સુખ઼ન-વર= શાયર, કવિ, વાક્પટુ; અંદાજ઼-એ-બયાઁ= બયાન કરવા માટેનું કૌશલ્ય]

પ્રથમ હપ્તાની પ્રસ્તાવનામાં જણાવ્યા મુજબ આ ગ઼ઝલ તેના છેલ્લા આ મક્તા શેરના કારણે લોકપ્રિય બની છે. મુશાયરાઓમાં પેશ થતી કેટલીક પ્રખ્યાત ગ઼ઝલો પૈકીની આ ગ઼ઝલ છે. આમેય ગ઼ાલિબની ગ઼ઝલોના મક્તા શેર સર્વદા અસાધારણ જ હોય છે.

ગ઼ઝલના પ્રથમ મિસરામાં ગ઼ાલિબ કહે છે કે શાયરીની દુનિયામાં બીજા ઘણાય શાયરો ખૂબ જ સારા છે. અહીં ‘ઔર’ શબ્દ ‘બીજા(More)’ ના અર્થમાં છે, જ્યારે બીજા સાની મિસરામાં રદીફ તરીકે અંતે આવતો ‘ઔર’ શબ્દ ‘જુદું જ (Different)’ ના અર્થમાં છે. અહીં ગ઼ાલિબની કાબેલિયત એ રીતે કામ કરે છે કે ‘ઔર’ ને આ મક્તા શેરમાં બંને મિસરામાં પ્રયોજીને તેમણે તેના સૌંદર્યને નવી ઊંચાઈ બક્ષી છે. આ મિસરાની બીજી વિશેષતા એના કાવ્યતત્ત્વ (Content) સંદર્ભે એ છે કે ગ઼ાલિબે અન્ય શાયરોની તારીફ પહેલી કરી છે અને તેથી અહીં આપણને લખનૌની ‘પહેલે આપ’વાળી ઉર્દૂ નજાકતનાં દર્શન થાય છે. આમેય ચારિત્રયવાન અને સંસ્કારી સાહિત્યસર્જકો અન્ય સમકાલીન કે ભૂતકાલીન સર્જકોને પણ માનસન્માન આપતા હોય છે અને આમ   તેમની આ સુટેવ તેમના મરતબાને વધારતી હોય છે.

હવે આપણે મક્તાના આ બીજા સાની મિસરા ઉપર આવીએ તો આપણને ઉર્દૂ ભાષાની નજાકત અને તેના શિષ્ટાચારનો એક વધુ નમૂનો અહીં જોવા મળશે. પ્રારંભે ‘કહેતે હૈ’માં કહેનારને અધ્યાહાર રાખેલ છે, પણ આપણે સમજી લેવાનું છે કે એ કહેનાર ગ઼ાલિબ પોતે નહિ, પણ પેલા અન્ય ઘણા સારા શાયરો છે. આમ આ મિસરામાં ગ઼ાલિબે પોતાની સૌજન્યતા અને સંસ્કારિતા જળવાઈ રહે તે રીતે પોતાની તારીફ અન્ય મુખે થવા દીધી છે. હાલમાં પણ ઉર્દૂમાં કોઈનો પરિચય માગવામાં આવતો હોય તો ‘આપકી તારીફ’થી પૂછવામાં આવે છે. વળી સામેવાળો માણસ પણ પોતાના નામને સીધું ન જણાવતાં એમ કહેતો હોય છે કે ‘લોગ મુઝે ‘ફલાં(અમુક)’ નામસે જાનતે હૈ!’. આમેય કહેવામાં આવે છે કે આત્મપ્રશંસા એ આત્મહત્યા બરાબર છે. કોઈ વ્યક્તિ પોતાના મુખે પોતાની પ્રશંસા કરે તેને અસંસ્કારિતા ગણવામાં આવે છે. અહીં ગ઼ાલિબ પોતાની તારીફ કરવા-કરાવવા તો માગે છે, પણ પોતે સભાન રહીને એ તારીફ બીજાઓ દ્વારા થતી હોય એમ જણાવે છે. આમ ગ઼ાલિબની તારીફમાં એમ કહેવાય છે કે  ‘ગ઼ાલિબ’ કા હૈ અંદાજ઼-એ-બયાઁ ઔર’ એટલે કે ગ઼ાલિબની તેમની શાયરીમાં રજૂઆતની ઢબ કંઈક જુદા જ પ્રકારની હોય છે. અહીં એક બાબતની નોંધ લેવા જેવી છે કે બિનકુશળ કે નિમ્નકક્ષાની શાયરી રચતો કોઈ સર્જક આવા જ મતલબનો કોઈ શેર લખે તો તે હાંસીપાત્ર બને, કેમ કે તેવી લાયકાત ન હોવા છતાં બીજાના મુખે એમ કહેવડાવીને તે પોતે પરોક્ષ રીતે પોતાની ખોટી પ્રશંસા કરાવે છે. પરંતુ આપણા સર્વકાલીન શ્રેષ્ઠ ગણાતા ગ઼ાલિબની આ પ્રયુક્તિ આપણને કઠતી નથી, પણ ઉલ્ટાના આપણે પણ એ વાતના સમર્થનમાં આપણો મત આપતા હોઈએ છીએ કે ‘વાસ્તવમાં ગ઼ાલિબનો શાયરીમાં બયાન કરવાનો તેમનો પોતાનો અંદાઝ (કૌશલ્ય) કંઈક ઔર જ (જુદા પ્રકારનો) હોય છે.’

– મિર્ઝા ગ઼ાલિબ                                                                                        (સંપૂર્ણ)

(ગ઼ઝલ ક્રમાંક – 63)

* * *

ઋણસ્વીકાર :

(૧) મૂળ ગ઼ઝલ (હિંદી લિપિ) અને શબ્દાર્થ માટે શ્રી અલી સરદાર જાફરી (દીવાન-એ-ગ઼ાલિબ)નો…

(૨) http://www.youtube.com વેબસાઇટનો…

(૩) http://techwelkin.com/tools/transliteration/ (દેવનગરી-ગુજરાતી સ્ક્રીપ્ટ કનવર્ટર)

(૪) સૌજન્ય : urdustuff.blogspot અને વીકીપીડિયા

(૫) Courtesy –  urduwallahs.wordpress.com

(૬) Courtesy – http://sukhanwar-ghalib.blogspot.in

 

Tags: ,

(597) ગ઼ાલિબનું સર્જન, સંકલન, અર્થઘટન  અને રસદર્શન – ૨૭ (આંશિક ભાગ – ૩) હૈ બસ કિ હર એક ઉનકે ઇશારે મેં નિશાઁ ઔર… (ગ઼ઝલ) – મિર્ઝા ગ઼ાલિબ વલીભાઈ મુસા (સંકલનકાર અને રસદર્શનકાર)

હૈ બસ કિ હર એક ઉનકે ઇશારે મેં નિશાઁ ઔર  (શેર ૭ થી૯)

મરતા હૂઁ ઇસ આવાજ઼ પે હર ચંદ સર ઉડ઼ જાએ
જલ્લાદ કો લેકિન વો કહે જાએઁ કિ હાઁ ઔર (૭)

[ચંદ= થોડુંક, કેટલુંક; જલ્લાદ= શિરચ્છેદ કરનાર]

ગ઼ાલિબ ઉપર વારી જઈએ તેવો આ શેર આપણને એ વિચારવા માટે મજબૂર કરશે કે તેમની ખોપરીમાં કોણ જાણે કેટકેટલી ભવ્ય કલ્પનાઓ ભરેલી પડી હશે કે જે તેમના શેરમાં પ્રસંગોપાત સહજપણે આવી જ જાય છે. આ શેરમાં આપણને માશૂકની એકતરફી દીવાનગીની પરાકાષ્ઠા અને સામા પક્ષે માશૂકાની એટલી જ દયાવિહીન નિષ્ઠુરતા એક સાથે જોવા મળશે. પહેલા ઉલા મિસરામાં માશૂક તેમની માશૂકાના અવાજ ઉપર એવા મુસ્તાક (ફિદા) હોવાનું જણાવે છે કે તેઓ એ અવાજ ઉપર ફના થઈ જવા પણ તૈયાર છે. આ જ મિસરાના ઉત્તરાર્ધે તો તેઓ એટલી હદ સુધી મરવાની તેમની તૈયારી બતાવે છે કે તેઓ માશૂકાના અવાજને સાંભળવા માટે માત્ર એક જ નહિ, પણ તેમનાં અનેક મસ્તક વધેરાવવા માટે તત્પર છે.

શેરના બીજા સાની મિસરામાં ગ઼ાલિબની અજીબોગરીબ એવી કલ્પના છે કે પોતાનાં મસ્તક વધેરાવી દેવાની તત્પરતા સામે માશૂકાનું દિલ પીગળવું જોઈતું હતું અને તેણે માશૂકની આરજૂ સામે ઝૂકી જઈને તેના સંતોષ માટે પોતાના અવાજનો કોઈક મધુર રણકાર કરવો જોઈતો હતો; પરંતુ અફસોસ કે એ તો પેલા જલ્લાદને તો એમ જ કહેતી જાય છે કે ‘હાઁ ઔર’ એટલે કે ‘હજુ એક વધુ મસ્તક વધેરી નાખ!’

હવે શેરની ખરી મજા તો તેમાંથી અનુધ્વનિત થતા ઇંગિત અર્થભાવમાં રહેલી છે કે જલ્લાદની તલવારના   પ્રથમ જ પ્રહારમાં માશૂક મરી ગયો હોવા છતાં માશૂકાને જલ્લાદને ઔર (બીજો) પ્રહાર કરવાનું કહેવું પડે છે; અને બસ આ જ અવાજ સાંભળવાની માશૂકની ઝંખના હતી, જે પરિપૂર્ણ થાય છે અને સાથે સાથે પહેલા મિસરામાંના ‘મરતા હૂઁ’ શબ્દો પણ સાર્થક પુરવાર થાય છે, કેમ કે માશૂક ખરે જ મરણ પામે છે. હજુ પણ આ શેરને વાગોળ્યા પછી તેનો હજુ વધુ આનંદ માણવા માટે આપણે એવી કલ્પનાનો સહારો લેવો પડશે કે માશૂકનું શબ ‘હાઁ ઔર’ અવાજ સાંભળતાં જ જાણે ધ્રૂજી ઊઠ્યું હશે અને તેમાં ક્ષણભર ચેતના પણ આવી ગઈ હશે! આમ માશૂકાની ઘૃણાત્મક ચેષ્ટા દર્શાવતા ‘હાઁ ઔર’ શબ્દોની માશૂક ઉપર નકારાત્મક અસર થવાના બદલે તેઓ તો ઉલટાના સંતુષ્ટ થાય છે કે ભલે ને નફરત દર્શાવતા એ બે શબ્દો હોય, પણ માશૂકાનો અવાજ સાંભળવા મળ્યો એ જ પોતાના માટે ગનીમત છે.

* * *

લોગોં કો હૈ ખ઼ુર્શીદ-એ-જહાઁ-તાબ કા ધોકા
હર રોજ઼ દિખાતા હૂઁ મૈં ઇક દાગ઼-એ-નિહાઁ ઔર (૮)

[ખુર્શીદ-એ-જહાઁ-તાબ= દુનિયાને હૂંફ (અહીં‘ચેતના’ સમજવું) આપતો સૂર્ય; ધોકા= ધોખેબાજી, (અહીં ‘ભ્રમ’); દાગ઼-એ- નિહાઁ= છૂપી જખ્મની નિશાની]

ગ઼ાલિબનો આ શેર થોડોક સંકુલ છે છતાંય થોડીક દિમાગી કસરત કરવાથી સમજી શકાય તેવો છે. શેરના પ્રથમ મિસરામાં શાયર કહે છે કે લોકોનું માનવું છે કે સવારનો ઊગતો સૂર્ય દુનિયાને હૂંફ અર્થાત્ ચેતના આપે છે અને તેથી સકળ જીવસૃષ્ટિ પ્રફુલ્લિત થાય છે. પરંતુ શાયરને આ હકીકત લાગુ પડતી ન હોઈ તેમને કહેવું પડે છે કે લોકો તેમના માટેના ખોટા ભ્રમમાં છે. તેમને ખબર નથી કે તેઓ એટલે કે માશૂક તેમના દિલમાં કોણ જાણે કેટકેટલા છૂપા જખ્મોની નિશાનીઓ લઈને જીવી રહ્યા છે. સુખી અને સંયોગી (પ્રેમપાત્ર સાથે આનંદિત જીવન જીવનારા) લોકો માટે એ સૂર્ય ભલે આહલાદક હોય, પણ દુ:ખી અને વિરહી (પ્રેમપાત્રથી દૂર એવા) લોકોને તો ઊગતો એ સૂર્ય જાણે કે દઝાડતો હોય તેમ લાગતું હોય છે. આપણા માશૂક બીજા મિસરામાં  આપણને થોડીક રમૂજ સાથેનો હળવો આંચકો આપતાં જણાવે છે કે હું તો પ્રત્યેક નવીન શરૂ થતા દિવસે લોકોને મારા દિલના છૂપા જખ્મોનાં ‘ઔર’ અર્થાત્ નિતનવાં નિશાનો બતાવતો રહેતો હોઉં છું. આ શેરને આપણા માશૂક એકલાને જ નહિ, પણ જગતભરના જ્યાં જ્યાં સૂર્યોદય થાય ત્યાંના સઘળા વિરહી પ્રેમીઓને લાગુ પાડી શકાય.

* * *

લેતા ન અગર દિલ તુમ્હેં દેતા કોઈ દમ ચૈન
કરતા જો ન મરતા કોઈ દિન આહ-ઓ-ફ઼ુગ઼ાઁ ઔર (૯)

[દમ= પળ; ચૈન= રાહત, શાંતિ; આહ-ઓ-ફ઼ુગ઼ાઁ=વિલાપ, રૂદન]

ગ઼ાલિબનો આ શેર ‘આહ-ઓ-ફ઼ુગ઼ાઁ’ શબ્દસમૂહને બાદકરતાં બાકીના સાવ સરળ શબ્દોનો બનેલો છે. આમ  છતાંય તેના બંને મિસરામાંના પ્રથમ શબ્દો અનુક્રમે ‘લેતા’ અને ‘કરતા’ને સ્થાનાંતર કરવાથી જ આખો શેર સમજાશે; અર્થાત્  ‘લેતા’ને ‘કોઈ દમ ચૈન’ પૂર્વે અને ‘કરતા’ને ‘આહ-ઓ- ફ઼ુગ઼ાઁ ઔર’ પૂર્વે લાવી દઈને પઠન કરવું પડશે.

પ્રથમ મિસરામાં માશૂક અફસોસ વ્યક્ત કરતાં કહે છે કે જો તેમણે માશૂકાને તેમનું દિલ ન આપ્યું હોત તો તેઓ રાહતનો દમ લઈ શકતા હોત. માશૂક તેમનું દિલ દઈ દીધા પછી ખૂબ જ બેચેની અનુભવે છે એટલા માટે કે તેમને માશૂકા તરફથી કોઈ પ્રતિભાવ મળતો નથી અને આમ તેમની ઉપેક્ષા થઈ રહી છે. અહીં આપણને વિપ્રલંભ (વિયોગ) શૃંગારરસ માણવા મળે છે. વળી અહીં ‘લેતા’ અને ‘દેતા’નો આંતરિક પ્રાસ પણ મિસરાની શોભા વધારી દે છે.

બીજા મિસરામાં માશૂક એવી કલ્પના કરે છે કે તેઓ જાણે કે અવસાન પામ્યા છે. વળી તેના અનુસંધાને અહીં પણ પહેલા મિસરાની જેમ અફસોસ કરે છે કે કાશ તેઓ મરી ગયા ન હોત તો માશૂકાના વિરહમાં વધુ દિવસો સુધી કંઈક વધારે (ઔર) રૂદન કરી શક્યા હોત!

 * * *

ઋણસ્વીકાર :

(૧) મૂળ ગ઼ઝલ (હિંદી લિપિ) અને શબ્દાર્થ માટે શ્રી અલી સરદાર જાફરી (દીવાન-એ-ગ઼ાલિબ)નો…

(૨) http://www.youtube.com વેબસાઇટનો…

(૩) http://techwelkin.com/tools/transliteration/ (દેવનગરી-ગુજરાતી સ્ક્રીપ્ટ કનવર્ટર)

(૪) સૌજન્ય : urdustuff.blogspot અને વીકીપીડિયા

(૫) યુ-ટ્યુબ/વીડિયોના સહયોગી શ્રી અશોક વૈષ્ણવ અને શ્રી નીતિન વ્યાસ

(૬) Courtesy –  urduwallahs.wordpress.com

(૭) Courtesy – http://sukhanwar-ghalib.blogspot.in

 

Tags: ,

 
saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

sharmisthashabdkalrav

#gujarati #gujaratipoetry #gazals #gujaratisongs #gujarati stories #hindi poetry

ગુજરાતી રસધારા

રસધારા ગરવી ગુજરાતની, સુગંધ આપણી માતૃભાષાની ! © gopal khetani - 2016-20

ગુર્જરિકા

અમેરિકામાં ધબકતું ગુજરાત

દાવડાનું આંગણું

ગુજરાતી ભાષાના સર્જકોના તેજસ્વી સર્જનોની અને વાચકોની પોતીકી સાઈટ

કાન્તિ ભટ્ટની કલમે

મહેન્દ્ર ઠાકરની અભિવ્યક્તિ

Human Pages

The Best of History, Literature, Art & Religion

Quill & Parchment

I Solemnly Swear I Am Up To No Good

Simerg - Insights from Around the World

With a focus on the artistic, intellectual and textual expressions of the Ismalis and other related Muslim traditions

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Pratilipi

www.pratilipi.com

DoubleU = W

WITHIN ARE PIECES OF ME

‘અભીવ્યક્તી’

રૅશનલ વાચનયાત્રા (એક જ ‘ઈ અને ઉ’ માં..)

eBayism School of Thought

AWAKENING THE SLEEPING READERS

SUCCESS INSPIRERS' WORLD

The World's leading success industry

સાહિત્યરસથાળ

મારા વિચાર મારી કલમે

vijay joshi - word hunter

The Word Hunter -My English Haiku and Notes on my favourite Non-Fiction Books

લાગણીઓ નું લાક્ષાગૃહ

'રાજી' રાજુ કોટક

sneha patel - akshitarak

gujarati column writer-author and poet