RSS

Tag Archives: વ્યંજન

(૪૩૦-અ) હમને તો બબૂલ બોવિયા, ને આંબલા ઝંખીએ હો જી…

મારા આજના લેખના શીર્ષકમાં મેં ‘જરા હટકે’ સ્ટાઈલ મારી છે. હિંદી, તળપદા, હૂલામણા અને ભજનિયા એવા શબ્દો અનાયાસે પ્રયોજાઈ ગયા છે અને તેને અનુરૂપ વિષય પણ મનમાં આકાર લઈ ચૂક્યો છે. વિષય તો, ગુર્જર ભાંડુંડાંઓ, બીજો કયો હોઈ શકે; એ જ આપણા સૌની માતૃભાષા ગુજરાતી વિષેની બળતરા અંગેનો જ તો વળી ! ગુજરાતીના ભાવી વિષેની ચિંતારૂપી ચિતા ઉપર માંડ રાખ વળવા માંડે અને ક્યાંક વળી કોઈકેને કોઈક એવા ઝંઝાવાતી લેખો વાવા માંડે કે ઓલી રાખ ઊડી જઈને માંહ્યલા અગનને પ્રજ્વલિત કરી બેસે.

આ લેખકડો સૌને ગમે કે ન ગમે પણ આ લેખ માથેના મથાળે રોકડું પરખાવી દે છે કે આપણે બાવળનાં બી રોપી દઈએ છીએ અને આંબો ઊગવાની ગાંડપણભરી આશાઓ સેવતા હોઈએ છીએ. અહીં બી રોપવું એટલે કે કોઈ કામનો પ્રારંભ કરવો. અહીં આ લેખમાં ‘કોઈ કામ’ એટલે ગુજરાતી ભાષા શીખવા-શીખવવાની જ વાત અભિપ્રેત સમજવી, મારાં ભાઈબહેનો ! બાળકને માતૃભાષા શીખવનારાં ઘરની અંદરનાં ગુરુઓમાં સર્વપ્રથમ માતા અને પછી અન્ય કુટુંબીજનો આવે. બાળક મોટું થઈને ઘર બહાર રમવા જવા માંડે એટલે આડોશપાડોશનાં તેનાં સમવયસ્કો આવે અને એમ ક્રમિક આગળ વધતાં એ બાળકના શાળાજીવનમાં તેના શિક્ષકો અને સહાધ્યાયીઓ આવે.

હવે કારખાનાંઓમાં માલનું ઉત્પાદન કરનારા કામદારો જેમ અકુશળ, અર્ધકુશળ અને કુશળ હોય છે, તેમ બાળકને તેની માતૃભાષા શીખવનારાં ઉપર દર્શાવાએલાં ગુરુજનો પૈકી શિક્ષકો તો કુશળ જ હોવા ઘટે. શિક્ષકેતર ગુરુજનો કુશળ હોય તો well and good, અર્ધકુશળ હોય તો એ પણ ચાલે અને અકુશળ હોય તો તેમને ચલાવી પણ લેવા પડે; પરંતુ શિક્ષકોની ગુણવત્તા બાબતે કોઈપણ પ્રકારની બાંધછોડ કરી શકાય ખરી ? અહીં ‘શિક્ષકો’ ને વ્યાપક અર્થમાં બેબીસીટીંગથી માંડીને આંગણવાડી, બાલમંદિર, શાળા-મહાશાળા કે વિદ્યાલય-મહાવિદ્યાલય સુધી અધ્યાપન કરાવનારાં સૌ કોઈ આવે.

અહીં આપણે પાયાનાં શાળાકીય ગુરુજનો અંગેની જ વાત ચર્ચવા માગીએ છીએ, પણ એ પહેલાં આપણે સૌ વાચકોએ આપણા એ બાલ્યકાળ તરફ પાછા ફરવું પડશે. આપણે એ યાદ કરવું પડશે કે આપણા એ પાયાના ગુરુજનો વાસ્તવમાં પોતાના પવિત્ર એવા શિક્ષણના વ્યવસાયમાં ખરે જ ગંભીર હતા ખરા ? તેઓ પોતાના શિક્ષણકાર્ય માટે સજ્જ થઈને આવતા હતા ખરા ? તેઓશ્રીઓ કક્કો, બારાખડી, એકડી કે આંકથી માંડીને કાવ્ય કે પાઠના વાંચન અને લેખનમાં સ્વયં સ્પષ્ટ હતા ખરા ? ચાલો, આપણા ભૂતકાળની એ વાતો જવા દો અને વર્તમાનમાં આવી જઈને હાલની કોઈક શાળાની પાટલી ઉપર છેવાડા બેસી જઈને એ મહાનુભાવોને અવલોકીએ. મારું માનવું છે કે હવે આગળ ઉપર હું જે કંઈ કહેવા જઈ રહ્યો છું તે સંદર્ભે આપને કોઈ પરિવર્તન નહિ દેખાય. શિક્ષકો નિવૃત્ત થતા જશે અને તેમની જગ્યાએ નવીન આવતા જશે, પણ માતૃભાષા શીખવવાની પાયાની ભૂલો અને ક્ષતિયુક્ત પાયાની પુસ્તિકાઓ આજે પણ જોવા મળશે જ.

સર્વ પ્રથમ આપણે ગુજરાતી કક્કો યાને મૂળાક્ષર (Alphabet) કહેતાં વ્યંજનોની વાત કરીએ, તો આપણે તેની પુસ્તિકાઓમાં શુદ્ધ મૂળાક્ષરો (વ્યંજન) કદીય આપ્યા નથી. આપણે ક, ખ, ગ, ઘ વગેરે ‘અ’ સ્વર સાથે ભળેલા મૂળાક્ષરો જ આપ્યા છે; ક્, ખ્, ગ્, ઘ્, વગેરેની જેમ મૂળભૂત નહિ. અહીં ગુજરાતી ભાષા શીખતાં બાળકોને મૂળ ખ્યાલ (Concept) આપવામાં નિષ્ફળ રહ્યા છીએ. એમને સમજાવવું જોઈએ કે જે તે મૂળાક્ષર (વ્યંજન) ઉચ્ચારતી વખતે તેને ઉચ્ચારવાનું શરૂ કરીને તરત જ છોડી દેવાનો છે, એટલે કે અડધો ઉચ્ચારવાનો છે. જ્યારે તેને લખવામાં આવે ત્યારે સ્વરરહિત એવા નીચેના ભાગે ‘માત્રા’ના આકારથી લખાતા ચિહ્ન સાથે યાને ‘ખોડો’ વ્યંજન તરીકે લખવાનો છે. હવે એ છોડી દેવાતા મૂળાક્ષર સાથે ‘અ’ સ્વર જોડાય, ત્યારે જ આપણે શીખતા આવ્યા હતા તે કે કદાચ હાલમાં પણ શીખવવામાં આવતા હશે તેવા આખા અક્ષરો બને છે અને એ મૂળાક્ષર તો નથી જ નથી.

હવે આપણે બારાખડી ઉપર આવીએ તો સમજાશે કે બારાખડી એ જે તે વ્યંજન સાથે સંજ્ઞાત્મક રીતે સ્વર ભળતાં બનેલા જે તે અક્ષરો છે. આ, ઇ, ઈ, ઉ, ઊ, એ, ઐ, ઓ, ઔ વગેરે સ્વતંત્ર રીતે લખી શકાતા સ્વરોને જ્યારે પેલા વ્યંજનો સાથે જોડવામાં આવે; ત્યારે તેના માટે મુકરર કરેલી સંજ્ઞાઓ આગળ-પાછળ, ઉપર-નીચે મૂકવામાં આવતી હોય છે. આ સંજ્ઞાઓને બોલવા માટેનાં નામો પણ આપવામાં આવ્યાં છે, જેવાં કે કાનો (કા), હૃસ્વ ઇ (કિ), દીર્ઘ ઈ (કી), હૃસ્વ ઉ (કુ), દીર્ઘ ઊ (કૂ) , એક માત્રા (કે), બે માત્રા (કૈ), કાનો માત્રા (કો), કાનો અને બે માત્રા (કૌ) વગેરે. હવે મજાની વાત અહીં આવે છે. ‘અ’ સ્વરને કોઈ સંકેત નથી, એટલે જ તો ઉપરોક્ત યાદી ‘આ’થી શરૂ થાય છે. મજાકમાં કહું તો ‘અ’ નિરાકાર છે, ઈશ્વરની જેમ જ તો ! તેને મન કે અક્કલથી સમજી શકાય, સાકાર સ્વરૂપે જોઈ ન શકાય. આ ‘અ’ નું કામ શું, તો તેનો જવાબ એ છે કે તે જે તે ખોડા વ્યંજન સાથે ભળે એટલે પેલો વ્યંજન ખોડો (લંગડાતો) મટી જાય. આમ એનો પોતાનો કોઈ સંકેત નથી, પણ ઊલટાનો પેલો વ્યંજનની નીચેનો ‘ખોડા’નો સંકેત ખાઈ જાય છે, હજમ કરી નાખે છે ! આપણા ગુરુજનો વિદ્યાર્થીઓને આ બારાખડીને સમૂહમાં બોલાવતી વખતે ‘ક’ ને ‘કંઈ નહિ’, ‘ક’ એમ બોલાવે છે. ઉપરની ચર્ચા ઉપરથી ફલિત થાય છે કે વાસ્તવિક રીતે આમ બોલવું ખોટું છે; ખરું તો એમ બોલાવું જોઈએ કે ‘ક્’ ને ‘અ’, ‘ક’.

હાલમાં આપણે લખવામાં કે બોલવામાં થતી ભાષાકીય કે ઉચ્ચારગત ભૂલો માટે જે કાગારોળ મચાવીએ છીએ, એના માટે બાળકોને ગળથૂથીમાં આપેલી આપણી આ ભૂલો જ જવાબદાર છે. ગામડાંમાં વિદ્યાર્થીઓ બિન્દાસ્તપણે કોનો, માતરા, રસવાવાડુ, દીર્ઘાવાડુ જેવા ખોટા ઉચ્ચારો થકી બારાખડી બોલતા હોય છે. એકડીના શબ્દો પણ પણ ખોટી રીતે ઉચ્ચારાય છે, જેમ કે ‘પાંચ’ના બદલે ‘પોંચ’. આંક (ઘડિયા કે પાડા) બોલાવતાં રાગ લાવવા ‘એકડ’, ‘બગડ’, ‘ત્રગડ’ કે ‘પચુ પચુ પચ્ચી (૫X૫=૨૫) જેવા વિકૃત ઉચ્ચારો થતા હોય છે. શિક્ષકો પોતાના ઘરમાં બોલાતી પોતીકી બોલીમાં જ સૂચનાઓ આપતા હોય છે.; ‘અલ્યા, આંઈ આય’, ‘ચ્યોં જ્યો’તો’ વગેરે. વર્ગનાં પાટિયાંમાં ખોટી જોડણીઓવાળાં લખાણો લખાતાં હોય છે, ઓરડાની દિવાલો ઉપર અશુદ્ધ શબ્દોમાં સુવિચારો લખાતા હોય છે, પાઠ્યપુસ્તકો ખામીઓથી ભરપુર હોય છે; આ બધાં વાવેલાં બાવળનાં બીને ગમે તેટલી માવજત આપવામાં આવે તો પણ બાવળ જ ઊગે, કંઈ આંબો ન ઊગે. એ ઝાડ મોટું થાય ત્યારે આપણને કાંટા જ મળે, કંઈ કેરીઓ તો ન જ મળે ને !

લેખસમાપને હું આવી ગયો છું અને મારા આ લેખને સમેટતાં હું એટલું જ કહેવા માગું છું જ્યાં સુધી પાયાનું શિક્ષણ સ્પષ્ટ ખ્યાલ (Concept) સાથે આપવામાં નહિ આવે, ત્યાં સુધી આપણને કાંટા ભોંકાવાના જ છે. કોઈ પૂર્વપ્રાથમિક વિદ્યાર્થી જ્યારે શરૂઆતમાં જ ૫૭૮૨ ને ૫૦૦૦૭૦૦૮૨ લખે, ત્યારે સમજવું રહ્યું કે તેને સંખ્યાના જે તે અંકના અંકસ્થાન પ્રમાણેના મુલ્યની સમજ આપવામાં આવી નથી. ‘ઘેટાબકરા ચરી રહ્યા હતા.’ એમ લખાય ત્યારે સ્વીકારવું પડશે કે જે તે લખનાર પોતે જ અનુસ્વારોને ચરી ગયો છે. જ્યારે ‘ગોંધીજી’, ગોંધીનગર’ બોલાય ત્યારે ‘એક અને એક બે’ ની જેમ માની જ લેવું પડશે કે એ બોલવાવાળાને શીખવવામાં આવ્યું જ નથી કે ‘આં’ અને ‘ઓં’ એ ભિન્ન બાબતો જ છે. કોઈક ડિટરજન્ટ પાઉડરની જાહેરાતમાં ‘ડાઘ’ વિષે એમ કહેવામાં આવ્યું છે કે ‘ઢૂંઢતે હી રહ જાઓગે !’; બસ, આપણે આપણી ગુજરાતી ભાષાના શુદ્ધ શબ્દો માટે પણ આવી જ કોઈ જાહેરાતો આપવી પડશે કે ‘ઢૂંઢતા જ રહી જશો, લ્યા !’. આજકાલ આપણી ગુજરાતી ભાષા એવી મંઝિલ તરફ ગતિ કરી રહી છે કે બિચારી કોઈ ગરીબ સ્ત્રીની સાડી જોઈને આપણે કહેવું પડે કે ‘સાડીમાં થીગડાં કે થીગડાંમાં સાડી !!!’.

લખ્યું-વંચાવ્યું માફ !

 

Tags: , , , ,

(૪૦૩) ગુજરાતી ભાષાનું ભવિષ્ય .. એક ચિંતન – દિદાર હેમાણી (અક્ષરનાદ) – મારો પ્રતિભાવ (૨)

મૂળ લેખ : ગુજરાતી ભાષાનું ભવિષ્ય .. એક ચિંતન – દિદાર હેમાણી  (ક્લિક કરો)

મારો પ્રતિભાવ (૨) 

*દીપકભાઈ,

મને આશા હતી જ કે આપણે અહીં ભેગા થઈશું અને થયા પણ ખરા. ઘડીભર માની લઈએ કે આપણે ઊંઝકોની ઈ-ઉ, શ, ષ, સ કે અનુનાસિક વ્યંજન/અનુસ્વાર કે બીજું જે કંઈ હોય તે બધું અપનાવી લઈએ છીએ; પરંતુ વ્યાકરણ, વિરામચિહ્નો અને કેટલાક વિશિષ્ટ દોષોનું શું ? નેટપ્રસારના કારણે આમપ્રજાનું ગુજરાતીમાં લખવાનું પ્રમાણ ઘટ્યું છે. ગુજરાતીમાં લખવાનું હવે શાળાકોલેજોમાં ભણતાં વિદ્યાર્થી-વિદ્યાર્થીઓ, સાહિત્યસર્જકો, અખબાર-સામયિકો અને બ્લોગર્સ પૂરતું સીમિત થઈ ગયું છે. વિદ્યાર્થીઓની ભાષાભૂલોને જોવાવાળા શિક્ષકો-અધ્યાપકો છે, સાહિત્યસર્જકો અને અખબાર-સામયિકોવાળાઓ પાસે પ્રુફરીડર્સ છે; જ્યારે બ્લોગર્સ ઉપર ભૂલસુધારનું કોઈ નિયંત્રણ નથી. હું પોતે પણ બ્લોગર છું અને બધાયના ભેળો હું પણ ભળીને આપણા બ્લોગર્સ વિષે, સૌ જાણે છે એટલે કહેવામાં વાંધો નથી, એટલું જ કહીશ કે મોટાભાગના બ્લોગર્સનો ગુજરાતી ભાષાને બગાડવામાં કંઈ ઓછો ફાળો તો નથી જ. કેટલાક બ્લોગર્સનાં બ્લોગશીર્ષકો, તેમના પરિચયલેખો, તેમના લેખો કે કાવ્યોનાં શીર્ષકો અને આંતરિક લખાણો, વાટકીવ્યવહારના ભાગ રૂપે લખાતા મોટાભાગના બ્લોગર્સના જ ‘દૂધમાં પાણી કે પાણીમાં દૂધ ?’ જેવા  અશુદ્ધ ભાષામાં પ્રતિભાવો, આપસી મેઈલવ્યવહાર ઇત્યાદિમાં પ્રુફરીડરનું માથું ફાટી જાય તેવી શબ્દેશબ્દે, વાક્યવાક્યે, જાણેઅજાણ્યે, થયે જતી બેસુમાર ભૂલો વગેરે જોતાં એમ થયા કરે કે જો આમને આમ આખું આભ ફાટી જશે તો ક્યાં, કેવડાં અને કેટલાં થીગડાં કોણ, કઈ રીતે, ક્યાં  લગાવશે !

હાલ આ જે લખાણ લખાઈ રહ્યું છે તેમાં વાચકોની ગેરસમજ ન થવી જોઈએ કે હું સંપૂર્ણ ભાષાશુદ્ધિની વાત કરું છું. અનુસ્વાર કે આનુનાસિક વ્યંજનની પસંદગીની વાત છોડો, કોઈ બેમાંથી એકેય લખે નહિ, ત્યારે ત્યાં શું સમજવું ? કોઈ બ્લોગના હોમપેજ ઉપર જે તે બ્લોગ શરૂ થયે પાંચપાંચ-છછ વર્ષો થયાં હોવા છતાં કોઈ ‘અમારા પુસ્તકો કે સામયિકો’, ‘વેબસાઈટ્’, ‘વાંચકો’  (હું પોતે જ એમ લખતો હતો, જે જુગલભાઈથી સુધર્યું.), સુવિચારોના … (પાછળ નાન્યતર જાતિનું નામ હોવા છતાં),’આપનુ સ્વાગત’, બ્લોગના શીર્ષક હેઠળની બ્લોગની ઓળખ માટેની Taglineમાં ભૂલો ! ગણી ગણાય નહિ. વીણી વીણાય નહિ એવી બેદરકારીઓ ! હોમ પેજ તો આપણા બ્લોગરૂપી ઘરનું આંગણું કહેવાય અને ત્યાં જો આવા ગો(સમો)ટાળા હોય તો વાચક અંદરનો મામલો કેવો હશે તેનો અંદાજ લગાવી શકે ખરો કે નહિ ? નરજાતિ, નારીજાતિ કે નાન્યતરજાતિ નામો માટે તો વ્યાકરણ એમ કહીને છૂટી જાય છે કે નામને કેવો, કેવી કે કેવું પૂછીને અજમાવી જુઓ અને જાતિ નક્કી કરી નાખો. નદીનો કિનારો, નદીના કાંઠા, નદીની રેતી, નદીનું પાણી, નદીનાં માછલાં અનુક્રમે કેવો, કેવા કેવી, કેવું, કેવાં પ્રશ્નો થકી જાણી શકાય. આ તો ઠીક છે કે ગુજરાતી આપણી માતૃભાષા હોઈ આ બધાં નામો આપણાથી પરિચિત છે, પરંતુ કોઈ હિંદી કે અન્ય ભાષી જે ગુજરાતીથી અજાણ હોય કે શીખતો હોય  તે તો એમ જ બોલશે કે આકાશમાં કેવી ગડગડાટ થઈ રહી છે, આંખોને આંજી નાખે તેવો કેવો વીજળી ઝબૂકી રહ્યો છે, કેવી વાદળો આમથી તેમ દોડી રહી છે (વાદળીઓ હોય તો સાચું કહેવાય.), વગેરે વગેરે. હવે આપણે ગુજરાતી માતૃભાષીઓ જાદુગરની જેમ નરને નારી અને નારીને નર બનાવી દઈશું, તો કોઈ આપણને બિનગુજરાતી ગણીને માફ કરી દેશે ખરું ? મેં મારા બ્લોગ ઉપર ક્યાંક લખ્યું છે કે ‘ગુજરાતી પ્રત્યે મને પ્રેમ તો માતા જેટલો જ, પણ …’ ! કસમેં, વાદે, પ્યાર, વફા; સબ બાતેં હૈં, બાતોંકા જાલ !!!

આ પ્રતિભાવના સમાપન પૂર્વે અગાઉ મારા વેગુ ઉપર લખેલા ‘ગુજરાતીમાં પુનરોક્તિદોષ’ની યાદ અપાવી દઉં તો ત્યાં પહેલી નજરે જ દેખાઈ આવે તેવી ‘સહકુટુંબસહિત’, ‘યથાશક્તિપ્રમાણે’ જેવી ક્ષતિઓને તો ન જ ચલાવી શકાય; હા, નોકરચાકર, કામબામ વગેરે જેવા શબ્દો રૂઢ થઈ ગયા હોઈ તેમને ક્ષમ્ય ગણી શકાય. હવે જો બધું ચલાવી જ લેવાનું હોય, તો ન ચલાવી લેવાનું શું બાકી રહેશે તે આપણે નક્કી કરી લેવું પડશે !  આપણા દેશમાં અનામત જાતિઓની યાદી એટલી લાંબી થઈ ગઈ છે અને તેને ટૂંકી કરવા માટે બિનઅનામત જાતિઓની યાદી તૈયાર કરી લેવામાં આવે એ મતલબનું હું અહીં કહેવા માગુ છું. આવી જ ગુજરાતી ભાષામાં અન્ય ભાષાઓના શબ્દો અપનાવી લેવાની વાતો કરવામાં આવે છે, તો આ કોઈ નવીન સૂચન નથી. શબ્દકોશોમાં રૂઢ થએલા એવા બધા શબ્દો મોજુદ છે જ. સાથેસાથે એ પણ જોવાનું રહેશે કે આમ આડેધડ મર્યાદિત માણસો દ્વારા બોલાતા શબ્દોને પણ શબ્દકોશમાં ઘુસાડતા જઈશું, તો પેલા આરબ અને ઊંટ જેવું થઈને ઊભું રહેશે ! ઉદા. મારી મધરને એવો સિવીઅર ફીવર આવ્યો કે મારે ઇમીડિએઇટ ડોક્ટરને કોલ કરવો પડ્યો. ડોકટરે મારી મોમને ઇગ્ઝૅમિન કરીને  પ્રિસ્ક્રિપ્શન લખી આપીને ઇમીડિએઇટ્લી મેડિસિન્સ મંગાવી લેવાનો ઓર્ડર કરી દીધો.

અતિવિસ્તાર બદલ ક્ષમા પ્રાર્થીને વિરમું છું. જય ગુર્જરી.

-વલીભાઈ મુસા

* દીપકભાઈ ધોળકિયા ભુજના વતની છે અને આકાશવાણી દિલ્હીમાં ગુજરાતી સમાચારવાચક તરીકે દીર્ઘ સેવાઓ આપ્યા બાદ હાલમાં નિવૃત્ત હોવા છતાં સાહિત્યિક પ્રવૃત્તિઓમાં ગળાડૂબ પ્રવૃત્ત છે. ૨૬મી જાન્યુઆરી, ૨૦૧૨થી શરૂ થએલા બ્લોગ ‘વેબગુર્જરી’ના સંપાદકમંડળના તેઓશ્રી, જુગલભાઈ વ્યાસ, પ્રજ્ઞાબેન વ્યાસ અને અમે બધાં સાથીઓ હોઈ અમે એકબીજાના સંપર્કમાં ઘણાં રહેતાં હોઈએ છીએ. એક વખતે અમદાવાદ બ્લોગરસભામાં અમે રૂબરૂ પણ મળ્યા છીએ. મૃદુ અને સાલસ સ્વભાવના દીપકભાઈ વિચારક અને અભ્યાસુ જીવ છે. પોતાનો ‘મારી બારી’ બ્લોગ ધરાવવા ઉપરાંત તેઓશ્રી ‘વેગુ’ ઉપર ગુજરાતી ભાષા અને વ્યાકરણ ઉપરાંત વિવિધ વિષયો ઉપર પોતાના વિદ્વતાપૂર્ણ લેખો પણ લખે છે. તેઓશ્રીના તંદુરસ્તીમય દીર્ઘ આયુષ્ય માટે સર્જનહારને દિલી પ્રાર્થના સાથે તેઓશ્રીનો સંક્ષિપ્ત પરિચય આપીને અત્રેથી વિરમું છું.

 

Tags: , , ,

 
aapnuaangnu.com/

ગુજરાતી સાહિત્ય-કલાને સમર્પિત બ્લોગ

હાસ્ય દરબાર

ગુજરાતી બ્લોગ જગતમાં રોજ નવી જોક અને હાસ્યનું હુલ્લડ

ગુગમ - કોયડા કોર્નર

વિશ્વભરના ગુજરાતીઓને ચરણે- કોયડાઓ

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

sharmisthashabdkalrav

#gujarati #gujaratipoetry #gazals #gujaratisongs #gujarati stories #hindi poetry

ગુજરાતી રસધારા

રસધારા ગરવી ગુજરાતની, સુગંધ આપણી માતૃભાષાની ! © gopal khetani - 2016-21

ગુર્જરિકા

અમેરિકામાં ધબકતું ગુજરાત

દાવડાનું આંગણું

ગુજરાતી ભાષાના સર્જકોના તેજસ્વી સર્જનોની અને વાચકોની પોતીકી સાઈટ

કાન્તિ ભટ્ટની કલમે

મહેન્દ્ર ઠાકરની અભિવ્યક્તિ

Tim Miller

Poetry, Religion, History and Art

Quill & Parchment

I Solemnly Swear I Am Up To No Good

Simerg - Insights from Around the World

With a focus on the artistic, intellectual and textual expressions of the Ismalis and other related Muslim traditions

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Pratilipi

www.pratilipi.com

DoubleU = W

WITHIN ARE PIECES OF ME

‘અભીવ્યક્તી’

એક જ ‘ઈ’ અને ‘ઉ’માં ‘રૅશનલ વાચનયાત્રા’

eBayism School of Thought

AWAKENING THE SLEEPING READERS

SUCCESS INSPIRERS' WORLD

The World's leading success industry

સાહિત્યરસથાળ

મારા વિચાર મારી કલમે