RSS

Tag Archives: સુફી

(615) ગ઼ાલિબનું સર્જન, સંકલન, અર્થઘટન અને રસદર્શન – ૪૧ (આંશિક ભાગ – ૨)બાજ઼ીચા-એ-અતફ઼ાલ હૈ દુનિયા મિરે આગે(ગ઼ઝલ) – મિર્ઝા ગ઼ાલિબ વલીભાઈ મુસા (સંકલનકાર અને રસદર્શનકાર)

બાજ઼ીચા-એ-અતફ઼ાલ હૈ દુનિયા મિરે આગે (શેર ૩ થી ૫)

જુજ઼ નામ નહીં સૂરત-એ-આલમ મુઝે મંજ઼ૂર
જુજ઼ વહમ નહીં હસ્તી-એ-અશિયા મિરે આગે (૩)

[જુજ઼= સિવાય; સૂરત-એ-આલમ= દુનિયાનું અસ્તિત્વ; વહમ= ભ્રમ, વહેમ, શંકા; હસ્તી-એ-અશિયા= વસ્તુઓ-પદાર્થોનું આયુષ્ય-અસ્તિત્વ-હયાતી]

આ ગ઼ઝલના મત્લા શેરના રસદર્શનમાં અગાઉ જણાવ્યા મુજબ આ શેરના આ ઉલા મિસરામાં પણ ગ઼ાલિબ દુનિયા વિષેની પોતાની બેફિકરાઈને તેના પર્યાયવાચક શબ્દ ‘આલમ’ દ્વારા એ જ ખુમારીથી અભિવ્યક્ત કરે છે કે આ દુનિયાનું અસ્તિત્વ મારા માટે તેના નામમાત્રથી વિશેષ કંઈપણ હોવાનું મને મંજૂર નથી. ગ઼ાલિબના આ વિધાનને વિશદ અર્થમાં સમજવા માટે આપણે આધ્યાત્મિક ચિંતનમાં પ્રચલિત એવા ‘ब्रह्म सत्यं जगन्मिथ्या’ સૂત્ર સાથે તેને સાંકળવું પડશે. ગ઼ાલિબ માને છે કે ખલ્કત નાશવંત છે અને ખાલિક જ શાશ્વત છે, તો પછી મારે શા માટે આ દુનિયાને વધારે મહત્ત્વ આપવું જોઈએ. જો માણસે ખોફ રાખવો જ હોય તો ખાલિકનો જ રાખવો જોઈએ, નહિ કે દુનિયાનો! દુનિયાથી જે કોઈ ઈસમ જેટલો વધુ ડરે છે, તેને એ જ દુનિયા વધારેમાં વધારે સંતાપ કે ત્રાસ આપે છે. એટલે જ તો કોઈક ફિલ્મી ગીતમાં કહેવાયું પણ છે કે ‘કિસ કામ કી યે દુનિયા, જો જિંદગી સે ખેલે’.

તો વળી બીજા સાની મિસરામાં ગ઼ાલિબ પોતાની દુનિયા વિષેની માન્યતાના દૃઢિકરણ માટે દુનિયાના સઘળા પદાર્થો કે વસ્તુઓને પણ ભ્રામક (Illusive) ગણે છે. એ બધાં પણ મારા આગળ એક ભ્રમણાથી વિશેષ કશું જ નથી. આમ જે વાસ્તવિકતાથી જોજનો દૂર છે એવી ભ્રામક બાબતોને પોતાના જેહન (સમજશક્તિ)માંથી નિકાળી દેવામાં આવે તો જ બ્રહ્મજ્ઞાનના માર્ગ તરફ ગમન કરી શકાય. ગ઼ાલિબ સ્પષ્ટપણે માને છે કે બ્રહ્માંડનાં આ સઘળાં દૃશ્ય કે અદૃશ્ય ભ્રામક તત્ત્વો મનુષ્યના ચિત્તને એવું તો દિશાહીન  બનાવી દે છે કે તે બ્રહ્મપ્રાપ્તિના સીધા માર્ગ ઉપરથી ભટકી જાય છે. આમ ગ઼ાલિબ અહીં ગંભીર સુફીચિંતન રજૂ કરે છે અને તેથી તે માત્ર ઈશ્કના આલાપ ગાતો શાયરમાત્ર જ રહી ન જતાં પોતે એક તત્ત્વજ્ઞાની હોવાની પોતાની છાપ પણ આપણા ઉપર છોડે છે.

* * *

હોતા હૈ નિહાઁ ગર્દ મેં સહરા મિરે હોતે
ઘિસતા હૈ જબીં ખ઼ાક પે દરિયા મિરે આગે (૪)

[નિહાઁ= ગાયબ, છૂપું; ગર્દ= ધૂળ; સહરા= રણ, રેગિસ્તાન; જબીં= કપાળ,માથું; દરિયા= નદી]

દુનિયા વિષેના પોતાના નિર્મોહી મનોભાવને વ્યકત કરતા આ ગ઼ઝલના આ પ્રકારના ચોથા અને આખરી શેરમાં પણ ગ઼ાલિબ પોતાના એ જ બેફિકરાઈના મિજાજમાં દર્શાવે છે કે વિશાળ પટમાં દૂરદૂર સુધી વિસ્તરેલા રેગિસ્તાન (રણ)ની ભયાનકતા કે ભવ્યતાની મારા ચિત્ત ઉપર કોઈ અસર થતી નથી. રેગિસ્તાન ધૂળના ઢગલે ઢગલા   થકી જ પોતાના અસ્તિત્વને સાકાર કરે છે અને એ જ રેગિસ્તાન વંટોળે ચઢેલી ધૂળના આવરણમાં આપણી નજરથી ઓઝલ પણ થઈ જાય છે, અર્થાત્ ગાયબ પણ થઈ જાય છે. ગ઼ાલિબની મોજુદગીમાં જ રેગિસ્તાનની બદલાઈ જતી આ તાસીર તેમનામાં એવી તો ખુમારી જન્માવે છે કે તે રેગિસ્તાનને ક્ષુલ્લક ગણે છે.

બીજા મિસરામાં પણ ગ઼ાલિબ દરિયાના અન્ય રૂપક દ્વારા પોતાના અલ્લડ મિજાજને પ્રદર્શિત કરતાં કહે છે દરિયા જેવો દરિયો પણ મારી નજર આગળ તેના મસ્તકને કિનારાની ખાકમાં રગડે છે. અહીં ખૂબ જ પ્રભાવક સજીવારોપણ અલંકાર પ્રયોજાયો છે. આમ ગ઼ાલિબને રણની જેમ આ દરિયો પણ તુચ્છ જ લાગે છે.  દરિયા શબ્દને સમુદ્રના અર્થમાં લઈને આપણે આ અર્થઘટન કર્યું છે, પણ દરિયાનો અર્થ નદી પણ થાય છે; અને આમ છતાંય અર્થઘટન તો યથાવત્ જ રહેશે.    

હાલ સુધી આપણે બંને મિસરાઓમાંના વાચ્યાર્થને ધ્યાનમાં લીધો છે, પણ રણ અને દરિયાનાં રૂપકો દ્વારા ગ઼ાલિબ દુનિયામાંના એ પ્રકારનાં લક્ષણો ધરાવતા મનુષ્યોની વાત કહી રહ્યા હોય તેમ લાગે છે. દરિયા જેવા અહંકારી (Arrogant) કે રેગિસ્તાન જેવા કઠોર લોકોને ગ઼ાલિબ કોઈ લેખા કે ગણનામાં લેતા નથી. આમ આખા શેરમાંથી એ વાત ફલિત થાય છે કે માનસન્માન મેળવવાં કે અવમાનના પામવી, શાસક હોવું કે શાસિત હોવું એ સઘળું ભ્રામક છે. આમ ગ઼ાલિબ સત્તા, પ્રતિષ્ઠા અને વૈભવની પ્રાપ્તિને જ પ્રાધાન્ય આપનારા લોકોને ટપારે છે કે તેમના માટે ભલે એ બધું સ્વીકાર્ય  હોય, પણ પોતે તો એ સઘળી ભ્રામક વાતોથી સાવ નિસ્પૃહ છે.                       

* * *

મત પૂછ કિ ક્યા હાલ હૈ મેરા તિરે પીછે
તૂ દેખ કિ ક્યા રંગ હૈ તેરા મિરે આગે (૫)

[ – ]

આ ગ઼ઝલના અગાઉના ચારેય શેર ભપકાદાર ભાષાશૈલીમાં લખાયેલા છે, જેમની સરખામણીમાં આ શેર સરળ શબ્દો ધરાવે  છે. અંગ્રેજીમાં કહેવાય છે કે ‘Slow waters run deep’ અર્થાત ‘શાંત જળ ઊંડાં હોય છે.’ બસ, એમ જ સીધોસાદો લાગતો આ શેર તેના અર્થઘટન માટે પડકારજનક છે, કેમ કે તેના ઊંડાણમાં રહેલાં એકાધિક એવાં પડને ભેદતા જતાં તેમાં રહેલા સૂક્ષ્મ ભાવો ઊઘડતા જશે. આ શેરની નોંધપાત્ર બીજી બાબત એ છે કે પહેલા મિસરામાં પ્રયોજાયેલા શબ્દ ‘પીછે’ અને બીજા મિસરામાંનો રદીફ શબ્દ ‘આગે’ એમ બેઉ પરસ્પર વિરોધી હોવા છતાં તેમની વચ્ચેનો અનુબંધ શાયરે સાર્થક રીતે જાળવી રાખ્યો છે.

પહેલા મિસરામાં માશૂક પોતાની માશૂકાને સંબોધીને કહે છે કે તારી પાછળ મારા કેવા હાલહવાલ થયા છે તે અંગે તો તું પૂછીશ જ નહિ. અહીં ‘પીછે (પાછળ)’ શબ્દપ્રયોગનો પરોક્ષ અર્થ એ છે કે માશૂકા માશૂકના દિલને તોડીને અને તેમને તરછોડીને ચાલી નીકળી છે અને તેથી તેની આ કઠોર હરકતથી માશૂક વર્ણનાતીત વ્યથા અનુભવી રહ્યા છે. હવે અહીં એ પ્રશ્ન ઉપસ્થિત થાય છે કે માશૂકા પ્રત્યક્ષ તો છે જ નહિ, તો પછી આ ગુફ્તગૂ કોની સાથે થઈ રહી છે. આ પ્રશ્નનો સરળ ઉત્તર એ છે કે આ માશૂકની સ્વગતોક્તિ છે અને તે પણ માત્ર આત્મસાંત્વના માટે દાંભિક ભાવે ઉચ્ચારાઈ છે. ભલા, જે માશૂકા માશૂકને સાવ અવગણીને નિષ્ઠુરતાપૂર્વક ચાલી જ નીકળી હોય, તેની પાસે કેવી રીતે અપેક્ષા રાખી શકાય કે તે માશૂકના દિલના હાલ પૂછે! 

બીજા મિસરામાંનો ‘રંગ’ શબ્દ બહુરૂપી અર્થચ્છાયાઓ ધરાવે છે. પહેલા અનુમાન પ્રમાણે માશૂક કદાચ એમ કહેવા માગે છે કે ભલે તું મારા દિલની હાલત વિષે પૂછે નહિ, પણ ઓછામાં ઓછું તું મારા સામે જોઈ તો શકે જ છે કે જેથી તને ખ્યાલ આવે કે તારી બેવફાઈના અસલી રંગની છાપ મારા ચહેરા ઉપર કેવીક તો ઉપસી છે! બીજા અનુમાન પ્રમાણે માશૂકાને તેની બેવફાઈ પછી કદાચ પશ્ચાત્તાપ થયો હોય અને તે શરમિંદગી અનુભવતી હોય તો તેના કારણે તેના ચહેરા ઉપરના શરમના શેરડાના રંગની માશૂકના ચહેરા ઉપર થયેલી અસરને જોવાનું માશૂકાને કહેવામાં આવ્યું હોય! ત્રીજા અને છેલ્લા અનુમાન પ્રમાણે માશૂકાનો ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયેલો કલ્પી શકાય એ પરિકલ્પના થકી કે પોતાના સૌંદર્ય ઉપર મુસ્તાક રહેનારી એ માશૂકાને ખબર નથી કે યૌવન અને તેના સાથે સંલગ્ન એવું સૌંદર્ય ક્ષણભંગુર છે અને એક સમય એવો પણ આવે કે તે સૌંદર્ય ફિક્કું પડી જાય અને ચહેરા ઉપરનો રંગ ઊડી જાય. આમ માશૂક ભાવીની ચેતવણી આપતાં માશૂકાને કહે છે કે તું તારા સૌંદર્યનું મિથ્યાભિમાન ધરાવીને ભલે મને હાલ તરછોડીને ચાલી ગઈ હોય; પણ હું તો તારા કરમાયેલા અને લચી પડેલા એવા મ્લાન ચહેરાને મારાં કલ્પનાચક્ષુએ અવલોકી રહ્યો છું. આ રીતે બીજા મિસરામાં માશૂક માશૂકાને પડકાર ફેંકતાં કહે છે કે તે પોતાના તરફની તેણીની અવહેલનાને જરાય ગણકારતા નથી અને આગળ ટોણો મારતાં જાણે કે એમ કહી રહ્યા છે કે તું મારા હાલ (સ્થિતિ)ની પૂછપરછ કરવાના બદલે તું તારા ભાગ્યનો જ વિચાર કર.

છેલ્લે ગ઼ાલિબના આ શેરને ઇશ્કે હકીકી સ્વરૂપે સમજીએ તો અહીં માશૂકા પાર્થિવ ન રહેતાં પારલૌકિક એવા સર્વશક્તિમાન ઈશ્વરરૂપ બની રહેશે. સુફીઓ તો ઈશ્વરને માશૂકા સ્વરૂપે જ ભજતા હોય છે અને તેથી જ અહીં એમ સમજી શકાય કે માશૂક ઈશ્વરને જાણે માર્મિક ટોણો મારતાં કહે છે કે ‘ભલે તું મારા કલ્યાણ માટેની કાળજી ન લેતો હોય, પરંતુ મને એ વાતનો રંજ તો રહ્યા જ કરશે કે તું મારી આગળ કેવો નિષ્ઠુર (Unmoving) અને અન્યાયી (Ungodly) દેખાઈ રહ્યો છે!’ સુફીઓ ઈશ્વરના સાચા ભક્તો હોય છે અને તેથી જ તો તેઓ ઈશ્વર આગળ પોતાની શિકાયતો યથેચ્છાએ રજૂ કરી શકતા હોય છે. સુફી એ સાફ દિલવાળો હોય છે અને તેથી જ તો તેનાં માર્મિક કે કટુ વચનોને ઈશ્વર કદીય ગંભીરતાથી લેતો નથી હોતો, ઊલ્ટાનો તો તે તેમના  ઉપર પોતાનો કૃપાભાવ વરસાવતો જ રહેતો હોય છે.

* * *

મિર્ઝા ગ઼ાલિબ                                                                            (ક્રમશ: ભાગ-૩)

– વલીભાઈ મુસા (સંકલનકાર અને રસદર્શનકાર)

(ગ઼ઝલ ક્રમાંક – 209)

* * *

ઋણસ્વીકાર :

(૧) મૂળ ગ઼ઝલ (હિંદી લિપિ) અને શબ્દાર્થ માટે શ્રી અલી સરદાર જાફરી (દીવાન-એ-ગ઼ાલિબ)નો…

(૨) http://www.youtube.com વેબસાઇટનો…

(૩) Aksharamukha : Script Converter http://aksharamukha.appspot.com/converter

(૪) સૌજન્ય : urdustuff.blogspot અને વીકીપીડિયા

(૫) Courtesy : https://rekhta.org  

(૬) Courtesy –  urduwallahs.wordpress.com

(૭) Courtesy – http://sukhanwar-ghalib.blogspot.in

 

Tags: , , ,

(590) ગ઼ાલિબનું સર્જન, સંકલન, અર્થઘટન અને રસદર્શન – ૨૦ (આંશિક ભાગ – ૨) દિલ-એ-નાદાન તુઝે હુઆ ક્યા હૈ… (ગ઼ઝલ) – મિર્ઝા ગ઼ાલિબ વલીભાઈ મુસા (સંકલનકાર અને રસદર્શનકાર)

દિલ-એ-નાદાન તુઝે હુઆ ક્યા હૈ (શેર ૪ થી ૭)

જબ કિ તુઝ બિન નહી કોઈ મૌજૂદ
ફિર યે હંગામા એ ખુદા ક્યા હૈ (૪)

(હંગામા= તોફાન)

અર્થઘટન અને રસદર્શન :

આ ચોથા શેર સાથેના આગામી ત્રણેય શેર સીધા પારલૌકિક માશૂકા એવા ઈશ્વર-અલ્લાહને સંબોધીને વ્યક્ત થયા છે, પરંતુ ગિલા-શિકવા તો માશૂકા અંગેના જ છે. દિલના દર્દને દૂર કરવા માટેની માશૂકની આરજૂ, ગમગીની અંગેના કારણ સામેની માશૂકાની ચૂપકીદી કે પછી એ ચૂપકીદી તોડીને માશૂકને સીધો સવાલ કરવાથી માશૂકાએ દૂર રહેવું એવી આ સઘળી ફરિયાદો ઈલાહી સમક્ષ રજૂ થાય છે. આ ચોથા શેરમાં તો માશૂક ખુલ્લી રીતે દિવ્ય એવા ઈશ્વરને કહે છે કે તું તો હર જગ્યાએ મોજુદ હોય છે, તારાથી કશું જ છૂપું નથી હોતું અને આમ છતાંય આ બધો ખળભળાટ, પ્રક્ષોભ કે ઉત્પાત જે થઈ રહ્યો છે તે બધું શું છે? આ ખળભળાટ એટલે બીજું કંઈ નહિ, માશૂકાની માશૂક પરત્વેની ઉદાસીનતા; જેના કારણે માશૂકને બેચેની રહ્યા કરે છે અને તેથી તેના દિલોદિમાગમાં ઉથલપાથલ થયા કરે છે. ઈશ્વર સર્વવ્યાપી છે એનો મતલબ એ કે  વિશ્વની સઘળી સૂક્ષ્મ કે સ્થુળ ઘટનાઓ અને પદાર્થો; એ બધાં, કવિ કલાપીની એક ગ઼ઝલના શબ્દો ‘જ્યાં જ્યાં નજર મારી ઠરે’ની જેમ કહીએ તો, તેમની પાછળ તેની (ઈશ્વરની) મોજુદગી હોય જ છે. આમ આ ચોથા શેરમાં માશૂક ઈશ્વરને કહે છે કે મારા મારી માશૂકા સાથેના મારા તાલૂકાત(સંબંધ)નો તું તો ચશ્મદીદ ગવાહ છે તેમ છતાંય અમારી વચ્ચે આ કશ્મકશ કેમ સર્જાઈ રહી છે?

સંક્ષિપ્તે કહેતાં ઈશ્વરનું અસ્તિત્વ સઘળે છે, નરસિંહ મહેતાના શબ્દોમાં કહીએ તે અખિલ બ્રહ્માંડમાં છે. માનવી પોતાના માથે તૂટી પડતી આફતો કે નિષ્ફળતાઓ ટાણે છેવટે ઈશ્વરનું શરણ શોધે છે અને આ જ આ શેરની ફલશ્રુતિ છે.

* * *

યે પરી ચેહરા લોગ કૈસે હૈં
ગમજ઼ા-ઓ-ઇષ્વા-ઓ-અદા ક્યા હૈ (૫)

(પરી ચેહરા= પરી જેવા રૂપવાન ચહેરા; ગમજ઼ા-ઓ-ઇષ્વા-ઓ-અદા= આંખના ઈશારા અને હાવભાવ)

અર્થઘટન અને રસદર્શન :

ગ઼ાલિબ ગ઼ઝલના આ પાંચમા શેરમાં બ્રહ્મજ્ઞાનમાં સરી પડતા લાગે છે. સુફી મત પ્રમાણે ઈશ્વર સિવાય સઘળું ભ્રામક (Illusory) છે, તેમ છતાંય ગ઼ાલિબ તો માને છે કે એ બધું ભ્રામક હોવા છતાંય દૃશ્યો, ધ્વનિઓ કે પછી લાગણીઓ આપણા ચિત્તને તો મોહિત કરી જ દેતાં હોય છે. આ શેર અને આગામી બે શેરમાં કેટલીક ભાવાત્મક, સૂક્ષ્મ અને સ્થુળ બાબતોની યાદી સાથે ગ઼ાલિબ ઈશ્વરની સત્યતા અને તેના અસ્તિત્વને પુરવાર કરે છે. શેરના પહેલા મિસરામાં સ્વરૂપવાન લોકો અને પછી તરત જ બીજા મિસરામાં એમના આંખના ઈશારા અને હાવભાવ જોઈને શાયર આશ્ચર્યભાવ અનુભવતાં એ ઈશ્વરને પૂછી બેસે છે કે આ બધું શું છે! અગાઉ જણાવ્યા મુજબ આ ‘ક્યા હૈ’ પ્રશ્નમાં વિધાન સમાયેલું છે અને એ વિધાન છે કે ‘હે ઈશ્વર, આ તારી જ લીલા છે.’ લોકોના આંખોના ઈશારા કે હાવભાવમાં કેટલી બધી વિવિધતાઓ હોઈ શકે છે. આપણે માત્ર આંખોના ઈશારાઓમાંની  વિવિધતાઓને વર્ગીકૃત કરીએ તો તેમાં આપણે લોલુપતા, પ્રેમ, કરુણા, ક્રોધ, તિરસ્કાર, સંતોષ, વાત્સલ્ય, વિકાર એવા કોણ જાણે કેટકેટલા ભાવોને આપણે સમજી શકીએ. આ જ પ્રમાણે વ્યક્તિ જે કંઈ હાવભાવ પ્રદર્શિત કરે છે તેમાંથી પણ આપણને કેટકેટલા સંકેતો મળતા હોય છે. આમ સૌની આંખો તો તેમની રચનાની રીતે એક સમાન હોય છે, સૌનાં શારીરિક અંગોનાં હલનચલન પણ સરખાં જ થતાં હોય છે; અને તેમ છતાંય એ સઘળાંમાં કેવી કેવી ભિન્નતાઓ જોવા મળે છે. આ સઘળું ભાવાત્મક કે સૂક્ષ્મ જે કંઈ અનુભવાય છે તેની પાછળ ઈશ્વરનો જ હાથ હોય છે. આમ ઈશ્વરને રહસ્યમય ગણાવાયો છે. તેના ભેદને કોઈ પામી શકતું નથી અને તેથી જ તો કોઈ તત્ત્વચિંતક કહે છે કે ‘બ્રહ્માંડના નિશ્ચિત અને વિસ્મયકારક વ્યવસ્થાતંત્રને અવલોકીને, હે ઈશ્વર, તને જાણવા અને સમજવામાં મારી વિચારશક્તિ કમજોર પડે છે, ગોથાં ખાય છે. જ્યાં મારી બુદ્ધિ અણુના માપ જેટલું પણ અંતર કાપીને તારી નજીક આવવા મથે છે, ત્યાં તો તું માઈલો દૂર ચાલ્યો જાય છે.’

* * *

શિકન-એ-જ઼ુલ્ફ઼-એ-અમ્બારી ક્યોં હૈ
નિગાહ-એ-ચશ્મ-એ-સુર્મા-સા ક્યા હૈ (૬)

(શિકન-એ-જ઼ુલ્ફ઼-એ-અમ્બારી= આકાશનાં ઘટાટોપ વાદળો જેવી જુલ્ફાંની લટ; નિગાહ-એ-ચશ્મ-એ-સુર્મા= સુરમો આંજેલી આંખોમાંથી નીકળતી નજર)

અર્થઘટન અને રસદર્શન :

ગ઼ાલિબના આ શેરને ચર્ચાની એરણ ઉપર લેવા પહેલાં ફરી એક વાર આપણે કવિ કલાપીની ગ઼ઝલ ‘આપની યાદી’ના આ શેરને યાદ કરીએ :

“માશૂકોના ગાલની લાલી મહીં લાલી, અને
જ્યાં જ્યાં ચમન જ્યાં જ્યાં ગુલો ત્યાં ત્યાં નિશાની આપની!”

ઇશ્કે હકીકીની ગ઼ઝલના આ શેરમાં ઈશ્વરના સ્વરૂપને ગૂઢ અર્થમાં સમજતાં એ ફલિત થાય છે કે દુન્યવી માશૂકાના ચહેરાના સૌંદર્યમાં કે પછી બાગબગીચાઓમાં ખીલતાં ફૂલોમાં પણ ઈશ્વરનું સૌંદર્ય પરોક્ષ રીતે સમાયેલું છે. આપણા ગ઼ાલિબ પણ ગ઼ઝલના આ છઠ્ઠા શેરમાં માશૂકાના શ્યામ કેશની લટમાં કે તેની સુરમો આંજેલી આંખોમાં પણ પરોક્ષ રીતે ઈશ્વરદર્શન જ કરે છે. માશૂકાની કેશલટને મેઘભર્યાં કાળાં ડિબાંગ વાદળો સાથે સરખાવીને શાયર એ બંને વચ્ચેની શ્યામરંગી સામ્યતા જ નથી બતાવતા,પણ આપણને એ કેશલટમાંથી ઉદ્ભવતી ચમક કે ઝાંયને પણ દૃષ્ટિગોચર કરાવે છે. વળી એ જ પ્રમાણે સુરમાની લકીર ખેંચેલી આંખોમાંથી પણ એવી જ ચમક કે આભા પ્રગટતી હોય છે. આમ માશૂકાની એ કેશલટની ઝાંય કે સુરમો આંજેલી આંખોમાંથી નીકળતી નજર એ જ્યોતિનું સૂક્ષ્મ સ્વરૂપ છે. ઈશ્વરના રૂપની જુદાજુદા ધર્મોએ આપેલી વિભાવનાઓ પ્રમાણે તેને જ્યોતિ (હિંદુ મત), નૂર (ઈસ્લામ મત) કે Light (ક્રિશ્ચિયાનિટી મત) સ્વરૂપે ગણવામાં આવ્યો છે. આમ માશૂકાની કેશલટની ઝાંય કે ચમક કે પછી તેની આંખોમાંથી પ્રગટતી આભા એ બધાંને ગ઼ાલિબ પરમ જ્યોતિ સ્વરૂપ એવા ઈશ્વરના અંશ સમાન ગણીને આશ્ચર્યભાવ પ્રગટ કરે છે અને પૂછે છે કે ‘આ બધું શું છે?’

              * * *

સબ્જ઼ા-ઓ-ગુલ કહાઁ સે આયે હૈં
અબ્ર ક્યા ચીજ઼ હૈ હવા ક્યા હૈ (૭)

(સબ્જ઼ા-ઓ-ગુલ= હરિયાળી અને ફૂલો; અબ્ર= વાદળ, મેઘ)

અર્થઘટન અને રસદર્શન :

ગ઼ાલિબ આ શેરમાં ઈશ્વર-અલ્લાહની મહાનતા દર્શાવવા માટે ચાર ઉદાહરણો આપે છે; હરિયાળી, ફૂલો, વાદળ અને હવા. ઈન્સાન આ ચાર તો શું કોણ જાણે અનંત એવાં કેટકેટલાંય ઈશ્વરનાં સર્જનો ઉપર ગોર (મનન-ચિંતન) કરે તો તેના અસ્તિત્વ અને તેની અપરંપાર શક્તિઓ વિષે તેને કોઈ સંદેહ રહે નહિ. વરસાદના પાણી અને અને અન્ય સ્રોતોના સિંચન થકી માનવી પૃથ્વીપટ ઉપર હરિયાળી નિહાળી શકે છે. ધરતીના ગર્ભમાં સચવાયેલાં એ બી ઊગી નીકળે છે અને મનહર હરિયાળી લહેરી ઊઠે છે. આવું જ ફૂલો વિષે છે, જ્યાં આપણને રંગબેરંગી અને અવનવા આકારનાં ફૂલો જોવા મળે છે. વર્ષા ઋતુમાં વાદળો આમથી તેમ દોડાદોડ કરતાં અને અનરાધાર વરસાદ વરસાવીને પ્રાણીમાત્ર માટે ઘાસચારા, વૃક્ષો અને અનાજ ઉપલબ્ધ કરાવે છે. કોઈ વાર મંદ, કોઈવાર સ્થિર, તો વળી કોઈવાર પવનરૂપે ગતિશીલ બનતી હવા એ વિધાતાનું એવું સર્જન છે કે જે અદૃશ્ય છતાં અનુભવી શકાય છે. આ બધાં ખાલિક (સર્જનહાર)ની ખલકત (સર્જનો) છે, પ્રાણીમાત્રના જીવનનો આધાર છે. આમ ગ઼ાલિબ ગ઼ઝલના ક્રમાંક ૫ થી ૭ સુધીના શેરમાં ‘ક્યા હૈ’ના પ્રશ્ન સાથેના આશ્ચર્યભાવ વડે આપણને ઈશ્વરની મહાનતાનું દર્શન અને તે અંગેનું ચિંતન કરાવે છે. કોઈક ચિંતક માનવીને ઉદ્દેશીને કહે છે કે, ‘તું માત્ર તારી નજરને જમીન ઉપર ખોડીને ન ચાલ, પણ આસપાસ અને ઉપર જો; તને પ્રકૃતિમાં ઈશ્વરની મહાનતાની પ્રતીતિ થયા સિવાય રહેશે નહિ.’

ગ઼ાલિબે આ ત્રણેય શેરમાં સર્વશક્તિમાન ઈશ્વરની મહાનતાને સમજાવવા માટેનાં પસંદ કરેલાં ઉદાહરણોને વર્ગીકૃત કરીએ તો આ પ્રમાણે જોવા મળશે. પાંચમા શેરમાં સ્વરૂપવાન ચહેરા, આંખોના ઈશારા અને હાવભાવોમાં ઈશ્વરના અસ્તિત્વને સમજાવાયું છે, જે સૂક્ષ્મ છે. છઠ્ઠા શેરમાં સ્થુળ એવી માશૂકાના કેશની લટ અને કાજળમઢી તેની આંખો જે દૃશ્યમાન છે, પણ આંખની નજર એ સૂક્ષ્મ છે. સાતમા શેરમાં દૃશ્યમાન હરિયાળી, ફૂલો અને વાદળાં છે તથા અનુભવજન્ય સૂક્ષ્મ એવી હવા છે. આમ ગ઼ાલિબ કૃતિ પાછળ પરોક્ષ રીતે કર્તા એટલે કે ઈશ્વર એવા તેની ઓળખ આપવા માટે આ ત્રણેય શેરમાં સ્થુળ અને સૂક્ષ્મ એવાં બંને પ્રકારનાં ઉદાહરણોને પ્રયોજે છે.

મિર્ઝા ગ઼ાલિબ

(ગ઼ઝલ ક્રમાંક – ૧૬૩)                                                        (ક્રમશ: ભાગ – ૩)

* * *

ઋણસ્વીકાર :

(૧) મૂળ ગ઼ઝલ (હિંદી લિપિ) અને શબ્દાર્થ માટે શ્રી અલી સરદાર જાફરી (દીવાન-એ-ગ઼ાલિબ)નો…
(૨) http://www.youtube.com વેબસાઇટનો…
(૩) http://techwelkin.com/tools/transliteration/ (દેવનગરી-ગુજરાતી સ્ક્રીપ્ટ કનવર્ટર)
(૪) સૌજન્ય : urdustuff.blogspot અને વીકીપીડિયા
(૫) યુ-ટ્યુબ/વીડિયોના સહયોગી શ્રી અશોક વૈષ્ણવ
(૬) Courtesy –  urduwallahs.wordpress.com
(૭) Courtesy – http://sukhanwar-ghalib.blogspot.in

 

Tags: , , ,

(586) ગ઼ાલિબનું સર્જન, સંકલન, અર્થઘટન અને રસદર્શન – ૧૬ : તસ્કીં કો હમ ન રોએઁ…(આંશિક ભાગ – ૧)

તસ્કીં કો હમ ન રોએઁ…

(આંશિક ભાગ – ૧)

તસ્કીં કો હમ ન રોએઁ જો જ઼ૌક-એ-નજ઼ર મિલે
હુરાં-એ-ખુલ્દ મેં તેરી સૂરત મગર મિલે               (૧)

(તસ્કીં= સાંત્વના, સંતોષ; જ઼ૌક-એ-નજ઼ર= દૃષ્ટિની અભિરુચિ (માશૂકાની સૂરત કે જેનાથી પોતાની દૃષ્ટિની અભિરુચિ પૂરી થાય); હુરાં-એ-ખુલ્દ= સ્વર્ગ-જન્નતની હુર-અપ્સરા)

અર્થઘટન અને રસદર્શન :

ટૂંકી બહેર (છંદ)ની આ ગ઼ઝલ છે. તે સ્વરબદ્ધ લયમાં ઝુમાવતી અને હળવા મને શ્રાવ્યનો આનંદ આપતી ગ઼ઝલોમાંની એક છે. તેને ઘણી જગ્યાએ મનોરંજક રીતે સંગીતબદ્ધ પણ કરવામાં આવેલી છે. મુશાયરાઓની રોનકમાં વધારો કરી શકવા સમર્થ એવો ગ઼ઝલનો આ પહેલો શેર છે. આ થોડોક સંકુલ હોવા છતાં જ્યારે તે સમજવામાં સ્પષ્ટ બનશે ત્યારે આપણને ખચિત આનંદ આપશે જ. પહેલો મિસરા સરળ રીતે એમ સમજાવે છે કે તમે કેવી રીતે એવી આશા સેવી શકો કે હું રાહત કે શાંતિ મેળવવા માટે મારા રૂદનને અટકાવી દઉં, જ્યાં સુધી કે હું પ્રત્યક્ષ રીતે મારી માશૂકાના ચહેરાના દૃશ્યની ઝલક પામવાનો સંતોષ ન મેળવી લઉં! અહીં શાયર કંઈક એવો ખિજવાટ કે ચીઢિયાપણાનો પોતાનો ભાવ દર્શાવતાં આ ઉદ્ગારો કાઢે છે, કારણ કે પોતે એક તરફ ઇશ્કરોગ (પ્રેમરોગ)ની વ્યથા અનુભવે છે અને તેના કારણે તેના થતા રહેતા રૂદનને અટકાવી દેવાનું સ્નેહીજનો આગ્રહપૂર્વક જણાવે છે. શાયર માને છે કે માશૂકાના ચહેરાનાં દીદાર (દર્શન) થયેથી માશૂક સંતુષ્ટ થઈ જશે અને પછી આપોઆપ તે રૂદન અટકી જશે અને આમ જબરજસ્તીથી તેને વિલાપ કરતો અટકાવી દેવાય તે તેને ત્રાસદાયક લાગે છે.

બીજા મિસરામાં માશૂક મૃત્યુ પામીને જન્નતે સિધાવ્યા હોવાની કલ્પના કરતાં કહે છે કે જન્નતમાં ગયા પછી ચારે તરફ હુરો (અપ્સરાઓ)ના વૃંદ વચ્ચે પણ પોતે તો જ્યાંસુધી પોતાની આ લોકની જિગરજાન એવી માશૂકાનો ચહેરો નહિ જુએ ત્યાંસુધી તેમને કોઈ ચેન પડશે નહિ. ઈસ્લામિક માન્યતા મુજબ આ લોકમાં પવિત્ર જીવન ગુજારનારને પરલોકમાં એવી હુરોની નવાજિશ કરવામાં આવશે કે તેઓ કુમારિકા (Virgin) હશે અને રૂપરૂપના અંબાર સમી તેઓ એ જન્નતી જીવોને હર પ્રકારનું મનોરંજન પૂરું પાડતી હશે. પરંતુ આપણો માશૂક તો એ જ વાતનું રટણ કર્યા કરે છે કે તેને માશૂકાની સૂરત જોયા વગર એ બધીય હુરો તેના માટે સાવ નકામી જ પુરવાર થશે, તેને તો ત્યાં પણ માશૂકાના ચહેરાની જ તલાશ રહેશે.

અહીં ઇશ્કે હકીકીની રૂએ એ અર્થઘટન પામી શકાય કે માશૂકારૂપ એવા એ ઈશ્વરના દર્શન આગળ જન્નતની હુરો પણ તુચ્છ જ હશે. સુફીઓ માને છે કે ઈશ્વરની પ્રાપ્તિ સામે આકર્ષક અને લોભામણી એવી કોઈ પણ સુવિધાઓ કે સુખોની કોઈ વિસાત નથી. ઈશ્વર રૂપી માશૂકાની ઈબાદત (ભક્તિ) એવી નિ:સ્વાર્થી હોય કે જ્યાં જન્નતની લાલચ પણ ન હોય અને જહન્નમનો ડર પણ ન હોય. તેમની માન્યતા એવી છે કે સૃષ્ટિઓનો સર્જનહાર એ ખાલિક (સર્જનહાર) છે, જ્યારે અન્ય સઘળું જન્નત કે જહન્નમ સમેત તેની ખલકત (સર્જન) છે.

कोई सूफी संतने बताया है कि गर जो खुदा मिलता है तो जन्नतको जला दो या जहन्नमकी आगको बूझा दो; कोई फर्क नहीं पडता ।

સુફીને ખાલિકમાં રસ હોય છે, નહિ કે એની ખલકતમાં. હુરો પણ ખલકતમાં આવી જાય અને તેથી જ તે તેમની વચ્ચે પણ પોતાની માશૂકા એવા ઈશ્વરના ચહેરાને જ શોધતો રહેતો હશે. આમ અહીં ખૂબ જ ઊંચા પ્રકારની ઈશ્વરની આરાધનાને સ્વીકારવામાં આવી છે અને ઈશ્વર રૂપી માશૂકાના ચહેરા સામે એ સઘળી હુરોના ચહેરા સાવ નિસ્તેજ અને ફિક્કા ગણવામાં આવ્યા છે.

આમ અહીં તો શેરની એક વિભાવનાની શક્યતા તપાસવામાં આવી છે, પરંતુ વાસ્તવમાં તો દુન્યવી એવી એ પોતાની માશૂકાની જ અહીં વાત કરવામાં આવી છે, કારણ કે આ શેર અને આખીય ગ઼ઝલ ઇશ્કે મિજાજીની તરફેણમાં જ જાય છે. અહીં માશૂકાની ખૂબસૂરતીની પરાકાષ્ઠા અભિવ્યક્ત થઈ છે.

* * *

અપની ગલી મેં મુઝ કો ન કર દફ્ન બાદ-એ-ક઼ત્લ
મેરે પતે સે ખ઼લ્ક કો ક્યોં તેરા ઘર મિલે                   (૨)

(બાદ-એ-ક઼ત્લ= કત્લ પછી; ખ઼લ્ક= સંસારના લોકો, જનસાધારણ)

અર્થઘટન અને રસદર્શન :

સરળ છતાં ખૂબ જ આકર્ષક એવો આ શેર છે, જે મુશાયરામાં સૌને એકી અવાજે આફરીન… આફરીન બોલાવી શકે તેવો એ છે. અહીં માશૂક માશૂકાને ઉદ્દેશીને કહે છે કે રખે ને કદાચ તું મને ક્ત્લ કરી પણ દે, તોય તારી ગલીમાં અર્થાત્ તારા નિવાસસ્થાનની નજીકમાં મને દફન કરીશ નહિ.

અહીં શેરમાં ચાહકની વિચારણા માગી લે તેવો મુદ્દો એ છે કે માશૂકા સાવ નાજુક દિલની હોઈ એ માશૂકને એકતરફા ઇશ્કથી ત્રસ્ત બનીને ગુસ્સાના આવેશમાં કત્લ કરી દે એ થોડુંક અસંભવ લાગે છે. ભલા, કોમળ હૃદયી એવી માશૂકા તેના કોમળ હાથો વડે તેના માશૂકની નિર્મમ હત્યા તો કેવી રીતે કરી શકે? આમ છતાંય શેરનો પ્રથમ મિસરા એ દર્શાવે તો છે જ કે કત્લ તો થાય જ છે! તો પછી આનો સંભવિત મતલબ એ પણ લઈ શકાય માશૂકને કત્લ કરવામાં ન આવે, પણ પોતે જ કત્લ થઈ જાય. અહીં પણ આપણને એ શંકા થાય કે માશૂક પોતે સામે ચાલીને કત્લનો ભોગ તો ન જ બને ને! પરંતુ મારા મતે આ શક્યતા પણ સિદ્ધ થઈ શકે છે એ અર્થમાં કે માશૂકાની નજરના તીરથી પોતે ઘાયલ થઈને કત્લ થવા પામે. આમ અહીં કત્લ કરવામાં આવે કે માશૂક પોતે કત્લ થઈ જાય, પણ એના જનાજાને માશૂકા કબ્રસ્તાનના બદલે પોતાની ગલીમાં તો ન જ દફન કરે, કેમ કે….!.

આ ‘કેમ કે’નો જવાબ શેરના બીજા મિસરામાં એ રીતે મળે છે કે માશૂક પોતે જ તેની ગલીમાં લાશને સગેવગે કરવાના હેતુસર એટલા માટે દફન થવા દેવા નથી માગતા કે જેથી તેમનો કોઈ ચાહક તેમની કબર સુધી આવી જાય અને તેને માશૂકાના રહેઠાણનો પત્તો (સરનામું) ન મળી જાય! અહીં માશૂકનો એવો ઈર્ષાનો ભાવ પ્રદર્શિત થાય છે કે તેમના કત્લ થયા પછી પણ અન્ય કોઈ માશૂકાની એ ગલીમાં પહોંચી જઈને એનાં દીદાર (દર્શન) ન કરી શકવો જોઈએ. અહીં માશૂકની દીવાનગી એવી ઉત્કૃષ્ટ છે કે પોતે માશૂકા થકી કત્લ થયા પછી પણ તે પોતાની જ રહે, અન્ય કોઈની તેના ઉપર નજર સુદ્ધાં પણ ન પડે!

કોઈ તફસીરકાર (વિશ્લેષક) બીજી એ રીતે પણ વિચારે છે કે માશૂક નથી ઇચ્છતા કે તેઓ માશૂકાની ગલીમાં જ દફન થવાના કારણે તે તેમના ખૂનના ઇલ્જામનો ભોગ બને અને કોઈ કાનૂની કાર્યવાહીમાં સજા પામી જાય! આમ પોતે તેમના ઇશ્કમાં એવા સમર્પિત છે અને તેની એવી દરકાર રાખે છે કે ભવિષ્યે માશૂકા ખૂનના આરોપની વબાલમાં પણ ન ફસાઈ જાય! જો કે આ સંભાવના બહુ ઓછી સ્વીકાર્ય બને છે અને તેથી જ માશૂકાના રહેઠાણની અન્યોને જાણ ન થઈ જાય તે જ સંભાવના વધુ બલવત્તર લાગે છે.

* * *

સાક઼ી ગરી કી શર્મ કરો આજ વરના હમ 
હર શબ પિયા હી કરતે હૈં મૈય જિસ ક઼દર મિલે                   (૩)

(સાક઼ી ગરી કી શર્મ કરો= સાકી થવા માટેની લાજ રાખો; શબ= રાત; મૈય= મદિરા)

અર્થઘટન અને રસદર્શન :

‘સાકી’નો શબ્દકોશીય અર્થ છે, કલાલ કે મદ્યપાન કરાવનાર. ગ઼ઝલોમાં ‘સાકી’ શબ્દ માશૂકા (પ્રિયતમા) માટે પ્રયોજાય છે. શરાબની મહેફિલોમાં કે કસુંબાપાણીના ડાયરામાં એક શિષ્ટાચાર હોય છે. કસુંબાપાણીના ડાયરામાં ઘોળેલા અફીણનું પાન કરાવનાર ઈસમ પોતાની હથેળીમાં એ પ્રવાહી લઈને સામેવાળાના હોઠ તરફ ધરે છે. સામેવાળો એ હથેળીમાંથી અમલપાન કર્યા પછી પોતાના ખભા ઉપરના ખેસ વડે હળવેથી પેલાની હથેળીને સાફ કરે છે. આ પરંપરાથી ચાલ્યો આવતો વણલખ્યો શિષ્ટાચાર છે. મદ્યપાનમાં પણ કેટલાક શિષ્ટાચાર હોય છે, જેવા કે એ મદિરા પીનારનાં કપડાં કે ભોંય ઉપર ઢોળાય નહિ. આંખોમાં લાગણીનો ભાવ રાખીને મદિરા પ્યાલાઓમાં આપવામાં આવે, પીનારાઓ પોતપોતાના પ્યાલાઓ એકબીજા સાથે સહેજ અથડાવીને ચિયર્સ કરે વગેરે.

આપણી ગ઼ઝલના આ શેરમાં માશૂક માશૂકાને ‘સાકી’ તરીકે સંબોધતાં કહે છે કે મદ્યપાન કરાવતી વખતે તહજીબ (શિષ્ટાચાર) સાચવો અને મહેફિલની અદબ પણ જાળવો. સાકીએ એવી કોઈ હરકત ન કરવી જોઈએ કે જેથી સામેવાળા શરાબીની લાગણી ઘવાય! અહીં ‘આજ’ શબ્દને ધ્યાનથી તપાસવો પડશે. ‘આજ’ શબ્દ ઉપરનો ભાર એ દર્શાવે છે કે તમે માશૂકાએ આજ પહેલાં મહેફિલનો શિષ્ટાચાર ભલે ન જાળવ્યો હોય પણ આજે તો શરાબ પીરસતી વખતે ખાસ કાળજી રાખીને સાકીગીરીની લાજ રાખજો. અહીં એ વ્યંજનાર્થ સંભવિત છે કે આજની શરાબની એ મહેફિલ માશૂક માટે ખાસ હોવી જોઈએ. અહીં આપણે કલ્પનાના ઘોડાઓ દોડાવીને એ ‘ખાસપણા’ને જુદી જુદી રીતે કલ્પી શકીએ, જેમ કે માશૂક માટે પોતાની કોઈક ખુશીનો ખાસ પ્રસંગ હોય અને તેની ઉજવણી નિમિત્તે શરાબની એ મહેફિલ પ્રયોજાઈ હોય! હવે શેરના આ જ મિસરાના ઉત્તરાર્ધમાં ‘આજ વરના હમ’ દ્વારા ‘જો’ અને ‘તો’ની શરત રૂપે કહેવાયું છે કે જો તમે સાકી તરીકેની શર્મ અદા કરો તો સારી વાત છે, નહિ તો… અને આ ‘નહિ તો’ પછીની વાત શેરના બીજા મિસરામાં પૂરી થાય છે.

શેરના બીજા મિસ્રામાં માશૂક કહે છે કે અમે તો દરેક રાત્રિએ અમને ગમે તે રીતે શરાબ આપવામાં આવે તો પણ અમે તો તે પીતા જ રહીએ છીએ. અહીં માશૂકાને પહેલા મિસરામાં સલાહરૂપે મદિરા પીરસવા, સર્વ કરવા માટેની સામાન્ય આચારસંહિતાઓ જાળવવાની શિખામણ આપ્યા પછી પોતાના વિષે તો બેફિકરાઈથી એવી વાત કરે છે કે અમે તો મદિરાના બંધાણી હોઈ અમને કોઈપણ રીતે મદિરા આપવામાં આવશે તો પણ અમને તો કોઈ ફરક પડશે નહિ. આમ પહેલા મિસરામાં અપેક્ષા અને બીજા મિસરામાં સંતોષનો ભાવ પ્રદર્શિત થાય છે. વળી અહીં બીજો વ્યંજનાર્થ એ રીતે રજૂ થયેલો જણાશે કે અમારે તો શરાબ પીવાથી મતલબ છે, એ કેવી રીતે સુરાઈમાંથી અમારા પ્યાલામાં રેડવામાં આવે છે તેનાથી અમને કોઈ મતલબ નથી, કોઈ શિષ્ટાચાર નિભાવવામાં આવે છે કે નહિ તેનાથી પણ અમારે કોઈ લેવાદેવા નથી.

આ આખોય શેર આપણને જુદી દિશામાં વિચારતા પણ કરી શકે છે. શરાબના રૂપક દ્વારા માશૂક માશૂકાના ઇશ્કને પ્રાપ્ત કરવા માગે છે, તેની આંખોમાંથી ઝરતા પ્રેમભાવનું પોતે પાન કરવા માગે છે. એ પ્રેમભાવ ગમે તે રીતે દર્શાવવામાં આવે તો પણ માશૂક તો પ્રેમભાવના તરસ્યા હોઈ તેમને કોઈ ફરક પડશે નહિ. પહેલા મિસરા પ્રમાણે જો એવો શિષ્ટાચાર નિભાવાય તો તે ઇચ્છનીય છે, વરના અમને તો અમારા ઇશ્કભાવનો પ્રતિભાવ વળતા ઇશ્કથી જ ગમે તે રીતે મળે તો પણ અમે તો સંતુષ્ટ જ રહીશું.

ઋણસ્વીકાર :
(૧) મૂળ ગ઼ઝલ (હિંદી લિપિ) અને શબ્દાર્થ માટે શ્રી અલી સરદાર જાફરી (દીવાન-એ-ગ઼ાલિબ)નો…
(૨) http://www.youtube.com વેબસાઇટનો…
(૩) http://techwelkin.com/tools/transliteration/ (દેવનગરી-ગુજરાતી સ્ક્રીપ્ટ કનવર્ટર)
(૪) સૌજન્ય : urdustuff.blogspot અને વિકીપીડિયા

 

 

Tags: , , , , , , ,